Страница 37 из 46
- Ոչինչ: Կներես խառնաշփոթի համար:
- Եթե իրոք այդքան կեղտոտ է, մենք չենք կարող Ջիննիին ասել, որ մաքրի: Հասկանում ես, չէ՞: Դա արդար չի լինի նրա նկատմամբ: Իսկ Բեսսը հունից դուրս կգա, եթե տեսնի այն:
Ես չեմ ուզում, որ ինչ-որ մեկը մտնի Քադդլդաուն: Ուզում եմ, որ այն լինի միայն մերը:
- Մի անհանգստացիր, - ես նստում եմ ու շոյում եմ Բոշի դեղին, փափուկ գլուխը, - լսիր, մայրիկ…
- Այո՞:
- Ինչու՞ ես բոլորին ասել, որ ինձ հրդեհի մասին չպատմեն:
Նա իջեցնում է շուղերը ու երկար նայում ինձ:
- Դու հիշել ես հրդեհը՞:
- Անցած գիշեր սկսեցի հիշել: Ամենը չեմ հիշում, բայց հա: Հիշում եմ ինչ է տեղի ունեցել: Հիշում եմ դուք բոլորդ վիճեցիք: Եվ բոլորդ կղզուց հեռացաք: Հիշում եմ՝ ես այստեղ էի Գատի, Միրրենի ու Ջոննիի հետ:
- Ուրիշ ինչ-որ բան հիշու՞մ ես:
- Թե ինչ տեսք ուներ երկինքը: Կրակներ: Ծխի հոտը:
Եթե մայրիկը մտածում է, որ ինչ-որ հարցում մեղքն իմն է, նա երբեք, երբեք ինձ հարցեր չի տալիս: Գիտեմ, չի հարցնի: Նա չի ցանկանում իմանալ:
Ես փոխեցի նրա կյանքի ընթացքը: Ես փոխեցի ընտանիքի ճակատագիրը: Ստախոսներն ու ես:
Եղածը ահավոր էր: Երևի: Բայց գոնե ինչ-որ բան եղավ: Առանց տեղում նստելու ու ուղղակի դժգոհելու: Ես ավելի ուժեղ եմ, քան մայրս երբևէ կպատկերացնի: Ես դուրս եմ եկել նրա դեմ բայց նաև օգնել եմ:
Նա շոյում է մազերս: Անտանելի ջերմ: Ես ետ եմ քաշվում:
- Միայն այդքա՞նը. – հարցնում է նա:
- Ինչու՞ ոչ ոք այդ մասին ինձ հետ չի խոսում. – կրկնում եմ:
- Որովհետև դու… որովհետև…, - մայրիկը լռում է հարմար բառեր գտնելու համար, - որովհետև դու ցավեր ունես:
- Որովհետև ես ունեմ միգրե՞ն, որովհետև չեմ կարող հիշել պատահա՞րը, չեմ կարող հաշտվել այն մտքի հետ, որ Քլերմոնտը վառվե՞լ է:
- Բժիշկներն ինձ ասացին, որ քեզ ավելորդ սթրեսներ պետք չեն, - ասում է նա, - նրանք ասացին, որ գլխացավերը կարող էին առաջացած լինել հրդեհից, կամ շատ ծուխ շնչելուց կամ… կամ վախից. – ավարտում է նա կմկմալով:
- Ես երեխա չեմ, - ասում եմ, - ինձ կարող եք վստահել ընտանիքի հետ կապված տեղեկությունները: Ամբողջ ամռանը փորձում էի հիշել դժբախտ պատահարը և դրանից առաջ տեղի ունեցածը: Ինչու՞ ուղղակի չպատմել ինձ, մայրիկ:
- Ես ախր պատմել եմ: Երկու տարի առաջ: Ես պատմում էի քեզ, էլի ու էլի, բայց հաջորդ օրը դու արդեն ոչինչ չէիր հիշում: Ու երբ ես բժշկի հետ խոսեցի, նա ասաց, որ չպետք է քեզ անընդհատ այդպես վշտացնեմ, չպետք է ճնշեմ:
- Դու ապրում ես ինձ հետ, - բղավում եմ ես, - դու չես կարողանում վստահել սեփական դատողություններիդ, փոխարենը վստահում ես ինչ-որ բժշկի, ով հազիվ թե ինձ ճանաչում է՞:
- Նա մասնագետ է:
- Ինչի՞ց դու վերցրիր, որ ես կնախընտրեի, որ իմ ամբողջ ընտանիքը ինձնից գաղտնիքներ պահեր՝ նույնիսկ երկվորյակները, նույնիսկ Ուիլլն ու Թաֆտը, Աստված իմ, փոխարենը իմանայի ինչ է տեղի ունեցել: Ինչի՞ց վերցրիր, որ ես այնքան նուրբ եմ, որ չեմ կարող իմանալ նույնիսկ ամենապարզ իրողությունները:
- Ինձ համար դու հենց այդքան նուրբ ես, - ասում է մայրիկը, - և անկեղծ ասած, ես վստահ չէի, որ պատրաստ եմ քո արձագանքին:
- Դու նույնիսկ չես պատկերացնում ինչքան վիրավորական է դա:
- Ես քեզ սիրում եմ. – ասում է նա:
Այլևս չեմ կարող նայել նրա խղճահարությամբ լցված դեմքին ու լսել ինչպես է արդարանում:
74
Միրրենը սենյակումս է, երբ բացում եմ դուռը: Նա նստել է գրասեղանիս մոտ, ձեռքը լափթոփիս վրա:
- Կուզենայի կարդալ այն հաղորդագրությունները, որ ուղարկել էիր ինձ անցած տարի, - ասում է նա, - ունե՞ս դրանք համակարգչիդ մեջ:
- Հա:
- Ես դրանք երբեք չեմ կարդացել, - ասում է նա, - ամռան սկզբին ձևացրի թե իբր կարդացել եմ, բայց ես դրանք նույնիսկ չեմ էլ բացել:
- Ինչու՞:
- Ուղղակի չկարդացի, - ասում է նա, - մտածում էի իմաստ չունի կարդալ, բայց հիմա հասկանում եմ, որ ունի: Եվ տես, - նա ձայնը դարձնում է զվարթ, - ես նույնիսկ տնից դուրս եմ եկել, որ անեմ դա:
Ես որքան կարող եմ բարկությունս կուլ եմ տալիս:
- Չպատասխանելը հասկանում եմ, բայց ինչու՞ գոնե չկարդալ հաղորդագրություններս:
- Գիտեմ, - ասում է Միրրենը, - լրիվ հիմարություն, ու ես զզվելի արարած եմ: Խնդրում եմ, թույլ կտա՞ս հիմա դրանք կարդամ:
Բացում եմ լափթոփը: Փնտրում ու գտնում եմ նրան ուղղված բոլոր գրառումները:
Քսանութն են: Ես կարդում եմ նրա ետևում կանգնած: Դրանց մեծ մասը կենսուրախ, գեղեցիկ նամակներ են մարդուց, ով ենթադրաբար գլխացավեր չունի:
« Միրրեն .
Վաղը ես գնում եմ Եվրոպա իմ խաբեբա հոր հետ , ով , ինչպես դու գիտես , նաև ձանձրալի է : Ինձ հաջողություն մաղթիր ու իմացիր , որ ես կնախընտրեի այս ամառը անցկացնել Բիչվուդում , քեզ հետ : Ու Ջոննիի : Ու նույնիսկ Գատի :
Գիտեմ , գիտեմ : Ես պետք է վերջ տամ դրան :
Ես վերջ եմ տվել դրան :
Ես վերջ եմ տվել :
Ես դեռ պետք է Մարբելլայում ծանոթանամ հրապուրիչ , իսպանացի տղաների հետ , այնպես որ …
Մտածում եմ հայրիկին ստիպեմ ուտի ամենազզվելի կերակուրները ամեն մի երկրի , որ կայցելենք , որպես պատիժ նրա Կոլորադո փախչելու համար :
Գրազ կգամ , որ կարող եմ : Եթե նա իրոք ինձ սիրում է , նա կուտի գորտեր , երիկամներ ու շոկոլադով ծածկված մրջյուններ :
Կադենս »:
Մեծ մասը այսպիսին է: Բայց հաղորդագրություններից կան մի քանիսը, որ ոչ կենսուրախ են, ոչ գեղեցիկ: Խղճուկ ու ճշմարիտ:
« Միրրեն .
Վերմոնտում ձմեռ է : Մութ , մութ :
Մայրիկը գալիս , նայում է ինձ , երբ ես քնած եմ լինում :
Գլուխս ամբողջ ժամանակ ցավում է : Չգիտեմ ինչպես դա դադարեցնել : Հաբերը չեն գործում : Ինչ - որ մեկը կացնով կիսում է գլուխս , ծուռումուռ կացնով , որից գանգս հավասար չի բացվում : Ով էլ դա անի , նա փորձում է գլուխս երկու մաս անել , անընդհատ հարվածելով , բայց ոչ միշտ նույն տեղը : Ես բազմաթիվ վերքեր ունեմ :