Страница 27 из 46
Վախենում եմ մայրիկին ասել, որ ինձ էլի է պետք:
Երբ ինձ արդեն ավելի կայուն եմ զգում, նորից գնում եմ Քադդլդաուն: Արևը կախված է հորիզոնում: Պատշգամբը պատված է կոտրված շշերով: Ներսում ժապավենները պոկվել են առաստաղից ու ոլորված ընկած են հատակին: Լվացարանը լիքն է կեղտոտ, չորացած ամաններով: Ճաշի սեղանը ծածկող շորը կեղտոտ է: Սուրճի սեղանը պատված է թեյի բաժակներից մնացած կլոր հետքերով:
Ստախոսներին գտնում եմ Միրրենի սենյակում, բոլորը կախված են Աստվածաշնչի վրա:
- Էրուդիտի բառի կռիվ, - անմիջապես ասում է Միրրենը, երբ ես մտնում եմ սենյակ: Նա փակում գիրքը, - Գատը ճիշտ էր, ինչպես միշտ: Դու միշտ անտանելի ճիշտ ես, Գատ: Աղջիկները չեն սիրում դա տղաների մեջ, իմացիր:
Էրուդիտի տառերը թափված էին մեծ սենյակով մեկ: Ես տեսա դրանք, երբ մտա տուն:
Նրանք չեն խաղացել:
- Ի՞նչ եք արել վերջին մի քանի օրում. – հարցնում եմ:
- Աստված իմ, - ասում է Ջոննին, ձգվելով Միրրենի մահճակալի վրա, - ես արդեն չեմ էլ հիշում:
- Հուլիսի չորսին, - ասում է Միրրենը, - մենք գնացինք Նոր Քլերմոնտ ընթրելու իսկ հետո բոլորով մեծ մոտորանավակով գնացինք Վինեարդի հրավառությունը դիտելու:
- Այսօր գնացել ենք Նանթակետի փքաբլիթների խանութը, - ասում է Գատը:
Նրանք երբեք ոչ մի տեղ չէին գնում: Երբեք: Երբեք ոչ մեկին տեսնելու չէին գնում: Բայց հիմա, քանի դեռ ես հիվանդ էի, նրանք ուր ասես գնացել են, ում ասես տեսե՞լ են:
- «Դաունիֆլեյք» – ասում եմ ես, - սա այդ խանութի անունն է:
- Հա: Նրանց մոտ ամենաընտիր փքաբլիթներն են. – ասում է Ջոննին:
- Դուք ատում եք փքաբլիթները:
- Իհարկե, - ասում է Միրրենը, - բայց մենք բլիթ չենք վերցրել, այլ բուլկի:
- Ու բոստոնյան կրեմով թխվածք. – ասում է Գատը:
- Ու ժելե. – ասում է Ջոննին:
Բայց ես գիտեմ, որ Դաունիֆլեյքում միայն փքաբլիթներ են լինում: Ոչ մի բուլկի: Ոչ մի ժելե:
Ինչու՞ են նրանք ստում:
52
Նոր Քլերմոնտում ընթրում եմ մայրիկի ու փոքրերի հետ, բայց այս գիշեր նորից սկսում է միգրենս: Այս անգամ ավելի ուժեղ քան նախորդ անգամները: Պառկում եմ իմ մթնած սենյակում: Գիշատիչ թռչունները կտցահարելով ծակում են գլուխս:
Ես բացում եմ աչքերս, ու դիմացս կանգնած է Գատը: Ես տեսնում եմ նրան մշուշի ետևից: Վարագույրների արանքից լույս է ներս ընկնում, այսինքն պիտի որ ցերեկ լինի:
Գատը երբեք չի գալիս Ուինդեմիր: Բայց նա այստեղ է: Նայում է պատիս կպցրած միլիմետրովկային: Ստիկերներին: Նոր հիշողություններ ու տեղեկություններ, որ ավելացրել եմ, քանի դեռ այստեղ եմ եղել, նշումներ պապիկի շների մահվան մասին, պապիկի ու փղոսկրից սագի մասին, Գատը տալիս է ինձ Մորիարտիի գիրքը, մորաքույրերը վիճում են Բոստոնի տան համար:
- Մի կարդա իմ թղթերը, - տնքում եմ ես, - մի կարդա:
Նա ետ է քայլում:
- Այն աչքի առաջ էր: Կներես:
Ես պտտվում եմ ու այտս սեղմում տաք բարձին:
- Ես չգիտեի, որ դու պատմություններ ես հավաքում. – Գատը նստում է մահճակալիս: Ձգվում է ու վերցնում ձեռքս:
- Ես փորձում եմ հիշել ինչ է կատարվել, որ ոչ ոք չի ուզում խոսել այդ մասին, - ասում եմ ես, - այդ թվում և դու:
- Ես ուզում եմ խոսել այդ մասին:
- Ուզու՞մ ես:
Նա նայում է հատակին:
- Ես ընկերուհի ունեի, երկու ամառ առաջ:
- Ես գիտեմ: Ամենասկզբից էլ գիտեի:
- Բայց ես երբեք քեզ չեմ ասել:
- Ոչ, չես ասել:
- Ես քեզ սիրահարվել էի այնքան ուժեղ, Կադի: Չկար ոչինչ, որ դրա դեմը կառներ: Ես գիտեմ, ես պետք է քեզ ամեն ինչ խոստովանեի, ու պետք է անմիջապես Ռաքելից բաժանվեի: Դա պարզապես… նա մնացել էր տանը, իսկ ես քեզ մի ամբողջ տարի չէի տեսել, և իմ հեռախոսը այստեղ չէր աշխատում, իսկ ես դեռ շարունակում էի նրանից փաթեթներ ստանալ: Ու նամակներ: Ամբողջ ամռանը:
Ես նայում եմ նրան:
- Ես վախկոտի մեկն էի. – ասում է Գատը:
- Հա:
- Դա դաժան էր: Քո նկատմամբ և նրա նկատմամբ նույնպես:
Դեմքս վառվում է, երբ հիշում եմ ինչպես էի խանդում:
- Կներես ինձ, Կադի, - շարունակում է Գատը, - սա այն է, ինչ ես քեզ պիտի ասեի քո այստեղ գալու առաջին օրը: Ես սխալ եմ եղել ու ցավում եմ դրա համար:
Ես գլխով եմ անում: Հաճելի է սա նրանից լսել: Ափսոս, որ դեղերի ազդեցության տակ եմ:
- Շատ ժամանակ ես ատում եմ ինքս ինձ, որ արել եմ այդ ամենը, - ասում է Գատը, - բայց միակ բանը, որ ինձ շփոթեցնում է, հակասությունն է. երբ ես ինձ չեմ ատում, ես ինձ զգում եմ որ եղել եմ արդար ու ընդամենը զոհ: Ասես աշխարհն է անարդար:
- Ինչու՞ ես քեզ ատում:
Եվ մինչ ես կիմանամ, Գատը պառկում է մահճակալին կողքիս: Նրա սառը մատները խաչվում են իմ տաք մատների հետ, և նրա դեմքը մոտենում է իմ դեմքին: Նա համբուրում է ինձ:
- Որովհետև ես այնպիսի բաներ եմ ցանկանում, ինչ չեմ կարող ունենալ. – շշնջում է նա:
Բայց ես նրանն եմ: Ինչ է, նա չգիտի՞, որ ես արդեն նրանն եմ:
Թե՞ Գատը խոսում է ուրիշ բանի մասին, ուրիշ, որ նա չի կարող ունենալ: Ինչ-որ մատերիական բան, որ երազում է ունենալ:
Ես քրտնել եմ, ցավում է գլուխս, և չեմ կարողանում պարզ դատել:
- Միրրենը ասում է, որ սա վատ կավարտվի և ես քեզ պետք է հանգիստ թողնեմ. – ասում եմ նրան:
Նա կրկին ինձ համբուրում է:
- Ինչ-որ մեկը շատ վատ բան է արել ինձ հետ, այնքան վատ, որ դա սարսափելի է հիշելը. – շշնջում եմ ես:
- Ես սիրում եմ քեզ. – ասում է նա:
Մենք գրկում ենք իրար ու համբուրվում ենք երկար ժամանակ:
Ցավը գլխումս թուլանում է, մի քիչ: Բայց ոչ ամբողջովին:
Բացում եմ աչքերս, ժամացույցը ցույց է տալիս կեսգիշեր:
Գատը գնացել է:
Բացում եմ վարագույրները և պատուհանից դուրս եմ նայում, բացում եմ այն, որ սենյակը օդափոխվի:
Մորաքույր Քերրին նորից գիշերանոցով քայլում է: Քայլում է Ուինդեմիրի կողքով՝ քորելով իր բարակ ձեռքերը լուսնի լույսի տակ: Այս անգամ նա նույնիսկ իր կոշիկները չի հագել:
Կարողանում եմ լսել Րեդ Գեյթում ինչպես է Ուիլլը կրկին լացում մղձավանջներից:
- Մայրի՛կ: Մայրի՛կ, որտե՞ղ ես:
Բայց Քերրին չի լսում նրան, հակառակ դեպքում չէր հեռանա: Նա փոխում է ուղությունը և ճանապարհով շարժվում է Նոր Քլերմոնտի ուղությամբ:
53
ՆՎԻՐՈՒՄ ԵՄ. պլաստմասե տուփով լեգո:
Այս պահին ես բաժանել եմ իմ բոլոր գրքերը: Մի քանիսը տվել եմ երեխաներին, մեկը՝ Գատին, իսկ մնացածը մորաքույր Բեսսի հետ տարել եմ Վինեարդի բարեգործական խանութ: Այս առավոտ ես փորփրում եմ վերնահարկը: Այստեղ կա լեգոյով տուփ, և ես այն տանում եմ Ջոննիին: Գտնում եմ նրան Քադդլդաունի մեծ սենյակում, միայնակ, Play-Doh պլաստիրինի կտորներով հարվածում է սպիտակ պատին և նայում դրանց թողած գունավոր հետքերին:
Նա նայում է լեգոյին ու տարուբերում է գլուխը:
- Քո թյուննոս ձկան համար, - բացատրում եմ, - հիմա այն կբավականեցնի:
- Ես չեմ պատրաստվում այն կառուցել. – ասում է նա:
- Ինչու՞:
- Շատ գործ կա անելու, - ասում է նա, - տուր դրանք Ուիլլին:
- Ուիլլի լեգոները դու չե՞ս բերել այստեղ:
- Ես դրանք ետ եմ տարել: Նա պատրաստ է մեռնել դրանց համար, - ասում է Ջոննին, - նա ուրախ կլինի ավելի շատ ունենալ:
Ճաշի ժամանակ ես դրանք տալիս եմ Ուլլին: Այնտեղ կան փոքրիկ լեգոից մարդուկներ ու մեքենաներ սարքելու շատ կտորներ:
Նա ծիծաղելու չափ ուրախ է: Նա ու Թաֆտը մեքենաներ են սարքում ամբողջ Ճաշի ժամանակ: Նրանք նույնիսկ չեն ուտում:
54
Այդ նույն օրը Ստախոսները պատրաստվում են գնալ կայակ քշելու:
- Ի՞նչ եք անում. – հարցնում եմ ես:
- Գնում ենք թիավարելու, մի տեղ կա, ուզում ենք այնտեղ գնալ, - ասում է Ջոննին, - այնտեղ առաջ էլ ենք եղել:
- Կադին ավելի լավ է չգա. – ասում է Միրրենը:
- Ինչու՞. – հարցնում է Ջոննին:
- Նրա գլուխը. – գոռում է Միրրենը, - իսկ եթե նա գլուխը նորից վնասի՞, ու նրա միգրենները ավելի ուժեղանա՞ն: Աստված իմ, դու ընդհանրապես ուղեղ ունե՞ս, Ջոննի:
- Ինչու՞ ես գոռում, - գոռում է Ջոննին, - պետք չի լինել այդքան մեծամիտ:
Ի՞նչ է, նրանք չե՞ն ուզում որ ես գնամ:
- Դու կարող ես գալ, Կադենս, - ասում է Գատը, - ամեն ինչ կարգին է, թող գա:
Ես չեմ ուզում նրանց ետևից ման գալ, եթե նրանք չեն ուզում… բայց Գատը թխթկացնում է կայակի իր առջևի նստարանին ու ես անցնում նստում եմ:
Ես իրոք չեմ ուզում նրանցից առանձնանալ:
Երբեք:
Մենք թիավարում ենք երկտեղանոց կայակները դեպի Ուինդեմիրի ներքևի ծովախորշը: Մայրիկի տունը նստած է հենց ժայռին: Ժայռի ներքևում քարե բեկորների խումբ է, որ համարյա քարանձավ է թվում: Մենք կանգնեցնում ենք կայակները բեկորների մոտ, անցնում ենք սառը ցամաք: