Страница 26 из 46
Եվ չեմ ուզում:
Ուզում եմ:
Եվ չեմ ուզում:
- Կներես. – ասում եմ ես:
- Հարրիսը քեզ ուղարկեց Եվրոպա ութ շաբաթով: Ի՞նչ ես կարծում, նա երբևէ կուղարկի՞ Ջոննիին կամ Միրրենին: Ոչ: Ու ինձ նույնպես չի ուղարկի բնականաբար: Դժգոհելուց առաջ ուղղակի մտածիր, որ կան ուրիշ մարդիկ, ովքեր շատ կուզենային ունենալ այն, ինչ ունես դու:
Ես անակնկալի եմ գալիս:
- Պապի՞կն է ինձ Եվրոպա ուղարկել:
- Վերջացրու, - կտրուկ ասում է Գատը, - դու իրոք կարծում էիր, թե հա՞յրդ է վճարել այդ ուղևորության համար:
Միանգամից հասկանում եմ, որ նա ճիշտ է ասում:
Բնականաբար հայրիկը չի վճարել ուղևորության համար: Նա ի վիճակի չէր: Քոլեջի պրոֆեսորները չեն թռչում առաջին կարգով և չեն մնում հինգ աստղանի հյուրանոցներում:
Այսքան ժամանակ ամառները Բիչվուդում, երբ դարակները միշտ լիքն են մթերքով, բազմաթիվ մոտորանավակներ, աշխատողները լուռ տապակում բիֆշտեքս ու լվանում սպիտակեղենը, ես նույնիսկ չեմ էլ մտածել, թե որտեղից են այդ գումաները գալիս:
Պապիկը ինձ ուղարկեց Եվրոպա: Ինչու՞:
Ինչու՞ մայրիկը չեկավ ինձ հետ, եթե ուղևորությունը պապիկի նվերն էր: Եվ ինչպե՞ս եղավ, որ հայրիկը ընդունեց այդ գումարը պապիկից:
- Դու ունես կյանք, որը քեզ տալիս է միլիոն հնարավորություն, - ասում է Գատը, - դա… դա բարկացնում է, երբ դու կարեկցանք ես խնդրում, այդքան բան:
Գատը, իմ գատը:
Նա ճիշտ է: Ճիշտ է:
Բայց բաներ կան, որ նա նույնպես չի հասկանում:
- Ես գիտեմ, ոչ ոք ինձ չի ծեծում, - ասում եմ ես, զգալով ինքնապաշտպանության կարիք, - ես գիտեմ, որ ունեմ շատ փող ու լավ կրթություն: Կերակուր սեղանին: Ես չեմ մահանում քաղցկեղից: Շատ մարդիկ ավելի վատ վիճակում են, քան ես: Եվ գիտեմ, հաջողակ եմ, որ գնացել եմ Եվրոպա: Ես իրավունք չունեմ դժգոհելու կամ անշնորհակալ լինելու:
- Ուրեմն լավ:
- Բայց լսիր: Դու գաղափար չունես, ինչ զգացողություն է ունենալ այնպիսի գլխացավեր, ինչպիսին ինձ մոտ են: Գաղափար չունես: Դա ահավոր է, - ասում եմ… ու հասկանում, որ դեմքիս վրայով արցունքներ են գնում, չնայած չէի նկատում, - որոշ օրեր, դժվար է լինում ուղղակի ողջ մնալ: Շատ ժամանակ ես կնախընտրեի մահացած լինել, ես իրոք կցանկանայի, միայն թե ցավը դադարեր:
- Ոչ, չէիր ցանկանա, - բացականչում է նա, - դու չէիր ցանկանա մահացած լինել: Մի՛ ասա այդպես:
- Ես ուղղակի ուզում եմ, որ ցավը վերջանա, - ասում եմ, - այդ օրերին դեղերը չեն գործում: Ես ուզում եմ դա վերջանա, ու ես կանեի ամեն ինչ, իրոք ամեն ինչ, եթե իմանայի որ դա ցավին վերջ կտար:
Լռություն է տիրում: Նա քայլում է ներքև մինչև տանիքի վերջ, ինձ մեջքով կանգնում:
- Իսկ ի՞նչ ես այդ ժամանակ անում: Երբ այդպես է լինում:
- Ոչինչ: Պառկում եմ ու սպասում, և ինքս ինձ անընդհատ հիշեցնում, որ դա հավերժ չի տևի: Որ կանցնի մի օր, և դրանից հետո ևս մեկ օր: Այդ օրերից մեկում ես վեր կկենամ, կնախաճաշեմ և ինձ լավ կզգամ:
- Մի օր:
- Այո:
Հիմա նա շրջվում է ու մի քանի քայլով կտրում տանիքը: Անսպասելի գրկում է ինձ, և մենք կառչում ենք իրարից:
Նա թեթև դողում է և համբուրում է պարանոցս իր սառը շրթունքներով: Մենք այդպես իրար գրկած մնում ենք մեկ-երկու րոպե,
և թվում է տիեզերքը վերափոխում է ինքն իրեն,
և ես գիտեմ, եթե կար մեր մեջ ինչ-որ զայրույթ, անհետացավ:
Գատը համբուրում է շուրթերս ու դիպչում այտիս:
Ես սիրում եմ նրան:
Ես միշտ սիրել եմ նրան:
Մենք այդտեղ՝ տանիքին մնում ենք երկար, երկար ժամանակ: Հավերժ:
50
Միրրենը սկսում է հիվանդանալ ավելի ու ավելի հաճախ: Նա ուշ է արթնանում, ներկում է եղունգները, պառկում է արևի տակ ու նայում է մեծ գրքի աֆրիկյան բնանկարները: Բայց նա չի ուզում գալ սուզվելու: Չի ուզում թիավարել: Չի ուզում թենիս խաղալ կամ գնալ Էդգարթաուն:
Ես նրան Նոր Քլերմոնտից դրաժե կոնֆետներ եմ բերում: Միրրենը սիրում է դրաժե կոնֆետներ:
Այսօր մենք երկուսս պառկում ենք փոքր ափին: Կարդում ենք ամսագրեր, որ ես գողացել եմ երկվորյակներից, և ուտում ենք մանր գազար: Միրրենը ականջակալներով է: Նա իմ այֆոնով շարունակում է լսել նույն երգը էլի ու էլի:
Մեր երիտասարդությունը դատարկ է
Մենք այն չենք վատնի
Հիշեք իմ անունը
Որովհետև մենք կանցնենք պատմության մեջ
Նա - նա - նա - նա , նա - նա - նա :
Ես գազար եմ շպրտում Միրրենի վրա:
- Ի՞նչ:
- Կամ դու դադարում ես երգել, կամ ես իմ գործողությունների համար պատասխանատու չեմ:
Միրրենը պտտվում է իմ կողմ, ամբողջովին լուրջ: Հանում է ականջակալները:
- Կարո՞ղ եմ քեզ մի բան ասել, Կադի:
- Իհարկե:
- Քո ու Գատի վերաբերյալ: Ես երեկ գիշեր լսեցի, ինչպես դուք երկուսդ իջաք աստիճաններով:
- Ու՞:
- Ես կարծում եմ, դու պետք է նրան հանգիստ թողնես:
- Ի՞նչ:
- Այս ամենը վատ ավարտ կունենա և ամեն ինչ կփչացնի:
- Ես սիրում եմ նրան, - ասում եմ ես, - դու գիտես, ես միշտ սիրել եմ նրան:
- Դու ամեն ինչ նրա համար ավելի ես բարդացնում: Ավելի բարդ, քան արդեն է: Դու նրան ցավ կպատճառես:
- Դա ճիշտ չէ: Ավելի հավանական է, որ նա ինձ ցավ կպատճառի:
- Դե, կարող է նաև այդպես լինել: Դա լավ միտք չէ ձեզ համար՝ լինել միասին:
- Դու չե՞ս հասկանում, ես ավելի շուտ կնախընտրեմ, որ Գատը ինձ ցավեցնի, քան թե հեռու լինեմ նրանից, - ասում եմ ես նստելով, - եթե միլիոն անգամ էլ ապրեմ, մեկ է կնախընտրեմ ռիսկի դիմել՝ ու թող դա վատ վերջանա, քան փակված լինեմ իմ տուփի մեջ, ինչպես անցած երկու տարիների ընթացքում էի: Դա փոքրիկ տուփ է, Միրրեն: Ես ու մայրիկը: Ես ու իմ դեղերը: Ես ու իմ ցավը: Ես այլևս չեմ ուզում այնտեղ ապրել:
Լռություն է:
- Ես երբեք ընկեր չեմ ունեցել. – հանկարծ ասում է Միրրենը:
Ես նայում եմ նրա աչքերին: Դրանք արցունքոտ են:
- Իսկ Դրեյք Լոգգերհեդը՞: Իսկ դեղին վարդերն ու սեռական կապերը՞. – հարցնում եմ ես:
Նա ներքև է նայում:
- Ես ստել եմ:
- Ինչու՞:
- Գիտես ինչպես է, երբ գալիս ես Բիչվուդ, ուրիշ աշխարհ: Դու ստիպված չես լինել այնպիսին, ինչպիսին տանն ես: Կարող ես լինել ավելի լավ մեկը:
Գլխով եմ անում:
- Այն առաջին օրը, որ դու եկար, ես նկատեցի Գատին: Նա նայում էր քեզ, ասես դու տիեզերքի ամենապայծառ աստղն ես:
- Իրո՞ք:
- Ես այնքան շատ եմ ուզում, որ ինչ-որ մեկը ինձ այդպես նայի, Կադի: Այնքան շատ: Ու ինքս էլ չհասկացա, ինչպես սկսեցի ստել: Կներես:
Ես չգիտեմ ինչ ասեմ: Խորը շնչում եմ:
Միրրենը վրա է տալիս.
- Առանց հևոցի, լա՞վ: Ամեն ինչ կարգին է: Ոչինչ, որ ես մինչև հիմա երբեք ընկեր չեմ ունեցել: Ոչինչ, որ չի լինի որևէ մեկը, որ ինձ կսիրի, լա՞վ: Դա միանգամայն տանելի է:
Մայրիկի ձայնը կանչում ինչ-որ տեղից Նոր Քլերմոնտում.
- Կադենս: Լսու՞մ ես ինձ:
Ես գոռում եմ.
- Ի՞նչ ես ուզում:
- Խոհարարի հանգստյան օրն է: Ես եմ պատրաստում ճաշը: Արի լոլիկները կտրատելու:
- Մի րոպեից, - ես հոգոց եմ հանում ու նայում Միրրենին, - պիտի գնամ:
Նա չի պատասխանում: Ես հագնում եմ կապյուշոնս ու ճանապարհով դանդաղ բարձրանում դեպի Նոր Քլերմոնտ:
Խոհանոցում մայրիկը ինձ է հանձնում լոլիկի հատուկ դանակ ու սկսում խոսել:
Խոսում, խոսում, «դու միշտ փոքր ափին ես»:
Խոսում, խոսում, «դու պիտի խաղաս երեխաների հետ»:
«Պապիկը հավերժ այստեղ չի լինի»:
«Դու գիտե՞ս, արևայրուգ ես ստացել»:
Ես կտրում եմ ու կտրում, զամբյուղը լի է տարօրինակ ձևի լոլիկներով: Դրանք դեղին են, կանաչ ու մուգ կարմիր:
51
Կղզու վրա իմ երրորդ շաբաթում ժամացույցի կտկտոցը ու միգրենը վերցնում են ինձ երկու օր: Կամ գուցե երեք: Չեմ կարող ասել: Սրվակիս մեջի հաբերը համարյա վերջանում են, չնայած մինչ տնից հեռանալը ես վերցրել էի որքան որ պետք էր ըստ դեղատոմսի:
Մտածում եմ իսկ եթե մայրիկն է վերցրել: Գուցե նա միշտ վերցրել է դրանք:
Կամ գուցե երկվորյակներն են նորից մտել իմ սենյակ, վերցրել իրեր, որոնք նրանց պետք չեն: Գուցե նրանք են օգտագործում:
Կամ գուցե ես եմ ընդունել ավելի շատ քան կարծում եմ: Ցավի ազդեցության տակ օգտագործել ավելին, քան պետք է: Մոռանալով վերջին դոզաս: