Mróz

Tak, mówił Henio, brał pieniądze. Od mniej więcej roku. Stała pensja, plus premia za ekstrawiadomości. Ostatnim jego zadaniem było monitorowanie poczynań zespołu i meldowanie o każdym ruchu. Nie, nie domyśla się powodów. Nie wspomniano o tym. Podano mu numer alarmowy, na który miał dzwonić w razie wykrycia czegoś interesującego. Rutynowe meldunki składał e-mailem, zaszyfrowanym, codzie

Tolak w końcu zadzwonił po dyżurnego i przekazał Henia w ręce dwóch barczystych policjantów. Bez słowa wyprowadzili komisarza, a polecenie zapewnienia mu osobnej celi skwitowali ledwie widocznym wzruszeniem ramion.

Tolak właśnie miał dać hasło do odwrotu, gdy ponownie otworzyły się drzwi. Mężczyzna, który w nich stanął, był niezwykle przystojny i miał życzliwy wyraz twarzy. Wełniany sweter leżał na nim, jakby był robiony na miarę.

– Nadkomisarz Ludwik Mailert, Centralne Biuro Śledcze. Macie państwo chwilę? – zapytał.

– Ja nie mam. Muszę zadzwonić – odparła Jadwiga.

– Poczekaj. Panie nadkomisarzu, mogę pana przeprosić na pięć minut? Musimy skończyć pewną rozmowę.

Gdy po trzystu sekundach Mailert ponownie stanął w drzwiach, Jadwiga właśnie wychodziła. Gość spojrzał na nią z zainteresowaniem, ale zignorowała go. Miała dość wizyt cebeesiu, dziś i w przyszłości.

Mailert rozsiadł się na krześle.

– To pan ujął dwóch sprawców włamania do mieszkaniu przy Zamenhofa?

Tolak spojrzał na niego ze zdumieniem. O czym facet mówi? Włamanie? Ach, tak. Dwóch typków na klatce schodowej, roztrzęsiona staruszka, tetetka, sztamajza do łamania zamków… Kiedy to było? Rok temu? Dwa lata? Wieczność?

– Owszem.

– Dlaczego?

– Słucham?

– Dlaczego pan ich ujął? Zajmuje się pan łapaniem włamywaczy?

– A pan?

– No więc?

– Po co pan pyta?

– Bo z natury jestem ciekawski. Więc?

– Proszę posłuchać. Mieliśmy tu przed chwilą strzelaninę. Goście podawali się za oficerów pańskiego biura. Jestem piekielnie zmęczony. Mój dzień pracy skończył się jakiś czas temu. Może mi pan zdradzić, dlaczego mam odpowiadać na pańskie pytania?

Mailert westchnął. Wstał, wyciągnął zza pazuchy niewielki kartonik i podsunął Tolakowi pod nos.

– Zna pan tego człowieka?

Naczelnik.

– Znam.

– Prowadzę śledztwo w sprawie jego śmierci.

– Co mają z tym wspólnego włamywacze?

– To nie byli zwykli włamywacze. Dlatego interesuje mnie pański udział.

– Jestem o coś podejrzany?

– Przeciwnie. Może nam pan pomóc wyjaśnić niektóre rzeczy.

– A pan mi wyjaśni?

– Być może. O ile usłyszę odpowiedź na pytanie.

– O Boże…

Tolak zamilkł na chwilę. Facet wyglądał na takiego, którego trudno zniechęcić.

– No dobrze. To był czysty przypadek. Musiałem odbyć rozmowę telefoniczną. Na zewnątrz się nie dało, wszedłem na pierwszą z brzegu klatkę schodową. Zauważyłem tych typków włamujących się do jakiegoś mieszkania. Powiedzmy, że poczułem w sobie konieczność wykazania odpowiedzialnej postawy. Zatrzymałem ich. Tyle.

Mailert roześmiał się.

– Piękny ciąg przypadków.

– Ale prawdziwy.

Spoglądali na siebie w milczeniu.

– Z pistoletu, który im pan zarekwirował, kilka miesięcy temu zastrzelono córkę prezesa Najwyższej Izby Kontroli – powiedział Mailert od niechcenia. – A wie pan, do kogo włamywali się ci ludzie?

– Powinienem?

– Do matki naczelnika Wydziału do walki z Terrorem Kryminalnym i Zabójstw. Pana niedawnego szefa. Podobno nie chcieli jej zrobić nic złego, tylko nastraszyć porządnie. Mimo że sprawcy zostali aresztowani, kilka godzin później naczelnik popełnił samobójstwo. Może jednak zechce mi pan opowiedzieć całą historię dokładniej?

50.

W ciągu krótkiej chwili Krzeptowski z targanego dzikim niepokojem pesymisty stał się najszczęśliwszym człowiekiem pod słońcem. Wystarczył krótki rzut oka na display komórki. Przerwał w pół słowa rozmowę z jednym z operatorów i odebrał połączenie.

– Witaj, strasznie się martwiłem. Nie oddzwaniałaś. – Stojący obok żołnierz uśmiechnął się nieznacznie.

– Były ma… kłopo… – trzaski i szumy. Połączenie wyglądało, jakby miało natychmiast wyzionąć ducha. Pomimo odległości i zakłóceń głos Jadwigi brzmiał niepokojąco. Brzmiał w nim przestrach.

– Co się stało? – Krzeptowski spoważniał w sekundę.

– Już wsz… w porzą… Słuchaj, bo to waż… mam wiad… o …czyckim… Wysyłam ci wiadomość przez bramkę esemesową.

– Naprawdę nic ci nie jest?

– W porząd… odbierz es… – w słuchawce rozległ się pisk i połączenie zostało przerwane.

– Dupa – mruknął Krzeptowski, wpatrując się w martwy wyświetlacz.

– Przy tej pogodzie i tak się dziwię, że komórki jeszcze działają – powiedział Dreszer, który niespodziewanie zjawił się obok komisarza.

– Właśnie, – Dom jest czysty – generał skrzywił się nieznacznie. – Można się było tego spodziewać. Wstępne przeszukanie nie przyniosło niczego konkretnego. Zabezpieczyliśmy trzy komputery, dostęp do części danych jest zabezpieczony hasłem. Ochroniarze milczą, ale nie naciskałem ich zbytnio. Myślę, że należy zacząć od tego niby-sekretarza. Jest najsłabszym ogniwem.

– Od moich współpracowników mam zaraz otrzymać nowe dane na temat gospodarza tego przybytku.

– Bardzo dobrze – Dreszer zignorował bezradność w głosie rozmówcy. Od początku miał wrażenie, że akcja jest uderzeniem w ciemno. Ale telefon od premiera nie pozostawiał wątpliwości: pomoc tym dwóm policjantom najprawdopodobniej była najważniejszym zadaniem w długiej i obfitej w sukcesy karierze generała. Kto wie, czy nie ostatnim.

Po chwili ekranik telefonu ożył. Najwyraźniej łączność umierała na raty. Gdy Krzeptowski odczytał wszystkie pięć części wiadomości, aż gwizdnął. Wyglądało na to, że mogą ruszyć z miejsca.

Co prawda w zupełnie i

51.

Grupa interwencyjna otrzymała sygnał alarmowy wkrótce potem, gdy jeden z członków ochrony nacisnął przycisk antynapadowy.

Do zadań grupy należało monitorowanie czterech obiektów, z których najbliższy, przy Głównej sześć, leżał o niespełna kilometr, najdalszy oddalony był o nieco ponad pięć kilometrów. Grupa wyposażona była w środki techniczne umożliwiające szybkie przemieszczanie się oraz podjęcie skutecznych działań w razie jakiegokolwiek zagrożenia.

Dowódca miał do dyspozycji pięciu ludzi, z których każdy legitymował się długim stażem w wojsku, policji lub służbach specjalnych. Ich praca do tej pory nie była warta bajecznego wynagrodzenia: rutynowe patrole, regularne kontrole systemów zabezpieczeń, krótkie odprawy z szefami poszczególnych obiektów. Rutyna była niebezpieczna, dowódca doskonale o tym wiedział, ale na razie udało mu się utrzymać swoich ludzi w karbach. Zdawali sobie sprawę, że w ich miejsce szef może zatrudnić następnych chętnych; na rynku nie ma zbyt wiele pracy o takim wynagrodzeniu.

Jednak dowódca miał świadomość, że nie są tu trzymani tylko dla zabawy. Wiedział, że kiedyś nadejdzie moment, gdy będą musieli porzucić wygodne spędzanie czasu przed komputerem lub telewizorem i wkroczyć do akcji, wspinając się na wyżyny swych profesjonalnych umiejętności.

Gdy zaczęło padać i temperatura osiągnęła poziom dwudziestu kilku stopni poniżej zera, pomyślał, że byłoby ironią losu, gdyby teraz, po pół roku jałowego oczekiwania na wydarzenia, które być może nigdy nie miały nadejść, stało się coś, co będzie wymagało szybkiej i zdecydowanej interwencji. Oczywiście nie bał się stojących przed nim zadań. Był dobrze wyszkolonym fachowcem, stale utrwalającym swoje umiejętności i doskonale wiedział, jak zareagować w razie potrzeby. Nie, bał się raczej nieprzewidzianych okoliczności, splotu czy