Mróz

Helena przypomniała sobie małą imprezkę z kolegami Jakuba z pracy. Jakub wyraźnie był zadowolony z wrażenia, jakie zrobiła na tych ludziach (nawet na takiej małej, cycatej, na którą Staszek Krzeptowski patrzył jak kot na mleko), pamiętała, że bawiła się świetnie. Z kilkoma z nich dawało się nawet porozmawiać na i

– Jest tam ktoś? – usłyszała ponownie. Tym razem już wyraźnie, głos dochodził zza stalowych drzwi w głębi korytarza, identycznych z tymi, które jeszcze do niedawna odgradzały jej celę od świata zewnętrznego.

– Jestem uwięziony. Proszę mnie wypuścić.

Helena nacisnęła na klamkę. Zamknięte. Nie dostrzegła żadnych zewnętrznych rygli ani zasuwek. Pomyślała o trzymanej w ręku broni, ale nie była pewna, czy zdoła strzelić w taki sposób, by nie zrobić sobie krzywdy. Byłoby idiotycznie utonąć przy wejściu do portu.

– Proszę poczekać. Muszę znaleźć klucz – krzyknęła.

– Poczekam – głos mężczyzny wyraźnie się ożywił. Zabrzmiała w nim prawdziwa nadzieja. – Pewnie, że poczekam.

Klucz. Gdzie może być? U strażników oczywiście. Należy ich zapytać.

Ponownie poszła na parter. Światło latarki osłabło w widoczny sposób. Jeżeli się nie pospieszy, zostanie sama, w ciemnym, pustym, obcym domu, z dwoma strażnikami, którzy tylko czekają na okazję, by wyzwolić się z pęt i na powrót zagonić więźniów do cel.

Ale strażnicy na razie okazji się nie doczekali; siedzieli tam, gdzie ich zostawiła, przykrępowani do wmurowanego w ścianę kaloryfera. Pęta założone przez Zuza

– Gdzie jest klucz do cel? – zapytała, świecąc jednemu ze strażników prosto w oczy.

Tamten patrzył z wściekłością, po czym splunął. Nie wykazywał nawet odrobiny empatii.

– Gdzie jest klucz do cel? – powtórzyła odrobinę głośniej.

Tym razem splunięcia nie było, pozostało tylko złe spojrzenie i obietnica rozkosznej zemsty, w razie gdyby autor spojrzenia jakimś cudem uwolnił się z więzów.

Helena nie dała mu takiej szansy. Podniosła pistolet maszynowy i wycelowawszy wysoko ponad głowę opartych o ścianę ochroniarzy, nacisnęła spust.

Kopnęło, zarzuciło lufą. Seria dziesięciu pocisków wywaliła całkiem zgrabny ścieg metr ponad strażnikami. Obaj krzyknęli odruchowo i zaczęli kasłać, zakrztusiwszy się opadającym na nich ceglanym pyłem. Helena dała im minutę, walcząc w tym czasie z upajającą satysfakcją i podnoszącym włosy na głowie poczuciem siły.

– Gdzie są klucze od cel? – zapytała po raz trzeci, gdy uznała, że strażnicy mogą skoncentrować się na pytaniu i odpowiedzi.

Odpowiedź przyszła szybko, można rzec, odwrotna pocztą. – W kieszeni – powiedział ten drugi. Pokazał oczami. – U mnie w kieszeni.

Helena przyjrzała się uważnie więzom (obaj mężczyźni mieli ręce skrępowane na plecach i przywiązane do kaloryfera, nogi związane w kostkach) i doszła do wniosku, że jedyne niebezpieczeństwo, jakie jej może grozić, to niespodziewane kopnięcie. Uważając zatem, by nie znaleźć się w zasięgu nóg obu ochroniarzy, obeszła ich ostrożnie i trzymając broń jedną ręką oraz świecąc prosto w oczy niedawnemu rozmówcy, włożyła mu rękę do kieszeni kombinezonu. Spodziewała się Bóg wie czego, ale po prostu wyciągnęła pęk kluczy. Możliwe, że tamci byli kiepsko opłacani. Albo zaczęli marznąć.

W każdym razie: żadnych niespodzianek.

Czym prędzej zeszła na dół. Drżącymi rękoma, przy naprawdę słabym świetle latarki, zaczęła dobierać klucze. Za trzecim razem powiodło się. Klucz zgrzytnął i przekręcił się lekko. Nacisnęła na klamkę. Drzwi poddały się bez oporu.

W świetle latarki ukazał się chudy, wysoki facet w okularach, z obandażowaną głową. Przysłonił oczy ręką i cofnął się nieco. Helena przypomniała sobie.

– Antoni? Antoni Smotrycz? – zapytała.

– To ja. Wybawco, kim jesteś?

– Helena, żona Jakuba Tyszkiewicza. Witaj na wolności.

48.

Przestępca?

Nie wyglądał na to. Wyglądał jak zdrowy, pozbawiony trosk fizycznych i materialnych obywatel, zdobywca świata, kolekcjoner sztuki. Pomimo tego, że siedział na brzeżku krzesła, ze skutymi z tyłu rękoma, które przeszkadzały w zajęciu wygodniejszej pozycji, spoglądał na Jakuba bez cienia niechęci czy agresji. Ot, mina wyrażająca zniesmaczenie i zniecierpliwienie zaistniałą sytuacją. Musiał być bardzo pewny siebie, ten pan Wieszczycki.

– Pamięta pan, za ile kupił obraz „Nieuchwytny”? – zapytał Jakub od niechcenia. Nadal nie mógł rozgryźć tego faceta.

– Będziemy rozmawiali o moich transakcjach? – Wieszczycki nawet nie drgnął. – Ciekawe.

– Będziemy rozmawiali o różnych rzeczach – Jakub patrzył mu prosto w twarz, starając się dostrzec coś, co pozwoliłoby nakierować tę bezsensowną wymianę zdań na właściwy tor. – Ale chciałbym zacząć od tego właśnie. Za ile kupił pan obraz?

– Nadkomisarz, tak? Dobrze zapamiętałem? Ma pan stopień nadkomisarza? A zatem, panie nadkomisarzu, oświadczam, że nie będę z panem rozmawiał na ten ani na żaden i

– Ile, panie Wieszczycki? – Jakub nie podnosił głosu i starał się nawet nie mrugnąć.

– Natomiast proponuję, a właściwie radzę ze szczerego serca, by wykręcił pan numer któregoś ze swoich zwierzchników, na przykład komendanta stołecznego policji, zreferował mu pokrótce sytuację i zapytał o dalsze instrukcje.

– A zatem nie może pan sobie przypomnieć. No dobrze. Wrócimy do tego jeszcze. Proszę powiedzieć, od kogo pan kupił ten obraz.

– Telefon.

– To proste pytanie. Od kogo pan kupił obraz? Nie chce pan powiedzieć, ile pan zapłacił, ale ja sądzę, że obraz jest bardzo ce

– Niech pan dzwoni. Sądzę, że to ostatnia szansa…

– Widzę, że szwankuje panu pamięć. Postaram sieją odświeżyć – Jakub wstał i zbliżył się do Wieszczyckiego. Sięgnął głęboko do kieszeni kurtki. Po chwili wyciągnął z niej niewielki kartonik, może osiem na dziesięć centymetrów. Podsunął go przesłuchiwanemu pod nos. – To ta osoba, prawda? Autorka „Nieuchwytnego”. Nazywa się Helena Berezowiec. Naprawdę pan jej nie pamięta?

49.

W toalecie, tak zwykle cichej i zwyczajnej, wybuchło iście dantejskie piekło.

W ciągu minuty zaroiło się od funkcjonariuszy. Błyskawicznie rozbroili obu mężczyzn – ten postrzelony miał na sobie kamizelkę kuloodporną, więc jego obrażenia ograniczały się do złamanego żebra – skuli ich i po krótkich przepychankach kompetencyjnych, powiedli w kierunku piwnic, gdzie mieściły się policyjne areszty. Tolak chętnie by ich przesłuchał, ale uznał, że ma ważniejsze sprawy na głowie; na czele listy znajdowało się schwytanie komisarza Henryka Niespodzianego.

Okazało się to nadzwyczaj łatwe. Henio, tuż po wskazaniu drogi do pokoju Jadwigi wezwanym przez siebie cynglom, wpadł w panikę i postanowił niezwłocznie wynieść się do wszystkich diabłów. Przy wyjściu został jednak zatrzymany przez pełnego podejrzeń dyżurnego. Zanim zdołał wytłumaczyć, dlaczego pomimo wszczętego alarmu i strzelaniny musi oddalić się z terenu komendy, pościg ukazał się w drzwiach i Henio został aresztowany. Tolak tym razem nie dał sobie go wydrzeć z rąk. Po krótkiej awanturze, wsparty przez Jadwigę, która machała pełnomocnictwem i krzyczała niczym syrena okrętowa, udało się w końcu zasiąść w gabinecie, uprzednio stara

Tolak darował sobie wstępy, w rodzaju „dlaczego to zrobiłeś, Heniu?”. Zadawał proste, krótkie pytania. Ku swemu zdziwieniu, otrzymywał jasne, wyraźne odpowiedzi. Henio najwyraźniej liczył na docenienie jego dobrej woli i chęci zmazania win. Tolak był skło