Mróz

Zabolała go noga, ale drzwi były out, poddały się bez dalszych dyskusji. Rąbnęły z hukiem o ścianę.

Naprzeciwko (jeden w półobrocie; obaj broń w rękach) dwaj wysocy mężczyźni w długich płaszczach, niczym z jakiegoś hollywoodzkiego demobilu. Ten odwrócony właśnie naciskał na spust.

Huk wystrzału zagrzmiał gromowo w małym pomieszczeniu. Kula przeleciała może o centymetr od twarzy Tolaka i odłupała solidny kawał tynku gdzieś za jego plecami. Mężczyzna nie zwykł chybiać z tej odległości, toteż zdumienie na ułamek sekundy zwolniło jego reakcję. Przesunął lufę odrobinę w prawo…

Tolak strzelił dwukrotnie. Kule trafiły mężczyznę w pierś i pchnęły w kierunku drugiego, który stał bokiem do drzwi. Obaj stracili równowagę i upadli, pistolet poleciał w kąt pomieszczenia.

Tolak postąpił krok do przodu i wycelował w głowę drugiego mężczyzny.

– Daj mi tylko pretekst – wycedził przez zęby. – Chętnie sobie jeszcze postrzelam.

Facet ani drgnął. Jadwiga z głośnym westchnieniem opadła na kolana i zaczęła drżeć.

47.

W końcu zrobiło się naprawdę zimno.

Helena przeniosła Zosię na swoje łóżko – dziewczynka była całkowicie bierna, zamknięta w apatii, Helena, patrząc na nią, miała nieusta

Dziwne.

Do tej pory okratowana i zabezpieczona przed stłuczeniem żarówka non stop rozświetlała celę. Nowe porządki?

Nie zdążyła się nad tym głębiej zastanowić, gdy usłyszała huk dochodzący gdzieś z góry. Był przytłumiony i głuchy, ale na tyle silny, by wstrząsnąć ścianami piwnicy. Stalowa rama łóżka zabrzęczała krótko. Echo eksplozji jeszcze brzmiało jej w uszach, kompletna ciemność wspomagała wyobraźnię w podsuwaniu coraz to bardziej fantastycznych rozwiązań (Awaria? Atak przybywającej na odsiecz kawalerii?), ale Helena nie należała do osób, które poddają się panikarskim nastrojom. Przemogła się, zwalczyła chęć wydostania się żołądka przez gardło, wysunęła się spod koca, dbając, by Zosia pozostała przykryta, w ciemności wymacała buty, założyła je, po czym powoli, wyciągając przed siebie ręce, poszła w stronę drzwi.

Wyczuła je po czterech krokach, były zimne i przykre w dotyku. Stanęła w taki sposób, by osłoniły ją, w razie gdyby ktoś chciał wejść do pomieszczenia. Gdy będzie to ktoś z ochrony, no cóż, może nadarzy się sposobność, by zaskoczyć go, obezwładnić i poszukać okazji do ucieczki. Gdyby to jednak było wybawienie…

Wydawało jej się, że słyszy głosy rozmowy. Zaraz potem, ze znacznie bliższej odległości dobiegł chrobot, jakby gigantycznego kornika. Coś cicho skrzypnęło. Kroki? Czy zasilana paniką wyobraźnia?

Przez jakiś czas nie działo się nic.

Dlatego następny huk, który targnął piwnicą, znacznie mocniejszy i bardziej donośny niż poprzedni, mocno ją przestraszył. Tym głębsza była cisza, która po nim zapadła. Po trudnym do określenia, ciągnącym się w nieskończoność czasie usłyszała strzał, potem znowu huk, jakby bliższy i jeszcze głośniejszy. A jeszcze później kroki, ostrożne, lekkie, pełne wahania.

Ktoś poruszył klamką. Helena zastygła.

– Kto tam? – zapytała w końcu.

Cisza.

– Kto tam? – powtórzyła.

– Odsuń się pod ścianę – usłyszała. Ten głos sprawił, że zadrżała i z trudem powstrzymała się od krzyku. Opanowała się na tyle, by przytulić plecy do zimnego tynku, o dwa metry od drzwi. Usłyszała terkot, trzask rozdzieranego metalu i drzwi uchyliły się. Do piwnicy wpadła smuga światła. Jednocześnie z zewnątrz dobiegł odgłos upadającego na podłogę ciała.

Helena przez chwilę naprawdę nie wiedziała, co czynić dalej. Z jednej strony głos był znany, należał do Zuza

Czy za Zuza

Wpadająca do piwnicy pozioma smuga światła nie zmieniała położenia. Nie było słuchać żadnych podejrzanych hałasów, szurania butów, stłumionego oddechu, szelestu ubrania. Jeżeli w korytarzu ktoś się czaił, był niezwykle cierpliwy i umiał czekać.

W odróżnieniu od Heleny.

Ostrożnie, starając się nie patrzeć w kierunku źródła światła, by nie odzwyczajać wzroku od ciemności, podeszła do drzwi. Powoli, bardzo powoli wyjrzała. Zobaczyła leżącą na ziemi latarkę przymocowaną do pistoletu maszynowego. A w głębi, w niemal całkowitej ciemności, leżące bezwładnie ciało.

Przez chwilę wpatrywała się w dal, w głąb korytarza. Ale pomimo wytężania wzroku i naprawdę uważnego nasłuchiwania, nie dostrzegła ani nie usłyszała nikogo. Ostrożnie podeszła do leżącego na gołym betonie ciała. Przekręciła je na plecy. Ostrożnie zdjęła kominiarkę. W niewyraźnym świetle nadal świecącej do środka jej więzienia latarki dostrzegła to, czego się spodziewała; bladą, nieruchomą, kochaną twarz Zuza

Następnych dziesięć minut Helena spędziła niezwykle pracowicie. Zaciągnęła Zuza

Następnie, trzymając niewprawnie broń i posługując się nadal świecącą latarką, wyszła po schodach na górę. Dwaj leżący w holu wejściowym ochroniarze odzyskali przytomność, więzy jednak pozwalały im tylko kląć i złorzeczyć; najwyraźniej nie stanowili zagrożenia. Helena obeszła ich szerokim łukiem. Po kilku krokach natknęła się na trzeciego, martwego strażnika. Poczuła, że robi jej się niedobrze. Nadal nie dotykając niczego, w kilka minut zlustrowała cały dom. Nie znalazła nikogo więcej. Ze strony wroga wewnętrznego zagrożenia nie było.

Mina jej zrzedła, gdy wyjrzała za okno. Poprzez niewielki niezamarznięty fragment szyby dostrzegła kłębiącą się zamieć i gęstą mgłę. Dopiero teraz zwróciła uwagę na ponure wycie wiatru. Pomyślała ze wstrętem o spędzeniu nadchodzących godzin pod jednym dachem z żywymi i martwymi strażnikami, ale stwierdziła, że nie ma wyboru. Próba ucieczki z Zosią oraz osłabioną, wyczerpaną i chorą Zuza

Poczuła dojmujące zimno. Ponownie ominęła strażników i obejrzała drzwi wejściowe. W zasadzie mogła sobie darować – po drzwiach pozostało tylko wspomnienie. Pomyślała, że to właściwie jest sprawa kluczowa: jeśli nie uda się zasłonić wejścia, dom wychłodzi się w ciągu kwadransa i nikt nie przeżyje do rana. Niewiele się namyślając, pomagając sobie bronią jak dźwignią, wyjęła z zawiasów drzwi prowadzące do salonu. Były oczywiście znacznie cieńsze i nieco węższe od wejściowych, ale mogły stanowić pierwszą barierę dla śniegu i wiatru. Z niemałym trudem przystawiła je do otworu wejściowego. Napór powietrza zmniejszył się nieco. Podparła prowizoryczną zasłonę krzesłem, by wiatr jej nie wywrócił. Potem pomyśli nad czymś solidniejszym.

Zeszła do piwnicy i zajrzała do Zuza

Usłyszała stukanie.

Po dłuższej, wypełnionej przerażeniem chwili sięgnęła po leżący obok pistolet maszynowy i skierowała lufę w stronę drzwi. Stukanie dochodziło gdzieś z korytarza.

– Jest tam ktoś? – męski głos, stłumiony, ale wyraźny. Z pewnością nie należał do żadnego ze strażników, którzy zamaskowani odwiedzali ją w celi trzy razy dzie