Mróz

– Jak weszliście?

– Tajemnica szefa kuchni – Dreszer nawet się nie uśmiechnął. – Największym problemem było ominięcie instalacji alarmowej zamontowanej w ogrodzie. Częściowo pomógł nam śnieg. Reszta to rutyna. Co robimy dalej?

– Przesłuchamy tych ludzi – odezwał się Tyszkiewicz. Mówił cicho, z wyraźnym trudem. – Czy tu jest jakaś piwnica?

– Jest. Nawet całkiem obszerna.

– Dobrze. Chcę przesłuchać Wieszczyckiego. Komisarz Krzeptowski zajmie się ochroniarzami.

– Jest jeszcze to zasikane nieszczęście na górze – powiedział Dreszer. – Wygląda jak sekretarz pana domu. Albo ktoś w tym rodzaju. Może być ce

– Dobrze, zajmiemy się nim. Czy pana ludzie mają doświadczenie w przeszukiwaniu obiektów pod kątem znajdowania informacji lub dowodów rzeczowych?

– Trzech przyszło z policji – Dreszer wzruszył ramionami. – Ale wszyscy są uważni i inteligentni, więc jeżeli powie pan, czego mają szukać, znajdą to.

– Sam nie wiem – Tyszkiewicz wzdrygnął się. Adrenalina opadła, zaczęło mu doskwierać zimno. – Mają szukać dowodów przestępczej działalności.

– Rozumiem – nieruchoma twarz generała nie pozwalała poznać, co tak naprawdę ukrywa się za tą maską. – Mamy przestępcę, a nie mamy dowodów.

– Mamy potencjalnego przestępcę – podkreślił Tyszkiewicz. – I tak już złamaliśmy prawo. Powiedzmy, że mamy uzasadnione podejrzenia. Dobra, dość gadania. Proponuję, aby pana ludzie pod komendą komisarza przeszukali całą nieruchomość.

41.

Mężczyzna nacisnął klamkę. Drzwi były zamknięte. Henio zaczął wiercić się niespokojnie.

– Może poszła do kibla – powiedział. Wyższy z mężczyzn spojrzał beznamiętnie.

– Gdzie?

Henio wskazał brodą koniec korytarza.

– Może pan iść. To na razie tyle – mężczyzna poklepał Niespodzianego po ramieniu i razem z towarzyszem ruszył w stronę toalet.

42.

Jadwiga poczuła, że musi zrobić przerwę. Od rana pracowała bez wytchnienia, na najwyższych obrotach. Obraz śledztwa zmieniał się kilkakrotnie, jednak w końcu ustabilizował się. Konkrety układały się w logiczną całość.

Zamknęła pokój na klucz i poszła do toalety. Wewnątrz było pusto i zimno, pachniało środkiem odkażającym. Zamknęła się w jednej z kabin i usiadła na sedesie.

Powoli zaczęły do niej docierać konsekwencje dzisiejszych odkryć i nieprawdopodobna ilość pracy, która czekała kogoś, kto zostanie wyznaczony do poprowadzenia oficjalnego śledztwa, w którym zabójstwo Wicherka, a także porwania Heleny i Smotrycza będą tylko jednym z wielu elementów.

Na czele stało zabójstwo prezydenta…

…usłyszała skrzypnięcie. Nie był to zwykły dźwięk towarzyszący otwieraniu drzwi; ktoś starał się uniknąć hałasu. Mimo to usłyszała szelest ubrania i mlaskanie mokrych butów na ceramicznych płytkach podłogi. Kroki były ciężkie, należały zdecydowanie do mężczyzny… Jadwiga, najciszej jak mogła, wstała i podciągnęła spodnie. …raczej dwóch mężczyzn, poruszających się cicho i ostrożnie.

Delikatnym ruchem zaczęła wyciągać pistolet, gdy ktoś szarpnął za klamkę jej kabiny. Wstrzymała oddech.

– Aspirant Jadwiga Stec? – usłyszała.

– Kto pyta? – odparła po chwili.

– Nadkomisarz Leszek Antoniewicz, Centralne Biuro Śledcze.

Zdumienie odebrało jej mowę.

43.

Major Jan Tolak po wyjściu od informatyka poczuł, że kręci mu się w głowie. Szczerze? Powinien się położyć i przespać, przykryty ciepłą kołdrą. Dwie godziny snu i być może choć trochę odpuściłyby te cholerne dreszcze, a myślałoby mu się klarowniej. Konkretnie: w ogóle by mu się myślało.

Informacje odczytane z twardych dysków (precyzyjnie: pierwsza partia informacji z jednego zaledwie dysku) stanowiły przełom. Przedstawiały setki faktów, zarejestrowanych zdarzeń, poszczególnych operacji. Już w tej chwili można dojrzeć mechanizmy, motywacje i sprawców.

– Wy to jesteście ambitni – usłyszał.

Oficer dyżurny. Zrobił sobie chwilę przerwy.

– My? To znaczy kto? – zdziwił się Tolak. Nie chciało mu się rozmawiać.

– Ten wasz zespół. Niby święta i cholerna zamieć, a wszyscy w robocie.

– Nie wszyscy, tylko Jadwiga i ja. – I Henio Niespodziany.

– Henio jest na dyżurze – Tolak pokręcił głową. Musiał, naprawdę musiał się położyć.

– Na jakim dyżurze? – zdziwił się oficer. Wyglądało na to, że zupełnie szczerze. – Nie ma go w grafiku.

– Jak to nie ma?

– Normalnie. Ma wolne. Bodajże do Nowego Roku. A nie dość że się zjawił, to jeszcze jacyś faceci z cebeesiu do niego przyszli.

– Z cebeesiu? – zapytał Tolak, przeciągając ostatnią sylabę. W jednej chwili przypomniał sobie samobójstwo naczelnika, urwanie kontaktu z centralą, film przedstawiający domniemanego zabójcę prezydenta, listę płac z dysku… – Nie wiesz, gdzie poszli?

– No, chyba do was, tak mi się zdaje.

– Kurwa mać – krzyknął Tolak i zaczął biec. Po drodze wyszarpnął pistolet.

44.

Krzeptowski wybrał numer Jadwigi. Gdy rozmawiał z nią ostatnio, prosiła, by zadzwonił za jakiś czas, bo coraz więcej fragmentów układanki zaczyna do siebie pasować, więc, powiedzmy za godzinę lub półtorej, będzie najpewniej czekała na niego następna porcja informacji. No więc dzwoni.

Niestety, choć sygnał brzmiał w słuchawce tak wyraźnie, jakby nie było żadnych cholernych anomalii pogodowych, nikt nie odbierał.

Gdy włączyła się poczta głosowa, zostawił wiadomość. A potem, tknięty złym przeczuciem, popadł w ponurą zadumę.

45.

Komórka w kieszeni Jadwigi rozdzwoniła się niespodziewanie. Jej właścicielka aż podskoczyła. Trzymała już w ręku pistolet, zastanawiała się nad odpowiedzią gościowi z cebeesiu, jednocześnie chciała odebrać połączenie. Wiedziała przecież, kto może dzwonić. Kto na pewno dzwoni. Kto pomoże…

W akompaniamencie trzasku pękającego drewna drzwi otworzyły się gwałtownie i uderzyły ją w klatkę piersiową. Kopnięcie musiało być silne, uderzenie pchnęło Jadwigę na ścianę i pozbawiło tchu. Pistolet wyleciał jej z ręki i spadł gdzieś za sedesem. Druga ręka, uwięziona w kieszeni z komórką, nie zdążyła w niczym pomóc. Jadwiga ujrzała wysokiego mężczyznę, który trzymał w ręku najlepszy argument za tym, by zastygnąć w bezruchu i nie próbować wzywać pomocy, ani żadnej z tych cwanych rzeczy, o których czyta się w sensacyjnych książkach.

Argument ów miał kaliber dziewięć milimetrów i siedemnaście naboi w magazynku.

46.

Tolak szarpnął za klamkę. Zamknięte. Nacisnął jeszcze raz. Z tym samym skutkiem. Zawahał się przez moment. Gdzieś w oddali usłyszał dzwonek komórki. Potem jeszcze jeden. Dźwięku nie sposób było pomylić z żadnym i

Gości z cebeesiu nie było nigdzie widać, od drzwi pokoju natomiast wprost do toalet prowadziły podwójne śnieżne ślady…

Ruszył biegiem. Miał na nogach ciężkie zimowe buty, ze specjalnie wzmacnianą podeszwą. Nie był zatem cichy ani specjalnie szybki. Cel osiągnął jednak po kilku sekundach. Przez drzwi usłyszał kolejny dzwonek komórki, a chwilę potem potężny trzask, jakby wyłamywanego drewna. Nacisnął klamkę. Ktoś zablokował drzwi od wewnątrz. Cofnął się o krok i trzymając wysoko pistolet obiema rękoma, kopnął z całej siły tuż poniżej zamka.