Mróz

Jakub usłyszał dźwięk, jakby uruchamianego silnika o dużej mocy. Dochodził gdzieś z głębi domu. Po kilku sekundach zabłysło światło, nieco neutralizując oślepiający blask latarki. To takie oczywiste – człowiek w rodzaju Wieszczyckiego na pewno nie zapomina o drobiazgach w rodzaju generatora prądu.

Hol było oświetlony gorzej niż poprzednio – awaryjny system uruchamiał co trzecie źródło światła – ale i tak dało się dostrzec wszystko, co najważniejsze. Gospodarz właśnie podnosił się z podłogi, razem z odźwiernym ochroniarzem. Ochroniarz miał przepraszającą minę, Wieszczycki natomiast wyglądał na lekko oszołomionego. Z głębi domu nadchodził mężczyzna, klon – bliźniak odźwiernego, z pistoletem w ręku – to on strzelał, być może tylko na postrach. Na schodach natomiast stał trzeci mężczyzna, trzymający w jednym ręku niepotrzebną już latarkę, a w drugiej pistolet. Robił to w sposób wskazujący dobitnie, że umie posługiwać się bronią w sposób rutynowy i nie będzie przeprowadzał godzi

– Troszkę za gwałtownie – mruknął Wieszczycki, gdy stanął na nogach i wygładził nieco zmiętą marynarkę.

– Zgasło światło, panie prezesie. Byłem przekonany, że to atak -usprawiedliwiał się ochroniarz, który go wywrócił.

– Za to ci płacę – gołym okiem można było dostrzec, że maska dobrego wychowania i uprzejmej obojętności nie będzie na razie w użyciu. Gospodarz zaczynał być zły. – Zabierz im broń – warknął w stronę odźwiernego.

Mężczyzna podszedł ostrożnie do obu policjantów, uważając, by nie znaleźć się na linii strzału człowieka na schodach. Wyłuskał glocka z dłoni Jakuba, potem to samo zrobił z bronią Krzeptowskiego. Cofnął się o krok.

– Wstać – polecił. Obaj policjanci niechętnie i z ociąganiem spełnili polecenie. Ochroniarz zaczął fachowo i systematycznie przeszukiwać Jakuba.

– Jest pan zadziwiającym człowiekiem, nadkomisarzu – powiedział Wieszczycki, podchodząc. – Sądziłem, że mimo pana brawury będzie się pan raczej trzymał na dystans. Że uzna pan względną równowagę sił.

– Równowagę sił? – Jakub otrząsnął się już z zaskoczenia i zaczął myśleć. – Nie wiem, o czym pan mówi.

– Och, doskonale pan wie – machnął ręką rozmówca.

Jakub poczuł, że ręce ochroniarza, które metodycznie przeszukiwały każdy fragment ubrania, zatrzymały się. Co było zresztą absolutnie do przewidzenia. Po sekundzie zaczęły manipulować z ożywieniem, po czym wyciągnęły na światło dzie

– Miał to, panie prezesie – oznajmił ochroniarz. Satysfakcja z dobrze wykonanej roboty była w jego głosie doskonale słyszalna. – Podsłuch – dodał na wszelki wypadek.

Wieszczycki spochmurniał. Być może do tej pory uznawał, że uda mu się tę cześć meczu rozegrać według własnego scenariusza. Podsłuch w kieszeni jednego z gości nadawał całemu zajściu, a także nieoczekiwanej wizycie zupełnie nowy sens.

Jakub w tym czasie walczył z natłokiem sprzecznych myśli.

Wściekłość: w wyniku głupiego przypadku, jakim była awaria prądu – spodziewana przecież, Wicherek przewidywał takie konsekwencje – sprawy wymknęły się spod kontroli.

Szansa: Wieszczycki i jego ekipa zareagowali nerwowo, być może myśląc, że wyłączenie prądu jest działaniem celowym, dezorganizującym i osłabiającym obronę przeciwnika. Wieszczycki niemal się odkrył. Nie powiedział co prawda nic obciążającego, ale jego zachowanie wyraźnie świadczyło, że od początku nie traktował wizyty tych akurat policjantów jako czystego przypadku.

Na razie: pozostawało tylko stać bez ruchu (dwie lufy wycelowane w człowieka to całkiem dobry powód, by nawet głębiej nie westchnąć) i czekać na rozwój wypadków.

Ktoś coś mówił o rozwoju wypadków?

Huk był ogłuszający i wszechogarniający. Poraził zmysł słuchu na równi z oślepiającym błyskiem. Jakub upadł na podłogę półprzytomny. Jak przez mgłę widział tarzających się w męce strażników i samego Wieszczyckiego, pękające od wybuchów szyby i drzwi wejściowe (eksplozje były na tyle mocne, by poradzić sobie ze zbrojonym szkłem okien oraz z ozdobnymi drzwiami wzmocnionymi kilkumilimetrową stalową blachą, a na tyle słabe, by nie zrobić krzywdy nikomu, kto stał choć metr dalej), biało odziane postacie, niewyraźne i mgliste w żółtawym blasku awaryjnego oświetlenia. Słyszał kilka okrzyków (Bóg świadkiem, ciężko wyczuć, kto krzyczał i na jaki temat), kilka strzałów (to samo), kilka przekleństw i okrzyków bólu, kilka krótkich, stłumionych (awaria słuchu?) serii z pistoletów maszynowych.

A potem wszystko ucichło.

Jakub nie bardzo zdawał sobie sprawę, ile trwało jego wylogowanie z rzeczywistego biegu wydarzeń. Gdy Dreszer powiedział mu potem, że wszystko zajęło około dwóch minut, wzruszył ramionami. Jak dla niego równie dobre były dwie godziny. Albo dwie doby. Ale z braku lepszej opcji, uwierzył generałowi na słowo.

Atak wydzielonego oddziału Grupy Reagowania Operacyjno-Mobilnego zakończył się całkowitym sukcesem. Atakujący nie ponieśli strat. Obrońcy, zaskoczeni i zdezorientowani, w większości niezdający sobie sprawy, że są atakowani (takie działania są podstawą operacyjną GROM-u), zanotowali na swoim koncie dwóch zabitych i dwóch ciężko ra

Usłyszawszy na górze huk spowodowany eksplozjami granatów hukowych (rozpoznał je bez pudła, sam posługiwał się nimi podczas kilkunastu akcji bojowych, będących ozdobą jego bogatego woje

Na wyższych kondygnacjach trwała tymczasem nerwowa krzątanina. Cztery dwójki operatorów przeszukiwały willę. Oprócz trzech unieszkodliwionych ochroniarzy na dole i jednego zabitego w piwnicy, na górnych piętrach znaleziono tylko jednego zmoczonego ze strachu człowieka, który nie wyglądał na ochroniarza; mówiąc szczerze, wyglądał jak obraz nędzy i rozpaczy.

Najbardziej pieczołowicie zajęto się gospodarzem. Jeszcze na wpółprzytomny został skrępowany, stara

– Wysiadło zasilanie w całej okolicy, być może nawet w połowie Warszawy. Należało się tego spodziewać. I tak się dziwę, że ta przestarzała infrastruktura wytrzymała aż tyle. Oni zareagowali nerwowo. Po znalezieniu u pana – skinął głową w stronę nadal kiwającego się Tyszkiewicza – podsłuchu, wiedzieli już, że to nie żadna rutynowa wizyta (wiedzieli już od początku, ale Tyszkiewicz nie zdradzał Dreszerowi kulisów akcji). Może mieli ustalone procedury na taką okoliczność.