Mróz

Plan: marsz ku górze. Ku światłu.

Zuza

Nie przeliczyła się. Poprzez kominiarkę usłyszała głosy, przytłumione, przestraszone i podniecone. Dwa? Nie była pewna. Może trzy. Nie więcej.

Zaczęła wchodzić po stopniach. Stawiała stopę ostrożnie, wyczuwając grunt, przenosiła ciężar ciała na górną nogę, ostrożnie dostawiała dolną.

Na sekundę zatrzymywała się, po czym powtarzała sekwencję od nowa.

W końcu dotarła do miejsca, gdzie schody zawracały o sto osiemdziesiąt stopni. Głosy na górze stały się wyraźniejsze, do oddechu ciepła doszedł całkiem wyraźnie wyczuwalny jęzor lodowatego podmuchu. I tak umiarkowana ciepłota pomieszczeń cofała się przed frontalnym, idącym od wysadzonych drzwi atakiem.

Zuza

Uśmiechnęła się w duchu. Agresywna amatorszczyzna nadal rządziła światem, ale w starciu z cichym zawodowstwem zawsze przegrywała.

Zuza

Odetchnęła bezgłośnie, odbezpieczyła granat i rzuciła go w stronę drzwi, na pół sekundy wychylając się zza framugi.

Zdążyła się cofnąć i policzyć do trzech, gdy huknęło. Pamiętała, by zamknąć oczy, a i tak błysk, wielokrotnie wzmocniony przez noktowizor, boleśnie poraził ją gwałtownym, różnokolorowym, oślepiającym światłem. Gdy ponownie spojrzała na świat, przez chwilę widziała tylko jasne kręgi; mimo to wyskoczyła z kryjówki i znalazła się w holu, daleko obszerniejszym, niż pierwotnie przypuszczała.

Wspomnienie po drzwiach wejściowych. Otwór ziejący mrozem. Dwóch nieprzytomnych ludzi leżących na podłodze. Obok broń: pistolet i wielkokalibrowa śrutowa strzelba.

Podniosła obie sztuki broni i wrzuciła do piwnicy. Na tyle szybko, na ile pozwalało jej ciężkie ubranie i postępujące osłabienie, skrępowała strażnikom ręce na plecach wyciągniętymi z kieszeni plastikowymi kajdankami. Czy pozostaną przy życiu, było jej właściwie obojętne – chciała sobie jednak zapewnić źródło informacji, gdyby myliła się, co do miejsca przebywania Zosi.

Wyprostowała się i zaczęła nasłuchiwać. Nie była to czy

Z otwartych drzwi pokoju dochodził słaby blask. Kontury wnętrza rozmazywały się w upiornym, zielonym obrazie noktowizora. Zuza

Trzy…

Huk wystrzału był ogłuszający. Kula uderzyła w górną część ramiączka kamizelki i poleciała w dal. Zuza

Rzeczywiście, napastnik powstrzymał się od dalszego strzelania. Zuza

Strzelec musiał znajdować się na piętrze.

Gdy zgasło światło, może dwie minuty przed atakiem, wstał od stołu i poszedł na górę. Może po latarkę. Usłyszał wybuch i zaczął ostrożnie schodzić w dół. Huk granatu nie obezwładnił go; najprawdopodobniej był jeszcze za załomem schodów i jedyne, co odczuł, to solidne dzwonienie w uszach. Dochodził do siebie, gdy Zuza

Tak to się pewnie odbyło.

Zuza

Zuza

Mężczyzna odziany był w gruby sweter założony na coś w rodzaju roboczego kombinezonu. Umarł bez świadomości umierania – granat wybuchnął metr od niego i pozbawił przytomności. Pomimo to Zuza

Pięć minut później, po sprawdzeniu wszystkich pomieszczeń na parterze i piętrze była pewna. Żadnych strażników więcej; po Zosi ani śladu.

Zeszła do piwnicy, czując, że dreszcze coraz silniej wstrząsają jej ciałem. W domu był przeciąg: drzwi na parterze zostały poważnie uszkodzone, drzwi w piwnicy, którymi dostała się do budynku, pozostały półotwarte; system zapewniał diabelnie sprawną cyrkulację huraganowego mroźnego powietrza. Przymknęła drzwi w piwnicy, podparła je znalezioną w kącie łopatą; miała wrażenie, że przeciąg nieco osłabł. Starała się zwalczyć postępującą drętwotę coraz większych partii ciała oraz nie zwracać uwagi na dreszcze. Miała gorączkę, z czego nie zdawała sobie zresztą sprawy.

Zajrzała do pierwszego z brzegu pomieszczenia. Jak przez mgłę (pulsująca w żyłach krew, kolorowe kręgi przed oczami?) zobaczyła krótki korytarzyk i dwoje stalowych drzwi. Nacisnęła na klamkę. Zamknięte. Pomyślała, że najprawdopodobniej za chwilę zemdleje. Nacisnęła na klamkę ponownie. Wydawało się, że za drzwiami ktoś się poruszył.

– Kto tam? – usłyszała. No tak, faktycznie zemdlała. Ten głos należy do snu. Jest znajomy, nawet kochany, ale przecież może być tylko złudzeniem. – Kto tam? – usłyszała ponownie, tym razem mocniej. I wyraźniej.

– Odsuń się pod ścianę – powiedziała słabo. Ostatnie, co zapamiętała, to trzask serii i chrobot konającego zamka. Potem odpłynęła w ciemność.

40.