Mróz

To wszystko przemknęło Jakubowi przez głowę w ułamku sekundy, nim jeszcze wybrzmiało krótkie echo wystrzału. Zaraz potem skupił się na wyciąganiu pistoletu. Czuł w ręku chłodną rękojeść, lufa niemal wychynęła na światło dzie

– Zostańcie tam, gdzie jesteście – usłyszał spokojny głos. – Obaj.

I trzymajcie ręce na widoku.

38.

Mężczyźni byli młodzi, ubrani jak na tę pogodę zbyt lekko, co zresztą zdawało się nie zaprzątać w najmniejszym stopniu ich uwagi i uśmiechali się przyjaźnie. Dotarli na miejsce równo pół godziny po telefonie. Może ich samochód był sprawniejszy niż Henia, a może kwaterowali pięćset metrów od komendy. Henio miał to w dupie, czuł mdłości i chciał załatwić sprawę jak najszybciej.

Gładko przeszli przez formalności przy wejściu, dyżurny wpisał dane do księgi ze znudzoną miną.

– Proszę powiedzieć, czego dokładnie się pan dowiedział? – zapytał jeden z mężczyzn, gdy stanęli na korytarzu, pustym i zimnym, jak i cała reszta komendy.

– Co wiecie o porwaniu żony mojego kolegi? – warknął komisarz.

Tamten uniósł brew.

– Wezwał nas pan, byśmy zgodnie z procedurą uzyskali informacje, ocenili ich wagę i przydatność, a potem przedsięwzięli adekwatne do sytuacji postępowanie. Nic nie wiem o żadnych porwaniach.

Henio przyjrzał im się dokładnie. Miał z nimi do czynienia po raz pierwszy. Z twarzy, młodych i niczym się niewyróżniających, nie mógł wyczytać niczego, co pomogłoby mu podjąć decyzję, jak ma do ciężkiej cholery dalej postępować.

– Porwano żonę szefa zespołu. Podobno porywacze grozili mu. Co ma z tym wspólnego pana i mój mocodawca?

– Nic.

– Na pewno?

Robię z siebie durnia, pomyślał komisarz. Jestem tylko płatnym informatorem. Nikt mnie przecież nie będzie wtajemniczał w nic istotnego.

Przybysze milczeli. Najwyraźniej uznali temat za zakończony.

Henio westchnął.

– Jedna z policjantek, również członek zespołu, poszukuje informacji na temat niejakiego Zygmunta Wieszczyckiego – powiedział zrezygnowany. Na twarzach mężczyzn nie drgnął nawet jeden mięsień. – Sprawdza jego powiązania biznesowe, spółki, aktywa i tak dalej. Podobno robi to na prośbę i

– Ciekawe – rozmówca już się nie uśmiechał. – Może mnie pan do niej zaprowadzić?

– Po co?

– Chcę z nią porozmawiać.

– Pod jakim pretekstem?

– Czy taki wystarczy? – zapytał rozmówca, podtykając Heniowi pod nos jakiś ciemny przedmiot. Gdy komisarz skupił wzrok, skonstatował, że patrzy na legitymację służbową wysokiego stopniem funkcjonariusza Centralnego Biura Śledczego.

39.

To prawda, świadomość Zuza

Pierwszą reakcją obro

To wszystko było wysoce prawdopodobne.

Pozostały jednak rutyna, wyszkolenie i siła woli. Komputer działał nadal.

Wybuch ładunku C4, ustawionego tuż przy drzwiach wejściowych do budynku, zabrzmiał głucho, jakby z oddali. Gdyby warunki były i

Komputer obiecywał sobie, że zareaguje naprawdę szybko; wiedział, że od tej chwili czas zacznie mieć decydujące znaczenie. W rzeczywistości, nim ręce podniosły pistolet maszynowy i chwiejnym, kolistym ruchem skierowały go w stronę zapasowych, bocznych drzwi (konkretnie: w miejsce, gdzie wedle wszelkiego prawdopodobieństwa powinien znajdować się zamek albo rygiel), a następnie nacisnęły spust, minęło dobrych piętnaście sekund. Komputer nie brał pod uwagę, że pistolet może zawieść: nie pamiętał, czy broń przed wyruszeniem na wyprawę została przesmarowana zimowymi smarami. Jego uwaga była skoncentrowana tylko na zaplanowanych czy

Heckler i Koch to jednak dobra firma, godna zaufania. Można powiedzieć, że pod pewnymi względami niemająca sobie równych.

Charkot kilkustrzałowej serii był znacznie cichszy niż wybuch C4 i tylko nieco głośniejszy niż jazgot umierających drzwi. Drewno, całe szczęście nie wzmocnione blachą ani żelaznymi okuciami, poddało się po pierwszym ciosie. Kule wyszarpały solidne kęsy wokół zamka. Komputer na wszelki wypadek posłał drugą serię w okolice klamki (ciało stało z boku, komputer pamiętał o pewnych nieprzyjemnych konsekwencjach związanych z rykoszetami), po czym rozkazał kopnąć drzwi. Uderzenie było śmiechu warte, ciało omal się przy nim nie wywróciło, ale okazało się skuteczne. Drzwi otwierały się do wewnątrz, siła pocisków musiała je oderwać od framugi (zamarzniętej na kość) i ukazało się przejście, na tyle obszerne by pomieścić człowieka.

Co dalej?

Ciało na polecenia komputera reagowało z ospałością; pływak, przemierzający basen wypełniony miodem, poruszałby się szybciej. Komputer wysłał sygnał alarmowy: wielkie czerwone światło z akompaniamentem wycia najgłośniejszej syreny z arsenału komputerowych syren. Wibracje, szarpanie, wstrząsy podobne do elektrycznych. Ciało musiało się obudzić, musiało uruchomić zapasowe zbiorniki paliwa i nie zważając na poniesione straty, przystąpić do działania. Sam komputer to nie wszystko; za centrum decyzyjnym zawsze muszą stać żelazne bataliony.

Przez wieczność nie działo się nic. Potem podniosła się ręka z pistoletem: niepewnie, drżąco, chwiejnie. Druga chwyciła za łoże broni. Ciało skoncentrowało wzrok. Zastanowiło się (komputer też nie był wszechmogący, nie myślał o wszystkim naraz), zdjęło lewą rękę z łoża pistoletu i strąciło z głowy papachę. Słyszalność poprawiła się, taką przynajmniej komputer miał nadzieję; w ogóle ostatnio stracił na pewności siebie. Wysłał jeszcze jeden impuls. Ciało odebrało go.

I po trwającej wieczność chwili zareagowało. Zuza

Weszła do środka.

W środku domu było oczywiście cieplej niż na zewnątrz. Oddech uspokajał się. Myśli zaczęły się konkretyzować, oprócz instynktu i woli do głosu doszła także inteligencja.

W pomieszczeniu panowała ciemność.

Zuza