Mróz

Podniosła wzrok. Widoczność pogorszyła się znacznie (Kiedy ostatni raz patrzyła wyżej niż na dzioby nart? Pięć minut temu?), śnieg gęstniał z sekundy na sekundę, ale nie on był przyczyną. Zuza

Zuza

W nagłym przypływie energii przyspieszyła kroku. Nawet bez pogorszenia pogody zauważała u siebie pierwsze objawy hipotermii. Policzki i nos przestały boleć jakieś dziesięć minut temu – mogło to oznaczać, że są odmrożone. Zdała sobie sprawę, ze jeżeli nie znajdzie się u celu w ciągu najbliższych minut, nic już nie będzie ważne. Zostanie na zawsze na tym zamarzniętym polu.

Czuła, że pistolet maszynowy obija się o plecy. Kurtka i kamizelka kuloodporna amortyzowały uderzenia, ale plecak wpadł w nieprzyjemny rezonans i zdawał się kołysać na ramionach w rytmie najczęściej przeciwnym do ruchu ramion i bioder. Zuza

Bardzo szybko straciła wyczucie kierunku i czasu. Nie miała pojęcia, czy od zauważenia pierwszych oznak ataku minęła minuta, kwadrans czy godzina. Nie dostrzegała nart ani swoich własnych rąk; mgła zasłaniała wszystko. Wiatr zbijał z nóg. Gogle błyskawicznie pokryły się śniegiem.

Zatrzymała się i spojrzała za siebie. Ślad urywał się w ciemności, metr od piętek nart. Niezdarnym ruchem wyciągnęła z kieszeni kompas. Musiała go podnieść niemal do oczu, a i tak nie była pewna czy prawidłowo odczytała kierunek. Choć zakrawało to na cud, na razie nie musiała korygować trasy. Schowała kompas i zastanowiła się.

Według bardzo nieprecyzyjnych i czysto szacunkowych obliczeń, miała jeszcze do przebycia około dwóch kilometrów. W optymistycznym wariancie półtora. Kawałek pola, osiemset, może tysiąc metrów drogi prostopadłej do Głównej, skręt w lewo, dwieście metrów, cel.

Ruszyła. Zauważyła, że posuwa się skośnie do osi natarcia wiatru, żeglarze nazwaliby taki kurs baksztagiem To było dobre; nie sądziła, by miała siłę iść pod wiatr. Podmuchy, choć nieregularne, stawały się coraz mocniejsze; w pewnym sensie nawet pomagały, uderzając w plecy i prawy bok. Mimo kilku grubych warstw ubrania czuła na ramionach, rękach i w tyle głowy nieusta

Narty stawiały opór. Coraz więcej wysiłku wymagało wyciąganie ich ze zmrożonej magmy, coraz większej uwagi wymagało wynajdywanie trasy. Oszalałe, mroźne piekło zdawało się nie mieć końca ani początku. Zdawało się być po prostu bezmyślną siłą pragnącą unicestwić wszystko, co spotka na swej drodze.

Zuza

Gdy komputer zdał sobie sprawę, że stoi przed ogrodzeniem (śmiesznie niskim, bowiem poziom chodnika podniósł się o więcej niż metr) domu, który był celem podróży, nie zrobiło to na nim żadnego wrażenia. Rozkazał ręce, by stuknęła kilka razy kijkiem narciarskim w tabliczkę z numerem posesji. Z chrobotem odpadła dwucentymetrowa warstwa lodu. Przyjął do wiadomości fakt, że tabliczka wskazuje właściwy adres. Dom stojący w głębi posesji majaczył w ciemności i mgle, jawiąc się raczej jako cień niż konkretny kształt. Ale był tam; komputer przynajmniej miał taką nadzieję.

Walcząc z ogarniającą ciało se

Wydał polecenie, ciało z trudem schyliło się i odpięło narty. Nie było to proste w kamizelce kuloodpornej i w zesztywniałym od mrozu ubraniu, ale za trzecim razem udało się. Kije i narty zostały wbite w śnieg.

Komputer uświadomił sobie niejasno, że nadal nie ma pomysłu, jak, w razie sukcesu, będzie wyglądał odwrót. Założywszy, że odzyska Zosię i będzie musiał szybko się wycofać: jak miałby to zrobić? Poruszać się z dzieckiem na ręku piechotą? Odpada. Środkiem lokomocji? Nie miał takiego. Wątpił, czy w ogóle jest jakiś pojazd mechaniczny, który byłby w stanie funkcjonować przy tej pogodzie.

Wszystko to skonstatował z całkowitą obojętnością. Przyjdzie czas, zastanowi się. Teraz musi wykonać najważniejszy punkt zadania: wejść do środka i odzyskać córkę.

O ile tam jest.

W tym momencie wszystkie znajdujące się w zasięgu wzroku światła – daleka i samotna latarnia oraz kilka pojedynczych okien majaczących we mgle niczym upiorne poświaty – zgasły. Pogoda zaatakowała jeden z ostatnich bastionów cywilizacji i zdobyła go.

Zapadła nieprzenikniona ciemność.

37.

Jakub otworzył usta, by zadać pierwsze konkretne pytanie, z serii tych, które przed wejściem wydawały się nawet sensowne, całkiem sprytne i których Krzeptowski, sceptyk i obśmiewacz, nie wykpił, tylko skwitował solidnym skrzywieniem ust, co w jego wypadku oznaczało: „No, ostatecznie może być”. Te pytania teraz wydawały się kretyńskie i pozbawione sensu, jednak nie miały dającej się na poczekaniu wymyślić alternatywy. Więc, jako się rzekło, Jakub właśnie nabierał tchu, by wypowiedzieć pierwsze sylaby i sprawdzić, jak się ma sens tego pytania do obecnej sytuacji…

…gdy zgasło światło.

Nie było żadnych ostrzeżeń typu mrugająca żarówka czy gwałtowny spadek napięcia. Po prostu gustowne lampy w holu wejściowym paliły się równym blaskiem – oświetlając wszystkie troski i rozterki wymalowane na twarzach obu policjantów i uprzejmie znudzoną minę gospodarza – by w następnej sekundzie przestać się palić i cokolwiek oświetlać. Ciemności były tak głębokie, że aż nierealne. Jakub miał wrażenie, że zapadł w gwałtowny, nieoczekiwany sen.

To nie był jednak sen, choć z pewnego punktu widzenia lepiej by się stało, gdyby rzeczywiście nim był. Tyszkiewicz poczuł za sobą ruch, coś przemknęło tuż obok i uderzyło w Wieszczyckiego. Gospodarz stęknął i z towarzyszeniem świstu wypuszczanego z płuc powietrza upadł na podłogę. Jakub usłyszał następny stłumiony łomot, to Krzeptowski, kumpel i partner, chytry góral o sękatych łapach, gołębim sercu i refleksie szermierza, upadł także, zapewne sięgając równocześnie po broń. Jakub na swój refleks nie narzekał, toteż rejestrował rozgrywające się wokół wydarzenia również w trakcie lotu na podłogę.

Uderzył boleśnie łokciem o podłogę i w tym momencie z głębi domu, z miejsca, w którym powi