Mróz

– Piękny, prawda?

Jakub i Krzeptowski odwrócili się. W połowie schodów stał następny mężczyzna. Niższy od odźwiernego, szczupły, szpakowaty, koło pięćdziesiątki. Choć na inteligentnej, cienko ciosanej twarzy malowała się sama życzliwość i przyjazne zaciekawienie, biła od niego siła i władza.

Człowiek ze zdjęcia, gość brytyjskiej ambasady, nabywca „Nieuchwytnego”, Zygmunt Wieszczycki.

Facet, na którego nie mieli nic, poza cieniami poszlak.

– Piękny – przyznał Jakub. – Przykuwający uwagę.

– Jest ozdobą mojej kolekcji – Wieszczycki zszedł na dół i stanął przed gośćmi. – Wisi, jak panowie widzicie, na honorowym miejscu. Czym mogę służyć?

– Nadkomisarz Jakub Tyszkiewicz – Jakub sięgnął za pazuchę, kątem oka zauważając, że odźwierny nieznacznie marszczy brwi. Sam obserwował twarz rozmówcy, nieruchomą niczym kamie

– To ja. Czym mogę służyć?

– Mamy nakaz rewizji.

– Jestem o coś podejrzany?

Jakub nie odpowiedział. Nadal przyglądał się Wieszczyckiemu. Krzeptowski w tym czasie, po odbyciu krótkiego pojedynku na spojrzenia i zmarszczenia brwi z odźwiernym-ochroniarzem-majordomem, równie ostentacyjnie rozglądał się dookoła, mając taką minę, jakby gospodarz i wszyscy jego współpracownicy mieli być lada chwila aresztowani pod najcięższymi zarzutami. Co nie musiało być zbyt dalekie od prawdy.

– Pan jest gospodarzem tego domu?

– Owszem.

– Poproszę dowód osobisty – powiedział Jakub, gdy wydawało się, że zapamiętał już każdą zmarszczkę na twarzy mężczyzny.

– Słucham?

– Dowód osobisty. Muszę się upewnić, że rozmawiam z właściwą osobą – powtórzył Jakub cierpliwie, starając się nadać swemu głosowi jak najuprzejmiejsze brzmienie.

– Proszę nie żartować – maska życzliwości i dobrego wychowania gospodarza po raz pierwszy uchyliła się nieco. Sprawiał wrażenie urażonego. – Nazywam się Zygmunt Wieszczycki. To powi

– Ale nie wystarcza – Jakub pokręcił głową, nadal patrząc mu prosto w oczy. – Poproszę dowód osobisty.

– Sądzę, że nie ma pan prawa…

– Mamy dwa wyjścia. Albo pokaże nam pan dowód osobisty i pozwoli przeszukać dom, albo zakujemy pana w kajdanki, położymy twarzą do ziemi, dowód weźmiemy sobie sami, a dom przeszukamy bez pana zezwolenia.

– Nie sądzę, młody człowieku. Nie sądzę – obaj policjanci milczeli. Po prostu wpatrywali się w rozmówcę, ignorując ostatnie, nieco zbyt ostentacyjnie spokojnym tonem wypowiedziane zdania. Wieszczycki po jakimś czasie spasował, ale Jakubowi przemknęło przez głowę, że i ten gest, gest poddania się, jest stara

– Proszę – Wieszczycki sięgnął do kieszeni i wyciągnął skórzany, elegancki portfel, na odległość pachnący grubymi pieniędzmi. Otworzył go i wyjął sztywną, plastikową kartę.

Jakub wziął ją bez słowa i przekazał Krzeptowskiemu, który zaczął z uwagą studiować zatopione w plastiku informacje. Gospodarz stał bez ruchu z miną zdradzającą połączenie odrazy i zniecierpliwienia. Milczenie ciągnęło się w nieskończoność. Wszyscy mieli okazję posłuchać wściekłych sapnięć majordoma, a także trzasków i stukotów rozlegających się gdzieś w głębi domu.

Budynek po swojemu walczył z pogodą. I sprawiał wrażenie, jakby zaczął przegrywać.

34.

Już miała wszystko. I mróz, i śnieg, i wiatr.

I mgłę.

Była gotowa.

Długo się przygotowywała. Długo zbierała siły.

Ale nadszedł w końcu czas.

Teraz uderza.

35.

Komisarz Niespodziany dwukrotnie wybierał numer wbity w książkę telefoniczną prywatnej komórki. I dwukrotnie się rozłączał.

Do tej pory traktował zlecenia od Jurija jako coś najwyżej naga

Z korzyścią dla komisarza Henryka Niespodzianego z pewnością.

Teraz jednak Henio miał żelazną pewność, że sprawy mają się zgoła inaczej. W grę wchodziło porwanie, może dwa porwania i pięć trupów. Sześć, licząc z Wicherkiem. Przekazując informacje, których żądał Jurij, narażał na śmiertelne niebezpieczeństwo przynajmniej jeszcze jedną osobę. Polecenie nie pozostawiało jednak pola do twórczych interpretacji: monitoring wszystkich poczynań członków zespołu. I regularne meldunki.

Henio wiedział, że taki meldunek złoży.

Nie chodziło tylko o wynagrodzenie. Nigdy nie przyznał tego głośno, ale po prostu bał się Jurija. Czuł lęk, wyobraźnia podpowiadała mu rodzaj kary, który spodka go w razie niedotrzymania warunków umowy. Nigdy nie usłyszał żadnych gróźb, ale był dostatecznie długo na rynku i napatrzył się na tak wiele przypadków naginania woli różnych ludzi do oczekiwań i

W końcu zdecydował się. Wybrał numer i niemal z ulgą usłyszał sygnał, a potem znajomy głos.

– Tu Kowalski – powiedział. – Mam wiadomość.

– Tu Nowak. Słucham.

– Pilna sprawa. W miejscu pracy.

– Kod?

– Czerwony.

– Rozumiem. Proszę zaczekać – połączenie zostało zawieszone. Henio otarł pot z czoła. Siedział w swoim pokoju sam, ale w każdej chwili ktoś mógł do niego zajrzeć. – Jest pan tam? – usłyszał po minucie.

– Jestem.

– Za pół godziny proszę czekać przy wejściu głównym.

– Ale…

– Pół godziny. Proszę się nie spóźnić.

36.

Zuza

Nie rozglądała się na boki, patrzyła przed siebie i pod nogi. Chciała uniknąć następnej wywrotki, wolała więc posuwać się wolniej, ale na pewniaka; wsłuchana była także w sygnały wysyłane przez własny organizm. Znała go dobrze, wiedziała, na co go stać, wiedziała, jakie ma możliwości i rezerwy. Toteż popadła w coś w rodzaju zobojętnienia, ponieważ zarówno wyszukiwanie drogi, jak i wysiłek oraz monitorowanie organizmu stały się poniekąd automatyczne i niewymagające specjalnej uwagi.

Właśnie dlatego pierwsze sygnały nadchodzącego kataklizmu zwyczajnie przegapiła. Nie poczuła na policzkach pierwszych podmuchów wiatru, ponieważ twarz ginęła pod grubą neoprenową maską. Nie dostrzegła tańczących płatków śniegu, bo jej horyzont umieszczony był o metr od dziobów nart. Nie poczuła spadku temperatury; była dobrze osłonięta i rozgrzana biegiem.

Ale zobaczyła mgłę.

Nagle, bez ostrzeżenia, pomiędzy nią a nartami przemknął pierzasty obłoczek. Nie zwróciła na niego uwagi, myślała, że to przywidzenie. Ale drugi, znacznie gęstszy i większy, spowodował, że jej myśli wyrwały się z ustalonego toru. Przez chwilę przestała dostrzegać śnieg i narty. Gdy obłok zniknął, zauważyła drobne płatki śniegu; z pewnością nie były kurzawką zerwaną z ziemi przez jakiś zapomniany podmuch.