Mróz

– To dobrze – Krzeptowski spojrzał na nadkomisarza z troską. – Bo już zaczynałem myśleć, że masz wyrzuty sumienia.

– Nie – Jakub wyjrzał przez okno. – Nie masz wrażenia, że psuje się pogoda?

– Jeszcze bardziej? – Krzeptowski rozejrzał się. – Możliwe. Mnie nie pytaj, mnie się już dawno pokręciło. Dwa dni temu bym sobie dał rękę uciąć, że będzie ocieplenie i czarne święta.

Zadzwonił telefon Krzeptowskiego. Komisarz odebrał, jego twarz od razu nabrała jaśniejszych odcieni.

– Witaj. Tak, u nas wszystko w porządku, właśnie się zastanawiamy, kiedy zrobić fajrant, żebym mógł w końcu cię zobaczyć – Krzeptowski mrugnął do Jakuba, ale spoważniał, widząc jego ponurą minę. – Masz coś? Wspaniale. Mów. – Słuchał przez kilka minut w skupieniu. Nie przerywał. – To wszystko? Dzięki. Odezwiemy się.

Krzeptowski odłożył aparat i w tym momencie paskudny dźwięk fabrycznej melodyjki wwiercił się Tyszkiewiczowi w ucho. Wyjął z kieszeni własną komórkę. – Tak?

– Może pan dzwonić – głos Dreszera był tak samo stanowczy, jak podczas pierwszej rozmowy.

Jakub rozłączył się, odetchnął parę razy i wybrał numer Heleny. Sygnał był jasny i czysty. Brzmiał długo.

– Nie odbiera – Tyszkiewicz spojrzał na Krzeptowskiego bezradnie.

– Dziwne. Kazał ci dzwonić, a potem udaje, że go nie ma.

Milczenie.

– Generał idzie – powiedział w końcu Jakub.

Drzwi ratraka uchyliły się gwałtownie.

– Jest w domu – powiedział Dreszer bez żadnych wstępów. – Możemy ruszać, o ile plan nie uległ zmianie.

32.

– Eh, ty to jesteś stachanowiec!

Jadwiga drgnęła zaskoczona. Nawet nie usłyszała skrzypnięcia drzwi. Gdy wróciła między Żywych, Niezamyślonych I Nieoderwanych Od Rzeczywistości, mrugnęła parę razy i skoncentrowała wzrok na stojącej w drzwiach śnieżnej figurze. Nie przypominała niczego, co znałaby przedtem. Ale głos…

– Dyżur mi wlepili – figura zwaliła się na krzesło z głębokim westchnieniem ulgi. Przy dokładniejszej analizie fonoskopijnej można było dojść do wniosku, że głos należy do Henia Niespodzianego. Stąd prosty wniosek, że reszta, składająca się z sopli, grud zamarzniętego śniegu i czegoś w środku, także jest Heniem Niespodzianym. – Miałem fart. Zabrał mnie pług. Inaczej bym chyba umarł.

Jadwiga doszła do wniosku, że może zaryzykować włączenie się do rozmowy.

– Samochód zdechł?

– Kompletnie – Henio mrugnął parę razy. Przetarł twarz ręką, czerwoną niczym rak wyjęty z wrzątku. Zerknął na ekran komputera. – A co ciebie tu przywiało?

– Służba…

– Nie – Kurwa – Drużba. Wicherek?

– Wicherek, porwania – Jadwiga nie miała jakichś specjalnych oporów przed dzieleniem się wiedzą. Po prostu nie bardzo wiedziała, co powiedzieć. – Sprawdzam możliwości, szukam w bazie danych.

– Porwania? – Henio zajęty czyszczeniem okularów, zamarł z chusteczką w ręku. Spojrzał na Jadwigę ze zdumieniem. – Jakie porwania?

– Prawda, nic nie wiesz – Jadwiga uświadomiła sobie, że Henio wypadł z obiegu informacji po rozwiązaniu zespołu. Jeszcze przed Wigilią. – Żona Jakuba została porwana. I zniknął Smotrycz.

– Jak to zniknął?

– Po prostu. Był w domu, a potem wyparował. Nikt nic nie widział. Jego komórka nie odpowiada. A żonę Jakuba porwano, i to akurat jest pewne. Na spółkę z psem załatwiła dwóch porywaczy, Jakub ze Staszkiem stuknęli następnych dwóch. Pozostałym udało się uciec. Z Heleną.

– Kurwa, co za historia – Henio zapomniał o zmęczeniu i targających nim dreszczach. W szybkim tempie dochodził do wniosku, że wpakował się w straszne gówno. – Porwanie? Trupy? O co do cholery chodzi?

– Nie wiadomo. Na razie nie udało się znaleźć powiązania pomiędzy zabójstwem Wicherka a porwaniem. I zniknięciem Antoniego. Ale szukam.

– Coś znalazłaś?

– Niewiele – Jadwiga w kilku zdaniach streściła rezultaty poszukiwań. Bez szczegółów. Była bardzo zmęczona i nie sądziła, że Henio może się do czegoś przydać. Nie chciało jej się opowiadać wszystkiego.

Henio założył okulary, korzystając z faktu, że Jadwiga przez pół minuty była odwrócona w poszukiwaniu herbaty, odczytał z ekranu komputera to, nad czym aktualnie pracowała, po czym zamyślił się głęboko.

Musiał podjąć najpoważniejszą decyzję w swoim życiu.

33.

Nadkomisarz Jakub Tyszkiewicz spojrzał w bok – martwota krajobrazu nie zmieniła się ani o jotę – westchnął i zdecydowanym ruchem nacisnął dzwonek. Krzeptowski chciał coś powiedzieć w ostatniej chwili, może powstrzymać go, ale spóźnił się.

Dziesięć minut wcześniej Jakub stoczył formalną bitwę z Krzeptowskim i Dreszerem. Obaj za nic nie chcieli słyszeć o jego pomyśle przeprowadzenia akcji. Dreszer wręcz żądał bezpośredniego ataku rezydencji. Jakub chciał to rozegrać po swojemu. W końcu udało mu się ich przekonać.

Tyszkiewicz miał świadomość, że są obserwowani przez kamerę umieszczoną wysoko na murowanym słupie stanowiącym fragment ozdobnej, kutej ręcznie bramy. Po chwili z głośnika dobiegły niewyraźne słowa.

– W jakiej sprawie? – usłyszał.

Nachylił się w stronę częściowo zasłoniętego przez lód sitka mikrofonu.

– Policja. Proszę otworzyć.

– W jakiej sprawie? – głos sprawiał wrażenie nagranego na taśmę.

– Chcielibyśmy porozmawiać z Zygmuntem Wieszczyckim.

Trzask. Cisza.

Krzeptowski spojrzał na Jakuba. Oczywiście pod goglami i maską śnieżną ciężko było zobaczyć cokolwiek, ale Jakub mógł iść o zakład, że o głowę przewyższający go góral uśmiechnął się. Może „nawet ironicznie. A w oczach miał: „A nie mówiłem?”.

Jednak pomylił się. Nie zdążyli wymienić poglądów na temat dalszego postępowania, gdy rozległ się brzęczyk. Jakub szarpnął za klamkę i stalowa furtka ustąpiła, nawet całkiem lekko. Weszli na teren rezydencji.

Biorąc pod uwagę panujące warunki i rozpościerający się dookoła krajobraz przypominający filmy, których akcja dzieje się w postapokaliptycznym świecie zniszczonym przez wojnę atomową, posiadłość Wieszczyckiego utrzymana była niemal w stanie idealnym. Oczywiście, śnieg nie zniknął. Zalegał wielkimi hałdami i przykrywał ogród oraz elementy małej architektury. Ale ścieżka prowadząca od furtki do domu, a także biegnący równolegle podjazd dla samochodów były uprzątnięte aż do pięknej granitowej kostki, która zresztą musiała kosztować majątek. Droga zajęła krótką chwilę. Gdyby nie blisko pięćdziesiąt stopni mrozu, byłoby całkiem przyjemnie.

Gdy doszli do wejścia, ogromne dwuskrzydłowe drzwi uchyliły się, oszczędzono im zatem oczekiwania. Szybko przeszli przez próg.

Jakub aż zmrużył oczy, tak jasno oświetlony był hol wejściowy. Wysoki na co najmniej cztery metry, ogromny, wyłożony najwyższej klasy egzotycznym drewnem, przywodził na myśl wejście do pałacu; w istocie dokładnie tę funkcję pełnił.

Otworzył im mężczyzna, ubrany w udane połączenie garnituru z mundurem. Wysoki, niemal dorównujący wzrostem Krzeptowskiemu, mocno zbudowany, o przystojnej, nieprzeniknionej twarzy. Mógł być szefem służby, jak i szefem ochrony. Wyglądał na inteligentnego, zdecydowanego i lojalnego pracownika.

Jakub zdjął czapkę, gogle i maskę. Pierwsze wrażenie wizualne: „Nieuchwytny”. Zieleń bezkresnej przestrzeni i szaro-grafitowe smugi jakby pędzących bolidów, stanowiących surrealistyczny kontrapunkt dla całkowicie realistycznie oddanego tła. Obraz wisiał na wprost wejścia, na przemyślnie wyeksponowanym miejscu.

Jakub swego czasu musiał stoczyć prawdziwą walkę z agentem Leny, który uparł się, by „Nieuchwytnego” wystawić na sprzedaż. Tyszkiewicz chciał go mieć wyłącznie dla siebie; w końcu uległ. Ale nigdy nie przestał żałować.

Suma transakcji do dziś wzbudzała w środowisku handlarzy sztuką sporo emocji. Konkretnie, wszyscy, którzy w tym biznesie nie brali udziału, aż skręcali się z zazdrości i frustracji.