Mróz

Cudem się udało. Gdy stanęła z powrotem na nogach, drżała. Nie zwracała uwagi na pokłady śniegu, które zaległy pod kurtką, za kołnierzem, w rękawiczkach. Była szczęśliwa, że żyje. Była szczęśliwa, że znowu może działać.

Rozejrzała się. Domy wzdłuż Puławskiej stały ciche, skąpo oświetlone i wyglądały na martwe. Zwykły hałas wielkiego miasta był tylko odległym wspomnieniem. Zuza

Ruszyła. Pierwszy krok był ostrożny, jakby wchodziła na cienki lód ze stumetrową otchłanią pod spodem. Następny również ostrożny, badawczy. Ale potem już poszło.

Po piętnastu minutach stwierdziła, że posuwa się w przeciętnym tempie wolno idącego piechura. Jeżeli nie wydarzy się nic nadzwyczajnego i pogoda nie sprawi kolejnych niespodzianek, powi

Jeżeli nie zdąży…

31.

Mężczyzna był niski i szczupły. Miał mocny uścisk dłoni. Stalowo-szare oczy lustrowały rozmówcę badawczo.

– Dreszer, dowódca jednostki specjalnej GROM – powiedział. Jego głos brzmiał jeszcze surowiej niż przez telefon.

Tyszkiewicza zatkało. Może to wina niewiedzy, rozkojarzenia albo ogólnego gapiostwa. Ale, nie wiedzieć czemu, wsparcie i uosabiającego je człowieka wyobrażał sobie inaczej, może bardziej… anonimowo.

O generale brygady Lucjanie Dreszerze było głośno kilka lat temu. W sierpniu dwa tysiące siódmego sformowano wzmocniony batalion Wojska Polskiego przeznaczony do wsparcia polskich sił stabilizacyjnych w Afganistanie. Batalion ów, wydzielony głównie z sił dowodzonej przez Dreszera Piątej Brygady Pancernej, udał się na garnizonowy poligon, by zapoznać się z nowymi systemami broni oraz przećwiczyć zgranie jednostek, po czym jeszcze tego samego wieczora po prostu rozpłynął się w powietrzu. Po prostu zniknął, jakby nigdy nie istniał.

Skandal miał zasięg międzynarodowy. Bataliony nie znikają bez śladu. Wnikliwe śledztwo nie przyniosło rezultatów. Formalnie nikomu nie postawiono zarzutów; jednak kilka miesięcy później generał Dreszer został odwołany ze stanowiska. Przez jakiś czas pozostawał bez przydziału. Zaszłe w wyniku wyborów zmiany na scenie politycznej okazały się dla niego szczęśliwe, nowy minister obrony narodowej mianował go dowódcą jednostki specjalnej GROM.

Tak czy inaczej, Tyszkiewicz i Krzeptowski sporo o nim słyszeli jeszcze przed aferą ze znikającym batalionem. Uchodził za wybornego stratega, szczycił się ukończeniem West Point i miał prawdziwy, niezłomny charakter.

Teraz patrzył prosto w ich zdumione oczy i czekał.

– Nadkomisarz Jakub Tyszkiewicz – wybąkał w końcu Jakub, odwzajemniając uścisk dłoni.

– Komisarz Stanisław Krzeptowski.

– Premier uprzedził mnie, że możecie panowie dzwonić. Służyliście obaj w wojsku, prawda?

Po raz kolejny zaskoczył ich. Ale zdumienie trwało krócej niż za pierwszym razem. Możliwe, że zaczęli się przyzwyczajać.

– Owszem.

– Macie za sobą udział w misjach?

– Tak jest.

– Nagum Thai? To pan dowodził?

– Ja. Stare dzieje… – Tyszkiewicz poczuł się jak na egzaminie. Nawet nie zapytał, skąd facet w ciągu godziny od anonimowego przecież telefonu zebrał o rozmówcy tak szczegółowe informacje. Już dawno postanowił niczemu się nie dziwić i starał się tej linii konsekwentnie trzymać.

– Pewnych zachowań i umiejętności się nie zapomina – dyskusja z tym człowiekiem musiała być niezwykle trudna. W dziewięciu przypadkach na dziesięć jednostro

– Proszę powiedzieć, czego panowie ode mnie i moich ludzi oczekujecie.

Jakub rozejrzał się. Nie dostrzegł żadnych ludzi. Ulica wyglądała na wymarłą. Nie tylko konkret i błyskawiczne przejście do rzeczy okupowały górę hierarchii priorytetów generała. Maskowanie również.

– Szukamy sprawcy poważnych przestępstw. Być może mieszka on pod adresem, który panu podałem. Facet nazywa się Zygmunt Wieszczycki. Mam pewien numer telefonu… Mniejsza z tym, skąd. Ten numer jest kluczowy w udowodnieniu przestępstwa. Zadzwonię na niego. Jeżeli Wieszczycki odbierze, będzie to oznaczało, że jest tym, kogo szukamy.

– Mam techniczną możliwość zlokalizowania dzwonka telefonu i przy sprzyjających okolicznościach również podsłuchania rozmowy – Dreszer miał kamie

– Wtedy wejdziemy i aresztujemy go. Jeżeli jest tym, o kogo nam chodzi, może nie chcieć do tego dopuścić. Prawdopodobnie dom jest chroniony, zarówno przez zabezpieczenia elektroniczne, jak i strażników. Wtedy byłaby robota dla pana chłopaków.

– Priorytety?

– Jeżeli jest wi

– Sugeruję i

– A jeżeli nie? Jaką będę miał pewność, że działając pod presją, nie wyprze się wszystkiego? Niczego mu nie udowodnimy.

– Jak pan chce. Są sposoby, by skłonić ludzi do mówienia.

– Wiem. Ale na razie chcę spróbować inaczej.

Generał wzruszył ramionami.

– Odezwę się za pół godziny.

– Niezłe jaja – mruknął Krzeptowski, gdy drobna sylwetka dowódcy GROM-u zniknęła w ciemności.

Ratrak stał pół kilometra od posesji Wieszczyckiego, z wyłączonymi reflektorami, ale pracującym silnikiem.

– Lepszego wsparcia nie można sobie wymarzyć.

– Jak go nazwała prasa? „Kontrowersyjny generał”? – I jeszcze „Generał Znikający Punkt”.

– Kurna.

Zamyślili się.

– Ale słyszałem też i

Temperatura w kabinie usypiała.

– No?

– Że to podobno facet, któremu o coś chodzi. O coś więcej niż odbębnienie od pierwszego do pierwszego.

– Obiło mi się o uszy. Patriota.

– No, w ustach części ludzi to niemal obelga.

– W moich na przykład nie.

– No to jest nas dwóch.

– Wiem.

Zamyślili się ponownie.

– Jak to rozegramy?

– Zadzwonię na numer Heleny. Facet odbierze. Mam nadzieję, że Dreszer go usłyszy. Wtedy będziemy wiedzieć, że gość jest w domu. Wejdziemy i aresztujemy go. – Jakub wyprostował się. Zaczął odczuwać zmęczenie. I głód. Musiał zacząć działać.

– Zły pomysł. Nadal nie mamy żadnego dowodu.

– Jeżeli ma przy sobie komórkę Heleny, to będzie dowód.

– A jeżeli nie? Jeżeli komórka Heleny leży Bóg wie gdzie, a do niego zadzwoni urządzenie przekierowujące o anonimowym numerze? Będziesz tylko wiedział, że do faceta przekręcił ktoś z zastrzeżonego numeru. A zeznanie Dreszera, że akurat wtedy, kiedy dzwoniłeś…

– Mało się w tej chwili przejmuję dowodami procesowymi. Chcę tylko wiedzieć, że to on. Potem możemy dokonać formalnego przeszukania – Jakub po raz kolejny dzisiaj sięgnął do kartonowej teczki otrzymanej od premiera. Wyciągnął z niej podpisany przez prokuratora generalnego nakaz rewizji. Wystawiony in blanco.

– Pan premier był łaskaw pomyśleć o wszystkim.

– Nie o wszystkim. Nie przewidział, że będę używał otrzymanych od niego pełnomocnictw w prywatnej sprawie.

– Jakiej prywatnej? Porwanie jest przestępstwem ściganym z urzędu.

– Stasiu, nie kpij. Tylko domniemujemy, że Wicherek, porwanie i Wieszczycki to fragmenty tej samej układanki. Premier tak sugerował, ale to domysły. Póki co zajmujemy się czymś i