Страница 80 из 101
– Zrozumiałem już za pierwszym razem – w głosie rozmówcy zadźwięczał lód.
– Dobrze. W takim razie spotkajmy się za godzinę. Proszę zadzwonić, gdy będzie pan ze swoimi ludźmi w pobliżu.
– Skontaktuję się.
Połączenie zostało zakończone.
– Kto to był? – zapytał Krzeptowski. Skończył rozmawiać z Jadwigą i od pewnego czasu przysłuchiwał się uważnie rozmowie.
– Nie znam gościa. Jakiś lokalny Rambo.
– Prosisz o wsparcie lokalnego Rambo, którego nawet nie znasz?
– Premier dał mi namiar na kogoś, kto pomoże w razie potrzeby.
– A twoim zdaniem jest taka potrzeba?
– Stasiu, pobudka. Jeśli rzeczywiście mamy do czynienia z gościem, który porywa Helenę i być może Smotrycza, śledzi członków policyjnego zespołu dochodzeniowego, to nie jest chłopiec z piaskownicy. Jego siedziba czy mieszkanie, wszystko jedno, jest dobrze zabezpieczona. Wyobrażam sobie, że ma kilku albo kilkunastu ochroniarzy, byłych żołnierzy, którzy potrafią zabić bez mrugnięcia okiem. Więc wezwałem kawalerię.
Krzeptowski popatrzył przeciągle i zrezygnował z zabrania głosu. W ratraku zrobiło się niemal gorąco. Przednia szyba była czysta, a widoczność więcej niż zadowalająca. Zgrzytnął biegiem i ruszył. Czekała ich droga na Mokotów.
29.
Aspirant Jadwiga Stec jeszcze nie ochłonęła po najnowszym seansie filmowym i szybkim przetrawieniu niesionej przez niego treści, gdy odebrała telefon od Krzeptowskiego. Zwykle, zwłaszcza ostatnio, kontakt z tym olbrzymim troglodytą sprawiał jej niekłamaną przyjemność; teraz poczuła się rozkojarzona. Miała przy tym wrażenie, że siedzący obok Tolak, bezmyślnie wpatrujący się w ekran, ma w głowie taki sam galimatias.
– Kto to był? – zapytał w końcu major.
– Staszek. Chce, żebyśmy kogoś sprawdzili.
– Aha. Kogo?
– Niejakiego… – zerknęła na kartkę, na której w pośpiechu zanotowała kilka słów – Zygmunta Wieszczyckiego.
– Wieszczycki? – Tolak zamyślił się. Podjął ogromny wysiłek, by wyrzucić z głowy postać z filmu i to, o czym rozmawiali z Jadwigą jeszcze kilka minut temu. Coś mu zaczęło świtać. – Zygmunt Wieszczycki?
– Znasz go?
– Nie. Ale być może coś o nim słyszałem.
– Być może? Nie jesteś pewien, że słyszałeś?
– Niczego nie jestem pewien. O co chodzi Krzeptowskiemu?
– Nie był łaskaw wyjaśnić. Ma to związek z porwaniem żony Jakuba. Tak mi się wydaje.
Tolak zrezygnował z prób przypominania sobie faceta. Brzmienie nazwiska zapaliło w mózgu światełko, ale zbyt słabe, by obejrzeć w jego blasku konkrety.
– Mamy dwa komputery. Wejdź do bazy danych, ja poszukam w Internecie.
Jadwiga wzruszyła ramionami. Policyjna baza danych była dziurawa jak rzeszoto, a w Internecie można było znaleźć najczęściej bezwartościowe śmieci. Ale posłusznie weszła na policyjny serwer i zaczęła poszukiwania.
Już na początku poczuła się zaskoczona, ponieważ nazwisko Wieszczycki figurowało w bazie kilkakrotnie.
Po pierwsze facet kilka lat temu wystąpił o pozwolenie na broń. Otrzymał je po przebyciu standardowej procedury. Do wniosku został dołączony krótki życiorys (nic nadzwyczajnego, biznesmen, jakich tysiące) oraz opinia psychologa, niezawierająca niczego ponad standardowe formułki. Drugi plik zawierał wystąpienie spółki, w której Wieszczycki był udziałowcem, o pozwolenie na nabycie ziemi. Spółka była podmiotem z dominującym kapitałem zagranicznym spoza obszaru UE; według prawa musiała ubiegać się o pozwolenie; spotkała się z odmową.
Trzeci plik – i
Piąty plik zawierał skany odwołań spółki od decyzji. Sprawy przeszły przez wszystkie instancje sądowe. Najwyższy Sąd Administracyjny decyzje podtrzymał. Wszystkie sprawy były dość stare, najświeższa zakończyła się przed półtora rokiem.
Trzy nieudane transakcje. Trzy różne lokalizacje, ale wszystkie sprawy bliźniaczo do siebie podobne.
Jadwiga weszła do Krajowego Rejestru Sądowego i wpisała nazwę spółki, w której Wieszczycki był udziałowcem. Zarząd, rada nadzorcza, kapitał zakładowy. Nic nadzwyczajnego. Profil działalności: tak szeroki, że firma mogła zajmować się dosłownie wszystkim. Od handlu gumką od majtek poprzez wydobycie ropy naftowej i i
Uruchomiła drukarkę i wydrukowała skany wniosków o nabycie ziemi, życiorys dołączony do pozwolenia na broń, zdjęcie (przystojny, siwy pan – lubię takich, pomyślała) i parę i
– Masz coś? – zapytał Tolak, odchyliwszy się na krześle.
– Nic rewolucyjnego. Facet jest biznesmenem, prowadzi rozległą działalność, ma udziały w kilkunastu firmach. Wszystkie średniej wielkości, obroty największej nie przekraczają trzydziestu milionów rocznie.
– To nie tak mało.
– Średni kaliber, powiedziałabym. Do naszych rekinów biznesu bardzo mu daleko.
– Ja dotarłem do informacji, że gość uchodzi za coś w rodzaju guru od młodej polskiej sztuki. Zobacz – wskazał na ekran. Jadwiga pochyliła się.
„Na aukcji zorganizowanej w warszawskim hotelu Bristol został sprzedany obraz Heleny Berezowiec, największej gwiazdy młodego polskiego malarstwa. Cena wywoławcza, wynosząca sto tysięcy złotych, nie utrzymała się nawet piętnastu sekund. Licytacja była niezwykle zażarta. Ostatecznie obraz «Rozpacz» sprzedano za rekordową kwotę czterystu pięćdziesięciu tysięcy złotych. Nabywcą został pan Zygmunt Wieszczycki, biznesmen mający opinię mecenasa sztuki, człowiek wielce zasłużony w promocji polskiej kultury za granicą, co zarazem nie przeszkadza mu robienia na tejże polskiej sztuce doskonałych interesów. Należy przypuszczać, że obraz «Rozpacz» również został potraktowany przez nabywcę jako lokata kapitału. Biorąc pod uwagę wzrost cen dzieł Heleny Berezowiec na przestrzeni ostatnich dwóch lat, inwestycja ta wydaje się nawet pewniejsza niż najbardziej operatywne fundusze kapitałowe”.
30.
Zuza
Nic z tego. Pierwszy krok był męczarnią. I każdy następny.
Choć ciężar ciała rozłożyła równomiernie na powierzchni obu nart, nogi zapadały się do pół łydki. Zuza
W końcu ruszyła dalej. Panika ustąpiła, przynajmniej częściowo, oddech mniej więcej wrócił do normy. Powietrze parzyło, na to nie było rady.
Zuza
Utrzymanie się na powierzchni śnieżnej pokrywy kosztowało w dalszym ciągu ogromnie dużo sił, jednak niektóre fragmenty terenu były zmrożone, skorupa podobna do szkła trzymała ciężar ciała Zuza
Zmiana podłoża za pierwszym razem zakończyła się upadkiem. Zuza