Mróz

Z torby wyjęła papachę, najlepszą czapkę na tego typu pogodę, futrzany hełm z opuszczanymi nausznikami. Na głowę założyła kominiarkę. Na dłoniach miała cienkie bawełniane rękawiczki. Dopięła zamek błyskawiczny puchówki, założyła czapkę, rękawice z jednym palcem podbite grubym futrem, gogle i neoprenową maskę śnieżną, westchnęła, po czym wysiadła.

Mróz ogarnął ją, odebrał oddech, stłamsił. Wiatru właściwie nie było, tylko lekkie podmuchy delikatnie szeptały wśród zasp, ale Zuza

Powstrzymała się ostatkiem sił. Z zaciśniętymi ustami i zdesperowanym wzrokiem przeszła na tył samochodu i z trudem otworzyła bagażnik. Wyciągnęła z niego narty oraz kije. Zmieniła buty ze zwykłych na narciarskie. Moment, kiedy była w samych, podwójnych i wełnianych co prawda, skarpetach, przyprawił ją o kolejną porcję dreszczy. Zarzuciła na ramię narty i z kijami w ręku zaczęła przedzierać się ku początkowi zaspy. Dobrnęła do celu zdyszana, postawienie nawet jednego kroku, gdy śnieg sięga wyżej pasa, zdawało się wysiłkiem niemal nadludzkim. W końcu dotarła do mniej więcej równego kawałka podłoża. Rzuciła narty w śnieg i z niemałym trudem przypięła je. Przełożyła dłonie przez pętle przy kijach i poczyniła pierwszy, niepewny krok.

Świecący gdzieś wysoko księżyc beznamiętnie przyglądał się martwemu krajobrazowi.

28.

– Zygmunt Wieszczycki – Jakub wpatrywał się to w kartkę z wydrukowanym nazwiskiem i adresem, to w zdjęcie przedstawiające twarz mężczyzny z półprofilu. – Zamieszkały w Warszawie przy Malczewskiego czternaście.

– Przystojny. Arystokratyczny nos – mruknął Krzeptowski.

– Sprawia wrażenie zamożnego.

– Jeżeli rzeczywiście robi to, co robi, musi być. A chce jeszcze bardziej.

Siedzieli w ratraku zaparkowanym przed ambasadą. Silnik pracował na wolnych obrotach, powoli rozgrzewając kabinę. Dookoła panowała ciemność, rozświetlana przez nieliczne palące się w mieszkaniach lampy i latarnie uliczne stojące w Alejach Ujazdowskich. Twarz Krzeptowskiego była ledwie widoczna w blasku kabinowej lampki.

Ben Barlow pożegnał się przed pięcioma minutami, mówiąc, że ma coś jeszcze do załatwienia. Zapewnił, że na własną rękę wróci do domu. Pogoda obecnie, jego zdaniem, nie odbiega od pogody panującej rok temu na Kasprowym. Dał sobie wtedy radę, da i teraz. Oni się spieszą i nie będzie ich zatrzymywał. Chce podkreślić, że nadal pozostaje ich dłużnikiem, bo to, co dzisiaj zrobił, w żadnej mierze długu nie spłaciło. Tak uważa on sam i jest pewien, że Francesca podzieliłaby jego zdanie.

Ogólnie: czas na was, chłopcy, a trąbka do boju gra.

– Co robimy? – zapytał Jakub. Pytanie zawierało w sobie wszystko: rozpacz, bezradność i strach. I brak pomysłu na dalsze działanie.

Krzeptowski wiedział z doświadczenia, że to niebezpieczny stan; Jakub nigdy nie zdradzał się z wahaniami. Pytał o zdanie, ale z reguły miał własne. Dociekał, co dalej, jednak przeważnie wiedział, jaki powinien być następny krok.

– Nic o facecie nie wiemy – powiedział ostrożnie Krzeptowski. – Mamy jego imię, nazwisko, zdjęcie i adres, pod którym go ewentualnie zastaniemy. Wiemy, że kupił obraz. Nie mamy cienia dowodu, że jest zamieszany w porwanie. Tylko niejasną interpretację niejasnej wskazówki. Stanowiącej w najlepszym razie poszlakę.

– Nie pomagasz mi…

– Sam nie wiem, co robić – Krzeptowski wzruszył ramionami. – Normalnego śledztwa nie poprowadzimy. Nie ma czasu. Jest całkiem prawdopodobne, że za chwilę będziemy naprawdę musieli pomyśleć o jakimś schronieniu. Może powi

– Nie, nie wiesz – Jakub w końcu spojrzał na Krzeptowskiego i Krzeptowski przestraszył się; takiego wyrazu twarzy jeszcze nie widział. – Nie wiesz. Jak dłuży mi się każda minuta. Jak…

– Przestań – Krzeptowski nie miał zamiaru wdawać się w żadne licytacje. On też, na swój sposób, przeżywał porwanie. Czuł się odpowiedzialny za nich oboje. – Nie musisz mi opowiadać, jaki jesteś biedny.

Zamilkł. Obaj siedzieli i patrzyli przed siebie. Silnik mruczał usypiająco.

– To nie było fair.

– Przepraszam.

– Masz za co. Nieważne. Mam pewien pomysł – powiedział Tyszkiewicz cicho.

– Świetnie. Ja nie mam żadnego.

– Zadzwoń do Jadwigi i poproś ją, żeby poszukała czegoś o tym gościu. Może gdzieś figuruje. Jeżeli był na wernisażu i kupił obraz Heleny za czterysta tysięcy złotych, musi mieć kasę. O takich ludziach sporo wiadomo. Niech poszuka i w zasobach policji, i w Internecie.

– Zadzwonię. Ale wątpię, żeby gość swoje szemrane interesy publikował w Internecie, jak w niektórych kiepskich kryminałach.

– Ja też wątpię. Ale im więcej będziemy o nim wiedzieli, tym lepiej. Może nam się coś skojarzy.

W czasie, gdy Krzeptowski odbywał rozmowę telefoniczną, Jakub myślał intensywnie. Wszystko, czego się dowiedział, próbował złożyć w jedną całość. Wahał się. Tak bywa; gdy zyskasz dowód, ogarniają cię wątpliwości, bo sprawa robi się z gatunku prostej alternatywy: tak lub nie. Prowadzenie śledztwa jest w pewnym sensie mniej obciążające psychicznie; możesz cały czas cyzelować szczegóły. Uzyskanie śladu, wyraźnego, ale nierozstrzygającego, bywa utrudnieniem.

Niestety, nie było i

„Niech pan zapamięta – szeptał niemal do ucha premier, gdy Jakub trzymał rękę na klamce, a pozostali, siedzący przy szklanym stoliku uczestnicy narady byli oddaleni o kilka metrów i zajęci swoimi sprawami. – Gdyby pan potrzebował wsparcia, po prostu fizycznej pomocy na najwyższym poziomie, proszę zadzwonić pod ten numer i wypowiedzieć sześciocyfrowe hasło, które ma pan zapisane obok numeru telefonu. Ktoś oddzwoni, wtedy proszę wyjawić swoją prośbę. Człowiek, z którym będzie pan rozmawiał, jest ze wszech miar godny zaufania. O ile oczywiście w obecnej sytuacji jeszcze ktokolwiek może być”, dodał, widząc sceptyczną minę Jakuba.

Do tej pory Tyszkiewicz nawet nie pamiętał tego fragmentu rozmowy, nie przywiązywał do niego zbytniej wagi. Szczerze mówiąc, myślał, że śledztwo ułoży się nieco inaczej.

Tyle że jeszcze wtedy, w kancelarii premiera, Helena cieszyła się wolnością.

Odczytał napisany długopisem numer i powoli, uważnie wcisnął odpowiednie klawisze. Nim pojawił się sygnał, w panice zastanawiał się, co powie temu człowiekowi. Zamierzał go przecież poprosić o coś, co nie jest związane ze sprawą Wicherka. Przynajmniej: nie ma dowodów, że jest.

Głos w słuchawce był schrypnięty i ostry.

– Halo?

– Piętnaście, osiemnaście, trzydzieści dwa.

– Przyjąłem. Oddzwonię.

Połączenie zostało przerwane. Po piętnastu sekundach aparat zawibrował.

– Słucham.

– Potrzebuję wsparcia.

– Rozumiem. Gdzie i kiedy?

– Teraz. W Warszawie.

– O jakiego rodzaju wsparcie chodzi?

– Dwunastu ludzi, w tym dwóch strzelców wyborowych.

– Każdy z moich ludzi jest strzelcem wyborowym. Rodzaj zadania?

– Wejście do obiektu zamkniętego. Najprawdopodobniej wolno stojącego domu jednorodzi

– Zakładnicy?

– Brak pewności. Ale to bardzo możliwe.

– Nie ma pan przeprowadzonego rozpoznania?

– Jeszcze nie. Właśnie tam jadę.

– Proszę zostawić to nam. Adres?

Jakub zawahał się przez moment. Od tej chwili nie będzie odwrotu. Wojna wkroczy na ulice Warszawy.

– Malczewskiego czternaście.

– Możemy tam dotrzeć w ciągu godziny. Proszę bez nas nie zaczynać.

– Chciałbym być dobrze zrozumiany. Prowadzę śledztwo dotyczące bardzo poważnych przestępstw. Nie chcę się pchać przed szereg, ale najpierw muszę porozmawiać z właścicielem tego obiektu. Dopiero potem, w zależności od rozwoju sytuacji, zaatakujemy. Lub nie. Najpierw przesłuchanie, potem atak. Rozumiemy się?