Mróz

Uruchomił film, który otrzymał od funkcjonariusza BOR-u. Jadwiga przysunęła się do monitora. Po dwudziestu sekundach podniosła wzrok. Oczy miała rozszerzone. Twarz koloru kredy.

– Co to jest?

– Według wszelkiego prawdopodobieństwa człowiek, który zastrzelił prezydenta Rzeczpospolitej. Nagranie zostało wykonane tuż przed zamachem na parterze biurowca, z dachu którego strzelano.

– Zamachowiec? – zapytała, jakby nie rozumiejąc wypowiadanych przez Tolaka słów.

– Najprawdopodobniej tak.

– Skąd to masz?

Milczenie.

– Puść jeszcze raz.

Powtórkę obejrzała w jeszcze większym skupieniu niż poprzednio. Potem przez chwilę zastanawiała się, a następnie odtworzyła film ponownie, już bez pomocy Tolaka.

– Mamy poważny problem – powiedziała, gdy obraz zatrzymał się po raz czwarty.

– Jeszcze jeden?

– Ten jest naprawdę poważny.

Tolak tylko gorzko się zaśmiał.

27.

Odległość od Pałacu Mostowskich, w którym mieści się Komenda Stołeczna Policji, do Dawidów Bankowych wynosi dwadzieścia kilka kilometrów. Teoretycznie, nawet przy tej pogodzie, podróż powi

Początkowo wszystko szło dobrze. Opady ustały, widoczność była więcej niż zadowalająca, mrok rozświetlały nieliczne co prawda, ale dające niezłą orientację w terenie latarnie, na wymarłe ulice wyjechało nawet kilkanaście pługów służb miejskich, które warcząc silnikami, próbowały stawić czoła nawałnicy.

Zuza

Ze zdziwieniem przyjęła ogarniającą ją falę ulgi i spokoju. Doszła do wniosku, że tak czy inaczej wszystko się skończy. Że czekająca ją erupcja przemocy – nastąpi, Zuza

Wczorajsze wydarzenia postawiły jasno określony cel. Wyzwoliły ostatnie rezerwy. Naprawdę ostatnie.

Bała się, że może zginąć. Nie, nie chodziło o nią; śmierć nie wydawała się złym rozwiązaniem. Martwiła się o Zosię, o istotę, której była coś wi

Zosia nie obchodziła nikogo, poza Zuza

Skupiła się. Przeanalizowała sposób przeprowadzenia operacji, zadania, poszczególne etapy.

Główna sześć.

Hipoteza: dziecko jest pilnowane, ale nie nadmiernie. Niepełnosprawna dziewczynka, której mózgowe porażenie dziecięce było najmniejszym z problemów, nie stanowiła dla nikogo żadnego zagrożenia. Nie mogła knuć, zrealizować planów ucieczki ani stawiać oporu; nie miała żadnej możliwości wyrażenia swej woli. Porwania są wbrew pozorom operacjami skomplikowanymi, w których łatwo o błąd. Im mniejszy krąg wtajemniczonych, tym lepiej. Wniosek: porwania i dozoru podjęła się ta sama ekipa. Walkiewicz został wyeliminowany, pozostało zatem dwóch ochroniarzy, to wszystko.

Nie powi

W końcu dojechała do toru wyścigów ko

System kontroli trakcji land cruisera pracował poprawnie, mimo to koła co i rusz traciły przyczepność. Dno samochodu szorowało o śnieg, który pod wpływem mrozu uzyskał twardość pancernej blachy. Kilkukrotnie zakopała się; tylko czołgowej konstrukcji samochodu, ogromnej mocy silnika i własnym, niemałym umiejętnościom zawdzięczała wydostanie się z pułapek; za każdym razem kosztowało ją to coraz więcej nerwów i sił.

W końcu minęła skrzyżowanie z Poleczki. O ile bliżej centrum miasta dostrzegła kilka wozów służb komunalnych – w równej proporcji porzuconych gdzieś na poboczu oraz jeszcze funkcjonujących – o tyle teraz ulica, szeroka, trzypasmowa arteria była opustoszała. Zresztą trudno byłoby nazwać ją arterią: martwe księżycowe pole było znacznie lepszym określeniem. Zuza

Przeciętne tempo jazdy spadło do piętnastu kilometrów na godzinę. Chwilami samochód jechał na wprost i po równym, chwilami kluczył niby wytrawny slalomista. Czasami zatrzymywał się, cofał i tracił czas na poszukiwania lepszej drogi.

Termometr wskazywał czterdzieści pięć stopni poniżej zera.

W końcu stało się to, co musiało się stać i czego Zuza

Dwutonowa maszyna z prędkością dwudziestu kilometrów na godzinę wbiła się w ogromną, blisko półtorametrowej wysokości zaspę, usypaną w najbardziej niekorzystny z punktu widzenia Zuza

Chwilę siedziała w bezruchu. Szybko porzuciła początkowe zdumienie i złość. Brała pod uwagę taki obrót spraw; w gruncie rzeczy nastąpił i tak później, niż zakładała. Po prostu liczyła na cud, wiedziała, że przy tej temperaturze każdy kilometr, każde sto metrów pokonane w osłoniętej od wiatru i mrozu kabinie samochodu szybko przybliża ją do celu. Pokonywanie dystansu na własnych nogach to jeden wielki znak zapytania.

W końcu roześmiała się nerwowo, po czym odetchnęła z ulgą. Zerknęła na zegarek. Osiemnasta.

Obliczała, że od celu dzieli ją sześć, może siedem kilometrów. Mapa, zanim jeszcze GPS wyzionął ducha, wskazywała, że numer szósty znajduje się od północy, czyli od strony, z której nadejdzie. Tak więc siedem kilometrów to maksimum. Odpięła się z pasa i z mozołem przedostała na tylne siedzenie. Otworzyła plecak. Do tkwiącego w nim MP-5 i sig sauera dorzuciła z torby kilka dodatkowych magazynków, kilka kostek C4, dwa ostatnie granaty hukowe, mapę, dwie tabliczki czekolady, termos z gorącą herbatą – rano była gorąca, teraz byłoby nieźle, gdy po prostu nie zamarzła – oraz kompas.