Mróz

– George, proszę – Ben Barlow bynajmniej nie wyglądał, jakby prosił. Żądał. – To dla nas bardzo ważne. Chcemy adres.

– I chcemy również obejrzeć nagrania z tego przyjęcia – dodał Jakub.

Wakeman spojrzał na nadkomisarza z niechęcią. Barlow postąpił krok.

– No dobrze. Chodźmy do archiwum.

Jakub szybko docenił zamiłowanie Anglików do dobrze wykonanej roboty. Na grzbiecie każdego opakowania naklejono datę nagrania, Wakeman od razu znalazł właściwą płytę. Gdy wsunął dysk do odtwarzacza, ekran telewizora podzielił się na sześć części, ukazując obraz nagrywany z sześciu kamer. Jeden z nich przedstawiał hol wejściowy, dwa główną salę, a reszta ogród, w którym odbyła się najważniejsza część wernisażu.

Jakub szybko dostrzegł Helenę.

Siedział jak skamieniały. Przestał myśleć i prowadzić dochodzenie, mógł się skupić tylko na obrazie przedstawiającym ciemnooką kobietę o kuszących kształtach i tajemniczym uśmiechu. Kobieta rozmawiała z gośćmi, trzymając w ręku ciągle ten sam wysmukły kieliszek wina i zdawała się nie zwracać zbytniej uwagi na pożądliwe spojrzenia panów oraz zazdrosny wzrok pań. Była gwiazdą wieczoru i doskonale zdawała sobie z tego sprawę.

Wakeman wcisnął pauzę. Chwilę manipulował przy wielofunkcyjnym pilocie. Na ekranie ukazało się menu, sekretarz wybrał opcję numer jeden i ukazał się obraz z pierwszej kamery, zajmujący cały ekran. Jakość kolorowego filmu była więcej niż zadowalająca.

– To on – mruknął. Puścił film w normalnym tempie.

Centralną część ekranu zajmowała grupa trzech pochłoniętych rozmową mężczyzn. Po chwili jeden z nich zaczął zbierać się do wyjścia, jednak obaj rozmówcy nie chcieli kończyć spotkania, łapiąc wychodzącego za rękaw marynarki, tłumacząc coś i obficie gestykulując. Mężczyzna w końcu łagodnie wyswobodził się z uchwytu natrętów, uścisnął obie dłonie i opuścił pomieszczenia ambasady.

– Który? – zapytał Krzeptowski.

– Ten, co wyszedł.

– Jest pan pewien?

– Tak.

– Czy to nagranie jest dźwiękowe?

– Nie sądzę – Wakeman zawahał się. – Nie, raczej nie.

– A ja sądzę, że raczej tak – Jakub zmrużył oczy. – Może akurat nie na takim przyjęciu, ale sądzę, że często macie tu gości, których podsłuchujecie. Chcecie wiedzieć, co mówią.

Wakeman zastygł w oburzeniu, Barlow natomiast uśmiechnął się.

Odebrał sekretarzowi pilota, chwilę przy nim pogmerał; pojawił się szum. Cofnął nagranie do momentu, w którym mężczyźni stali obok siebie.

– „Musi mi pan obiecać, że się spotkamy – mówił facet trzymający wychodzącego za rękaw. – Niezwykle mi na tym zależy…

– …oczywiście – ton uprzejmy i cierpliwy. Uśmiech. – Z przyjemnością się z panem spotkam…

– …w przyszłym tygodniu…

– Doskonale. Naprawdę doskonale. Ten termin mi odpowiada…

– A zatem do zobaczenia”.

Wszyscy milczeli przez chwilę.

– George, mamy ostatnią dziś prośbę. Zależy nam na ustaleniu adresu tego człowieka – odezwał się w końcu Ben. – I to już będzie z naszej strony wszystko.

26.

– To się wszystko zadziwiająco łączy.

– To świetnie. Mnie tam się nic nie łączy.

Drzwi za informatykiem zamknęły się piętnaście minut temu. Po długich namowach obiecał dobrać się do zawartości twardych dysków. Rezultatów nie należało się jednak spodziewać zbyt szybko. Młody człowiek pożegnał ich pesymistycznym stwierdzeniem „o ile w ogóle”, po czym powlókł się do swego pokoju.

Gdy zostali sami, obejrzeli zawartość pamięci flash. Film z dwoma mordercami zrobił duże wrażenie. Dossier najemnych cyngli również.

– Co to jest twoim zdaniem? – Tolak widział przecież. Chciał to jednak usłyszeć od Jadwigi.

– Faceci czekali na kogoś, komu chcieli zrobić kuku. Ten ktoś miał na tyle rozumu, by nie pojawić się w tym mieszkaniu. Wcześniej ukrył kamerę aktywowaną czujką ruchu. Nagrał ich. Podrzucił nam nagranie.

– Zuza

– Możliwe.

– Dzwoń do niej. Może zechciałaby udzielić jakichś wyjaśnień.

Jadwiga wyciągnęła telefon. Brak zasięgu. Komórka Tolaka: to samo. Linia stacjonarna działała jeszcze, ale komórka Zuza

Oboje westchnęli jak na komendę.

– No dobrze. Przyjmijmy, że chciała nam podrzucić jakiś ślad – Jadwiga przygryzła dolną wargę. Ten mimowolny gest pomagał jej myśleć.

– W sprawie Wicherka?

– To nie jest mieszkanie Wicherka. Ale być może Zuza

– Mianowicie?

– Wyników badań próbek DNA nie ma jeszcze, powi

– Znalazłaś coś? – Tolak ożywił się nieco.

– No właśnie. Jeden z porywaczy, ten pogryziony przez psa, był notowany. Został zatrzymany w związku z porwaniem pewnego znanego biznesmena. Była taka sprawa kilka lat temu, rodzina wpłaciła ponad milion euro okupu, a facet został i tak zamordowany. No więc tego naszego porywacza zatrzymano, ale niczego mu nie udowodniono; prokurator nie mógł postawić zarzutów. Jednak informacje operacyjne dołączone do raportu mówią, że facet był Szwedem i cynglem na zlecenie. W ogóle ciekawa postać. Kiedyś służył w wojsku, potem krótko pracował w jednostce antyterrorystycznej, w końcu rzucił się na szerokie wody kariery międzynarodowej. Doszedł do wniosku, że w Szwecji nie ma wielkiego pola do popisu i przeniósł się do nas. Był bardzo dobrym strzelcem i całkowicie bezwzględnym człowiekiem. Nawet się trochę polskiego nauczył i podobno umiał się też porozumieć po rosyjsku. Jego zdolności szybko dostrzegli chłopcy z miasta i zaczęli zatrudniać do różnych zleceń. Wyrobił sobie renomę dobrego fachowca i dyskretnego pracownika, na którym można polegać. Ostatnio zniknął.

– Rzeczywiście, pasuje – Tolak pokiwał głową. Kawa nie smakowała mu, ale czuł, że kofeina robi dobrą robotę. – Wiadomo coś o jego zleceniodawcach?

– Miasto swoje raporty ogłasza z dość dużym opóźnieniem – Jadwiga uśmiechnęła się. – Rozmawiałam z szefem wywiadowców. Znał gościa. Podobno kilka miesięcy temu ktoś szukał dobrych fachowców do dużej roboty. I kilku ludzi zniknęło z rynku. Między i

– Wiadomo, kto szukał?

– Nie – wzruszyła ramionami. – Padło tylko imię: Jurij.

– Chodziło o porwanie żony Jakuba?

– Nic. Nawet cienia sugestii. Nie sądzę, aby jakiś tajemniczy ktoś zbierał najlepszych cyngli, by zorganizować jedno porwanie.

– Zamach na prezydenta?

– Prędzej. Chociaż naszego Szweda znaleźliśmy w domu Jakuba, czyli ewidentnie brał udział w porwaniu, wydaje mi się, że porwanie to tylko część jakiejś większej akcji. Może zamach na prezydenta ma z tym związek.

– I zniknięcie Smotrycza.

– I zniknięcie Smotrycza.

– I zdjęcia od Zuza

– Też.

Oboje zamyślili się.

– Mimo wszystko zamach na prezydenta i porwania to i

– A porwania i próba zabójstwa z filmu mogą być próbą wywarcia nacisku na nasz zespół, czyli pewnie mają związek ze śmiercią Wicherka. Skala mikro. Czy makro łączy się z mikro?

– Można się tylko domyślać – Jadwiga skończyła kawę. Miała dość. Była solidnie zmęczona i zmarznięta. Skoki ciśnienia i zimno wysysały z niej siły w niepokojącym tempie.

– Może tak. A może nie – Tolak wstał i podszedł do komputera. Właśnie przed chwilą zdecydował. – Obejrzyj to.