Mróz

– Radzisz sobie jakoś?

– Powiedzmy. Troche marznę.

– Poważnie? Nie zauważyłem, żeby było specjalnie zimno – głos zadrgał wesołością. Niemal autentyczną.

– Uwierz na słowo. Jest.

– No dobra, niech ci będzie. Chcesz znać najnowsze wieści?

– Od ciebie? Zawsze.

– Masz dostęp do sieci?

– Jeszcze mam.

– Przyślę ci coś. Procedura ta co zwykle.

– Coś ważnego?

– Portret świętego Mikołaja.

– Sorry, głupie pytanie. Będziesz pod telefonem?

– Póki działa, tak.

– Gdybym miał pytania, zadzwonię.

– Nie krępuj się.

Tolak rozłączył się, po czym spojrzał na ekran komputera. Sieć rzeczywiście jeszcze funkcjonowała, co Tolak osobiście uważał za coś w rodzaju cudu. Zalogował się do pewnego serwera zlokalizowanego gdzieś na peryferiach sieci używanej przez służby. Wpisał ośmioznakowe hasło i otworzył skrzynkę pocztową. Miał jedną nową wiadomość. Zawierała kilkanaście linijek tekstu i załącznik. Po kliknięciu okazało się, że to dwudziestosekundowy film w formacie AVI.

Całkiem dobrej jakości, kolorowy, niemy. Głównym bohaterem był brodaty mężczyzna ubrany w kombinezon, jakiego najczęściej używają technicy albo monterzy. Duży identyfikator z wyraźnie widocznym logiem jednego z największych na rynku operatorów telekomunikacyjnych wisiał przymocowany do rozpiętej kurtki. Mężczyzna trzymał w ręku skrzynkę narzędziową. Pierwsze ujęcie przedstawiało krótką scenę rozmowy z barczystym facetem, który wyglądał na tajniaka, następnie drogę brodacza od recepcji do holu windowego. Podczas oczekiwania na windę postać mężczyzny została sfilmowana w zbliżeniu. Daszek czapki rzucał głęboki cień; rysów twarzy nie dało się rozpoznać. Tolak w zamyśleniu obejrzał film trzykrotnie, po czym rzucił okiem na tekst.

„Przesyłam ci filmik, według wszelkiego prawdopodobieństwa przedstawiający snajpera, który dokonał zamachu na prezydenta dwa dni temu. Film został nagrany przez kamerę przemysłową w holu budynku biurowego, z dachu którego dokonano zamachu. Facet wszedł do biurowca, został sprawdzony przez naszego człowieka na parterze. Był czysty i miał oryginalne, wystawione przez pracodawcę upoważnienie umożliwiające poruszanie się po budynku. Wjechał na górę, po czym śrubokrętem załatwił jednego z naszych. W serwerowni miał ukryty karabin h&k PSG 1. Wyszedł na dach. Załatwił dwóch następnych funkcjonariuszy, dokonał zamachu na prezydenta, zjechał na linie od strony Wierzbowej i rozpłynął się w powietrzu. Karabin był fabrycznie nowy, ale na razie nie znaleźliśmy drogi od producenta do zamachowca. Świadkowie zeznali, że facet miał około stu osiemdziesięciu dwóch, trzech centymetrów wzrostu, był barczysty i zachowywał się bardzo przyjaźnie. Oczy piwne, bródka typu hiszpańskiego. Używał rękawiczek. Mówił czysto, bez gwarowych naleciałości ani obcego akcentu. Miał dość wysoki głos. To na razie tyle”.

Zamach.

Zamachowiec.

Kontakt, wysoko postawiony funkcjonariusz Biura Ochrony Rządu, zgodnie z zawartą umową, przekazał najważniejsze ustalenia śledztwa dotyczącego zamachu. Dla Tolaka oznaczało to tyle, że ludzie, którzy odcięli go od zwierzchników i pozbawili znaczenia, nie wiedzą i nie kontrolują wszystkiego. Ich wpływy sięgają wysoko, nie są jednak wszechmocni. Umowa z BOR-em, dotycząca przekazywania, w obie zresztą strony, informacji, które mogą mieć związek z zamachem, została zawarta ustnie w wąskim, absolutnie godnym zaufania gronie. Dwóch borowików wysokiego szczebla, szef Tolaka i sam Tolak.

Szef Tolaka jest out. Ale Tolak pozostał w grze. BOR działa i wywiązuje się z umowy.

Obejrzał film jeszcze raz. Coś nie dawało mu spokoju, może sposób poruszania się zamachowca, drobny gest dłoni…

Do pokoju weszła Jadwiga. Była blada i także wyglądała na bardzo zmęczoną. Kaskada kręconych włosów błyszczała mniej niż zwykle. Tolak błyskawicznie zamknął używane przed chwilą aplikacje. Nie był pewien, czy zdołał zamknąć na swej twarzy wyraz całkowitego zaskoczenia.

– Mam parę informacji – powiedziała i z widoczną ulgą usiadła na krześle obok. Położyła na biurku spory pakunek owinięty w plastikową torbę. Nie zwróciła uwagi na zachowanie rozmówcy. – Myślisz, że dałoby się zorganizować kawę?

– Owszem – odparł. Podszedł do stojącego w kącie czajnika i pstryknął włącznikiem. Odnalazł dwa kubki, nasypał obficie kawy do obu, po czym zalał wrzątkiem. Jeden z kubków wręczył Jadwidze. Ręce już prawie mu nie drżały.

– Po pierwsze kilka minut temu rozmawiałam z pewnym młodym człowiekiem. Bardzo przystojnym…

Tolak westchnął. Jadwiga przyglądała się zawartości kubka.

– Wręczył mi przesyłkę. Nie zgadniesz od kogo.

– Nawet nie będę próbował.

– Od Zuza

Tolak poderwał głowę. Spojrzał szybko na leżącą na biurku paczkę.

– Co w niej jest?

– Czemu tak zbladłeś?

– Co w niej jest? – prawie krzyczał.

Jadwiga wzruszyła ramionami. Przyglądała się rozmówcy uważnie.

– Twarde dyski. I pamięć flash.

– Na pewno? Sprawdzałaś?

– Zobacz sam.

Tolak zdawał sobie sprawę, że i tak go to nie minie. Podszedł do biurka i ostrożnie zajrzał do plastikowej torby. Rzeczywiście. Cztery twarde dyski. Pendrive. Nie wyglądały specjalnie śmiercionośnie.

– I?

– I nic. Koleś wręczył mi pakuneczek, powiedział, że od Zuza

– Masz pojęcie, co tam może być?

– Najmniejszego. Jestem ostatnią osobą, której Zuza

Tolak zastanowił się. Co za cholerny dzień.

– Pendrive’a możemy przejrzeć sami. A przy dyskach musi nam pomóc informatyk.

– Zabije mnie, jeśli go jeszcze o coś poproszę.

– Będzie musiał zabić nas oboje. Ja też go poproszę.

25.

Jakub nie spodziewał się fajerwerków emocji w trakcie przeglądania zwykłych filmów nagranych kamerą przemysłową, ale złapał się na tym, że niemal obgryza paznokcie ze zdenerwowania.

Najpierw irytująco długo jechali z willi Bena do ambasady. Po drodze minęli sześć maszyn, które próbowały odśnieżyć przynajmniej główne szlaki komunikacyjne miasta (najwyraźniej, korzystając z pogodowego zawieszenia broni, służby komunalne przypuściły kontratak), co było oczywiście pozytywnym objawem, ale zwalniało tempo marszu. Gdy wyjechali na Marszałkowską trafili właśnie na taką grupę ciężkich pługo-solarek, które jadąc całą szerokością ulicy, skutecznie blokowały ruch. Krzeptowskiemu w końcu udało się je wyprzedzić, ale stracili kilka ce

Zaparkowali tuż przed drzwiami wejściowymi, nie przejmując się, jak na ironię wyraźnie widocznym, zakazem postoju. Brnąc w śniegu grubo powyżej kolan, zapukali do drzwi. Otworzył im zmarznięty i zły sekretarz kulturalny George Wakeman, znajomy Bena i pośrednik w kontaktach z ambasadorem. Musieli wysłuchać pouczeń o zasadach korzystania z archiwum oraz oświadczenia o niestosowności przeszkadzania pracownikom ambasady (to słowo zostało wypowiedziane z wyraźnym naciskiem) w czasie świąt, na dodatek przy takiej pogodzie. Na pytanie Wakemana, kim są dwaj towarzysze Bena, ten wzruszył ramionami i skwitował pytanie nic niemówiącym stwierdzeniem o stałych współpracownikach. Wakeman machnął w końcu ręką; sprawa dotyczyła nieważnego przyjęcia wydanego z powodów kurtuazyjnych wiele miesięcy temu.

Ben wyniszczył prośbę: chodzi o dane człowieka, który nabył obraz młodej polskiej malarki Heleny Berezowiec. „Nieuchwytny”. Tak, chcielibyśmy to wiedzieć teraz, George.

Wakeman wzruszył ramionami.

– Pamiętam tego człowieka doskonale. Nazywa się Zygmunt Wieszczycki. Mogłem ci to powiedzieć przez telefon.

– Chcielibyśmy mieć jego zdjęcie i adres.

– Mój Boże, Ben, chyba żartujesz. Absolutnie… – głos Wakemana był niemal tak chłodny, jak temperatura na zewnątrz.