Mróz

– Tak. Ambasador nie miał nic przeciw temu, abyśmy poszperali w archiwum.

– Gdzie wy chcecie jechać? – Francesca wojowniczo wysunęła podbródek do przodu. – W taką pogodę?

Tyszkiewicz zawahał się. Lubił Fransi, ale nie wiedział, czy chce wtajemniczać ją w swoje sprawy.

– Musimy coś sprawdzić w archiwum ambasady – Ben dobrze znał swoją żonę. Kręcenie tylko pogorszyłoby sytuację.

– Teraz?

– Niestety, Fransi. To bardzo pilne.

– Nie takie pilne, żeby nie mogło poczekać – Francesca przeszła na angielski, który był jej zdecydowanie mocniejszą stroną niż język przybranej ojczyzny. – Zamarzniecie na śmierć. Nie zgadzam się.

– Niestety. Musimy.

– Ale…

– Mamy pojazd specjalnie przystosowany do poruszania się przy takiej pogodzie – włączył się do rozmowy Jakub. Spieszyło mu się. Nie chciał konfliktów. Musiał ją przekonać. – Ben za kilka godzin będzie z powrotem.

– Wszystko jedno, w taką pogodę o nieszczęście nietrudno – wskazała ręką za okno, za którym zapadał mrok.

– Fransi, proszę cię – Jakub wstał. – Bardzo cię proszę. To dla mnie niezwykle ważne.

Francesca przyjrzała mu się w skupieniu: Jakub w potrzebie. Poszarzała twarz, sine usta, przekrwione oczy. Zmartwiony i smutny. Jakby zrezygnowany. Potrzebuje pomocy. Dług, który u niego zaciągnęli…

Popatrzyła na męża, a potem na Krzeptowskiego, milczącego, potężnego górala, którego nie imało się nieszczęście i na którego zawsze można było liczyć. Skinęła głową. Niechętnie. Ale jednak.

– Jedźcie – powiedziała. – Tylko uważajcie na siebie.

22.

– Posłuchaj uważnie – Zuza

– Jakub Tyszkiewicz. Nadkomisarz. Jadwiga Stec.

– Po prostu poproś dyżurnego, żeby cię z którymś z nich skontaktował. Nie udzielaj żadnych wyjaśnień. Powiedz, że dostałeś materiały ode mnie, nie wiesz, gdzie jestem, nie znasz mnie, robisz mi przysługę. Koniec. Odczekaj, aż to wszystko się skończy, wyjedź z kraju i zapomnij, co widziałeś wczoraj i dziś. Masz kasę, na jakiś czas ci wystarczy, przy twoich zdolnościach nie powinieneś mieć problemu, żeby się jakoś ustawić i normalnie żyć.

– A ty? – Carrie odebrał to przemówienie jako pożegnanie. Zresztą: całkowicie prawidłowo i zgodnie z intencją rozmówczyni.

– Ja? – Westchnienie. Nieznaczne opadnięcie ramion. – Skończę to, co zaczęłam.

– Chcę ci pomóc.

  – Nie. – Głowa: lewo, prawo. – Nie masz nic więcej do roboty.

– Mimo wszystko…

– Koniec dyskusji.

Carrie wpatrywał się w jej twarz, jakby chcąc zapamiętać każdy szczegół.

– Mam wrażenie, że więcej cię nie zobaczę.

– To całkiem możliwe – w głosie Zuza

– Nie o to chodzi…

– Wiem. Mimo wszystko tak będzie lepiej. Uwierz mi.

Haker nie wykonał żadnego ruchu, a Zuza

– Carrie – usłyszał.

Odwrócił się, a wtedy Zuza

– Idź już – powiedziała.

Jeszcze przez chwilę trwał w oszołomieniu, nie zwracając uwagi na zimno. W końcu jednak wysiadł i se

23.

Henio nie mógł uwierzyć własnemu szczęściu.

Po przejściu mniej więcej dwustu metrów całkowicie poważnie brał pod uwagę odejście z tego świata. Był niemal pewien, że zostanie na tej cholernej, opustoszałej ulicy, zamarznięty niczym lodowa figura. Mróz atakował ze wszystkich stron, odbierał energię, zatrzymywał, sprawiał ból. Droga usiana była zaspami i stojącymi wszędzie samochodami, ale nawet w tych teoretycznie bardziej przewianych miejscach posuwanie się do przodu wymagało wysiłku graniczącego z utratą przytomności.

I wtedy Henio, poprzez pulsującą w skroniach krew, usłyszał warkot silnika. Początkowo słaby, narastał bardzo szybko. Komisarz odwrócił się i jak przez mgłę (oczy łzawiły i nie było z nich wielkiego pożytku; Henio zresztą najczęściej trzymał je zamknięte, wtedy mniej bolały) zobaczył potężną sylwetkę śnieżnego pługu. Machnął rozpaczliwie ręką i ku jego nieopisanej radości pług zatrzymał się.

Kierowca był ponury niczym otaczający go krajobraz, ale na widok policyjnej legitymacji zgodził się podwieźć komisarza do komendy, oczywiście „o ile wozu szlag nie trafi”.

Wyprawa nabrała tempa.

24.

Major Jan Tolak walczył z ogarniającym go zmęczeniem. Co gorzej, około południa zaczęła go boleć głowa. Tępe ćmienie przekształciło się w zdrowe łupanie i dokuczało coraz bardziej. Ogrzewanie w tych starych murach nigdy nie działało zbyt dobrze, a teraz zawiodło kompletnie; Tolak był gotów się założyć, że nawet w najcieplejszym pomieszczeniu nie ma więcej niż osiem stopni.

Policjanci, którzy pełnili dyżur, snuli się po komendzie osowiali, zmarznięci i zniechęceni. O żadnym patrolowaniu miasta czy wyjeździe na interwencje nie było mowy. Większość samochodów nie dała się nawet zapalić; te, których silniki uruchomiono, utykały już na parkingu. Łączność rwała się i nie można było na niej polegać.

Dla Tolaka i Jadwigi pustki w komendzie były wręcz pomocą, ograniczały bowiem radykalnie liczbę wścibskich spojrzeń i niedyskretnych pytań. Okazali swoje upoważnienia dyżurnemu oficerowi; ten z lekkim zdziwieniem, ale bez protestu poinformował, że pokój Jadwigi, wyposażony w komputery z dostępem do sieci i bazy danych, jest wolny i może być oddany do ich całkowitej dyspozycji.

Jadwiga pierwsze kroki skierowała do laboratorium, w którym spędziła kwadrans. Szefowa zmiany była jej dobrą znajomą, która szybko zrozumiała, na czym polega istota problemu i dlaczego pośpiech z badaniem próbek DNA jest nieodzowny. Zobowiązała się do utrzymania zlecenia w stuprocentowej dyskrecji.

Potem Jadwiga wróciła do przydzielonego pokoju. Zdjęcia sprawców porwania wrzuciła do komputera, po czym zaczęła przeszukiwać policyjną bazę danych. Po godzinie, wyraźnie czymś podekscytowana, wybiegła z pokoju niczym Szewińska w najlepszych latach.

Tolak tymczasem bezmyślnie wpatrywał się w portret pamięciowy sporządzony na podstawie zeznań Winiarskiej. Obejrzał dla porównania setki zdjęć. Nie znalazł niczego. Trop wyglądał na całkowicie i definitywnie martwy. Niemal ucieszył się, kiedy dzwonek telefonu przerwał gnuśną, wypełnioną wilgotnym zimnem ciszę.

– Jasiu? Tu Jasiu. Możesz rozmawiać?

– Cześć – ten głos Tolak poznałby nawet w grobie. Nie sposób go było z czymkolwiek pomylić. Należał do dobrego znajomego i kontaktu operacyjnego zarazem.

Bardzo dziwne. W tej sytuacji, kontakt nie powinien był raczej się odezwać.