Mróz

Mimo to ruszył do przodu. Wymyślał na cały świat, obiecując sobie, że już nigdy nie przyjmie podobnych zleceń, choćby nie wiadomo jakie kokosy obiecywano. Wyciągał nogi ze śniegu i brnął, klnąc i złorzecząc. Krok, następny i jeszcze jeden.

Niech to szlag!

20.

Tylko kilka chwil zajęło Zuza

Zuza

W jednym z nich odkryła segregator opatrzony nalepką „Umowy najmu”. Nie znalazła w nim niczego ciekawego. Zabrała go jednak ze sobą. Drugi zatytułowany był „Filie”. Siedem lokalizacji. Przy drugiej zamarła. Dawidy Bankowe, ulica Główna sześć. Zamknięte centrum szkoleniowe. Brak oferty dla klientów zewnętrznych.

Czyżby to było takie proste?

Ten segregator również wrzuciła do plecaka.

W budynku było zimno, nie więcej niż dwanaście stopni. Chciała jak najszybciej opuścić te mury. Zeszła do piwnicy. Żebro nie dokuczało już tak bardzo.

– Jak idzie? – zapytała Carriego.

– Dopiero zacząłem przeglądać. Jest tego bardzo dużo, większa część zaszyfrowana. Muszę mieć kilka dni, żeby się dostać do danych.

– Nie mamy nawet kilku godzin. Dasz radę wymontować twarde dyski?

– Owszem – Carrie wzruszył ramionami. Nadal był blady, ale przynajmniej zaczął myśleć. – Piętnaście minut.

– Działaj. Zabierzemy je ze sobą.

Carrie skinął głową. Wyciągnął ze swojego plecaka śrubokręt i zaczął odkręcać tylną pokrywę serwera.

Zuza

Z wahaniem, przełamując niechęć i odrazę, obszukała go. Z kieszeni swetra, starając się nie pobrudzić rąk, wyciągnęła komórkę. Niczego i

Cofnęła się, podniosła z ziemi krzesło kopnięte przez Rosjanina i usiadła. Weszła do menu telefonu, wybrała opcję książki telefonicznej i otworzyła ją. Dziewiętnaście numerów, dziewiętnaście skrytych pod pseudonimami kontaktów.

Po dłuższej chwili uświadomiła sobie, jak bardzo doskwiera jej chłód. Adrenalina definitywnie przestała działać, a dreszcze się nasiliły. Przyszło jej do głowy, że najprawdopodobniej ma gorączkę. Poczuła się kompletnie wyczerpana i wyzuta z energii. Apatia, stan często występujący po ogromnym wysiłku i napięciu nerwowym, podkradła się niepostrzeżenie i zaatakowała bez uprzedzenia. Niejasno zdała sobie sprawę, że najważniejsze dopiero przed nią, że musi skoncentrować wszystkie siły na ostatnim zadaniu, że nie może poddać się fizycznej słabości. Ale nie miała siły się ruszyć, nie miała siły myśleć.

Nie miała siły pozostać przy życiu.

– Gotowe. – Carrie: głos jak zza grubej kurtyny. Zuza

– Już? – mruknęła. Wrzuciła telefon do kieszeni i powoli wyprostowała się.

– Cztery dyski. Wydaje mi się, że wziąłem wszystko co najważniejsze.

– Dobrze – tym razem głos był głośniejszy od szeptu.

– Chodź – Carrie podszedł i wyciągnął dłoń. – Pomogę ci.

– Dam sobie radę. Idź na górę i poczekaj. Mam jeszcze coś do załatwienia.

21.

– Tak, George, teraz. No, niestety, wiem, jaka jest pogoda i że są święta. Uwierz mi, jeżeli nie chodziłoby o naprawdę ważną sprawę, nie niepokoiłbym cię. Tak, dobrze zrozumiałeś, chcemy pojechać do ambasady i obejrzeć pewne nagrania z czerwca, a także zapoznać się z listą transakcji i nabywcami dzieł sztuki. Przestań, wiem, że rutynowo archiwizujecie nagrania przez rok, a niekiedy nawet dłużej. Skończył się etap taśm wideo, pamiętasz? Musisz zadzwonić do ambasadora? Może chcesz, żebym sam zadzwonił? Jednak nie? W takim razie przekaż ambasadorowi, że Ben Barlow nalega, by móc dostać się do archiwum ambasady i spędzić tam godzinę lub dwie. Aha, powiedz także, że nie przyjdę sam. Będzie mi towarzyszyło dwóch współpracowników. Będę zobowiązany. Czekam. Dziękuję.

Ben odłożył aparat i spojrzał na obu policjantów. Z kuchni dochodziły odgłosy pracowitej krzątaniny.

– Mój znajomy postara się załatwić nam dostęp do wykazu transakcji oraz nagrań – powiedział. Jego ogorzała twarz była bledsza niż zwykle, ale może to kwestia pogody. Temperatury. Ciśnienia. Ogólnej sytuacji politycznej.

– Nie wyglądał na zachwyconego – mruknął Tyszkiewicz. Nie zrozumiał wszystkiego z wypowiadanych szybko angielskich zdań, ale podstawowy sens złapał prawidłowo.

– Bo nie był. Jest pierwszy dzień świąt, mamy zimę dwustulecia, a on musi zawracać głowę ambasadorowi – Barlow uśmiechnął się szeroko. – Dla biurokratów dni wolne od pracy są nietykalne. Poza tym George Wakeman to dupek. Myśli tylko o wyrwaniu się stąd.

– Dupkami usłany jest cały świat – potwierdził Tyszkiewicz. – Domyślasz się może, według jakiego klucza dobierani są goście na tego typu imprezach?

– Różnie. W tym wypadku impreza była typowo promocyjna, toteż zaproszono zarówno mieszkających w Polsce Brytyjczyków, jak i Polaków, którzy mogliby potencjalnie być zainteresowani mecenatem dla młodych artystów, a może byliby chętni i byłoby ich stać, by po prostu kupić ten czy ów obraz lub rzeźbę. Zaproszenia szły przez znajomości ambasadora, George’a Wakemana albo ludzi od kontaktów biznesowych.

– Ach tak – Jakub myślał intensywnie. Chciał już wyjść. Bez przejrzenia listy gości, zidentyfikowania rozmówcy i ustalenia jego personaliów nie byli w stanie posunąć się do przodu.

Do salonu weszła Francesca i zaprosiła ich do jadalni. Śledzie w śmietanie okazały się rewelacją dnia. Fransi była niezwykle utalentowaną kucharką, przyrządzone przez nią potrawy charakteryzowały się niezwykłym smakiem, były przy tym pięknie podane.

Rozmowa przez jakiś czas toczyła się wokół pogody, paraliżu służb komunalnych, przerwanej komunikacji. Ben podchodził do tego z filozoficznym spokojem, twierdząc, że takie anomalie pogodowe trwają krótko i jakby źle nie było, razem z Fransi są w stanie przetrzymać każdy kataklizm. W razie czego będą oczekiwali nadejścia lepszych czasów w małżeńskim łożu, przykryci potrójną puchową kołdrą; czy będą oczekiwali bezczy

Tyszkiewicz na moment zapomniał o kłopotach. Zawsze czuł się doskonale w towarzystwie tych ludzi. Powodowali, że nawet będąc w najgorszym nastroju, potrafił z większym optymizmem spojrzeć w przyszłość.

W końcu w kieszeni Bena zadzwonił komórka.

– Tak, George? Rozmawiałeś z ambasadorem? Świetnie. Zgodził się? Okej, jestem ci głęboko wdzięczny. Chcę zaraz ruszyć. Powiedzmy, że w ciągu godziny powinienem dotrzeć na miejsce. Jeszcze raz dziękuję.

– Ruszamy? – zapytał Jakub, gdy Barlow odłożył aparat.