Mróz

Zuza

– W moim plecaku jest nóż – powiedziała łagodnie. Carrie nadal był daleko. – Będzie ci łatwiej zrobić to nożem, o ile oczywiście nie utniesz mi rąk.

Haker rozejrzał się, po czym podążył za wzrokiem Zuza

Przez dłuższą chwilę rozcierała zdrętwiałe ręce. Podeszła do Jurija i przytknęła mu dłoń do szyi. Wyczuła puls. Nieregularny i słaby, ale wyraźny. Mężczyzna miał zamknięte oczy i oddychał cicho. Wyprostowała się.

– Dziękuję. A teraz oprzytomniej. Potrzebuję cię – powiedziała do Carriego.

18.

– Kuuuuubaaaaa! – Francesca jak zwykle zareagowała na jego widok wybuchem zaraźliwego entuzjazmu. Bywał on niekiedy krępujący, zwłaszcza w obecności Heleny i Bena, który co prawda obserwował tego rodzaju wyskoki z wyrozumiałym uśmiechem, ale Jakub w tym wypadku rezerwie Barlowa nie wierzył za grosz.

Fransi była niewysoka i dość rozłożysta w biodrach, twarz jednak miała piękną, nieco podobną do fizjonomii sły

– To miło bardzo widzieć cię, w zdrowiu. Ja nadzieję mam, że u ciebie dobrze wszystko, co?

– Tak, Fransi, dziękuję. Możemy wejść?

– Jasne. Wchodzić mi szybko. Zimno jest.

Rzeczywiście, nawet krótkie otwarcie drzwi znacznie wpływało na ciepłotę stosunkowo dobrze ogrzanych pomieszczeń. Przeszli przez Próg, Francesca z hukiem zamknęła drzwi.

Znaleźli się w twierdzy Fransi i Bena, przedwoje

– Nareszcie – Ben mówił po polsku prawie bez akcentu. Jego zdolności językowe były zadziwiające. – Co tylko będę mógł.

Jakub bez słowa postawił komórkę na szklanym blacie niskiego, klubowego stolika. Włączył odtwarzanie i podkręcił głośność.

„Kuba? Tu Lena. Ze mną wszystko w porządku. Nie jestem sama, ale czuję się dobrze…”

Nagranie trwało blisko cztery minuty i w tym czasie żaden ze zgromadzonych w pokoju mężczyzn nie odezwał się ani słowem. Jakub miał zamknięte oczy, Krzeptowski wypatrywał czegoś w zapadającym za oknem zmroku, a Ben po prostu patrzył na leżący na stoliku aparat.

– Przyjmij wyrazy szczerego współczucia – powiedział, gdy rozległ się mechaniczny trzask i głos umilkł. Twarz miał ściągniętą, po niedawnym uśmiechu i życzliwym spojrzeniu nie zostało śladu. – Naprawdę bardzo mi przykro. Lena jest wspaniałą kobietą. Domyślam się, co musisz przeżywać.

– Dziękuję. Chcę zrobić wszystko, by ta strata była przejściowa i trwała jak najkrócej.

– To zrozumiałe. Jak mogę ci pomóc? – ceremonialne wyrazy współczucia musiały zostać wypowiedziane, Ben, choć mieszkał od wielu lat w Polsce, był w końcu przedstawicielem narodu przywiązującego ogromną wagę do właściwych form zachowania. I tak stosunkowo szybko przeszedł do rzeczy.

– Słyszałeś nagranie. Lena zwróciła mi uwagę, że porywaczem jest facet, który kupił od niej obraz. „U nas straszny wiatr” to hasło znane tylko mnie i jej. Faktycznie obraz nazywał się „Nieuchwytny”. Pamiętasz, jak w czerwcu wasza ambasada zorganizowała wystawę młodej polskiej sztuki? Lena była zaproszona jako główny artysta.

– Pamiętam – Ben uśmiechnął się lekko. Organizacja tej wystawy kosztowała go dwa lunche z attache kulturalnym oraz bardzo długą kolację z ambasadorem. – To była bardzo fajna impreza.

– Lena czuła się jak gwiazda. Sprzedała wszystkie swoje obrazy…

– Zasługuje, by być gwiazdą.

– Wiem. Na tej imprezie „Nieuchwytnego” kupił pewien facet.

– Chcesz przejrzeć listę zaproszonych gości? Listę transakcji?

– Owszem. I nagrania.

– Wątpię, by przyjęcie było rejestrowane – Ben potrząsnął głową.

– Możemy się upewnić? Lista gości jest okej, ale chciałbym mieć też jego podobiznę.

Barlow myślał intensywnie. Bardzo mu się nie podobało to, co usłyszał, ponieważ…

…doskonale współgrało z wydarzeniami ostatnich dni. Oraz informacjami dyskretnie wyszeptanymi przy piwie przez dawnych kolegów.

Jeszcze ta pogoda.

– Domyślasz się powodów, dla których Helena została porwana? – zapytał w końcu.

– Z grubsza. Prowadzę śledztwo związane z zabójstwem pewnego meteorologa. Sprawa okazała się bardziej skomplikowana, niż się wydawało jeszcze trzy dni temu. Różnym ważnym ludziom zależy na wykryciu sprawców, a szybko okazało się też, że i

– Meteorologa? – Barlow spojrzał mimowolnie za okno, za którym umierał świat. – To zbieg okoliczności?

– Nie sądzę. Ten meteorolog sporządził raport, gdzie w sposób ścisły i precyzyjny opisał dzisiejszą katastrofę. Raport został utajniony. Mamy powody przypuszczać, że raport i zabójstwo są ze sobą powiązane. Inaczej mówiąc, raport i chęć utajnienia go mogły być przyczyną zabójstwa.

– Okej – Barlow w zamyśleniu tarł podbródek. – Myślę, że powinieneś mi opowiedzieć więcej. Być może będę w stanie ci pomóc, ale nie mogę działać po omacku.

19.

Komisarz Niespodziany przysiągł sobie przy najbliższej okazji rzucić całą tę współpracę w cholerę.

Choć ubrał się najcieplej, jak mógł, dwa razy wychodził przed klatkę i wracał do domu, by dobrać jeszcze pewne elementy garderoby. Gdy w końcu znalazł się na ulicy, poczuł, że pomimo grubego szala, którym okręcił twarz, pozostawiając tylko wąską szparę na oczy, skóra zaczęła piec. Na wysokości ust błyskawicznie utworzyła się lodowa skorupa powiększająca się z każdym oddechem. Wiele warstw ubrania krępowało ruchy, niemal nie pozwalało się schylić.

Jego własny samochód, stareńki opel astra, oczywiście odmówił posłuszeństwa. Akumulator zakręcił dwa razy silnikiem i zamilkł. Henio wiedział, że dalsze próby nic nie dadzą; auto było równie skore do współpracy, jak okalające go zaspy.

Gdy wysiadł i rozejrzał się, nie dostrzegł na ulicy żadnych poruszających się pojazdów. Gdzieś w oddali przemknął samotny przechodzień, pochylony i przytykający rękę do ust; poza tym miasto sprawiało wrażenie wymarłego.

W normalnych warunkach, czasem gdy był w dobrym nastroju, fundował sobie spacer do komendy. Zajmował mu godzinę i był męczący, ale Henio wmawiał sobie, że to dla dobra organizmu i odzyskania dawno utraconej kondycji fizycznej. Teraz spacer odpadał; komisarz nie sądził, by był w stanie przejść więcej niż pół kilometra. Zapadał się wyżej kolan, a i tak chodnik wokół jego bloku sprawiał wrażenie niedawno czyszczonego. Dalej mogło być znacznie gorzej.