Mróz

Rozłączył się.

– Jedziemy na Bielany.

– Do Bena? – Krzeptowski wrzucił bieg, wyjechał na środek drogi i wcisnął mocno gaz. Ratrak szarpnął do przodu i zaczął gwałtownie przyspieszać.

– Owszem.

– Dlaczego akurat do niego?

– Być może będzie mógł pomóc. O ile zechce.

Krzeptowski spojrzał pytająco. Jakub po prostu patrzył przed siebie.

– Tym skurwysynom się wydaje, że trzymają wszystkie sznurki w ręku. Że porywając Helenę, mają mnie w garści. Ale popełnili błąd – powiedział cicho. Jakby do siebie.

– Wiem.

– Wiem, że wiesz. Natomiast mam nadzieję, że oni nie wiedzą. O ile się nie mylę, pomoże nam cholerny przypadek. Ale to taki sam dobry powód, by złapać ich za jaja, jak każdy i

17.

Obudziła się. Po chwili przypomniała sobie (instynkt podpowiedział jej, że musi zrobić to naprawdę szybko), gdzie przebywa i co się wydarzyło. Siedziała oparta plecami o ścianę, ręce miała skrępowane na plecach, możliwe nawet, że własnymi kajdankami. Bolało ją żebro, z trudem mogła oddychać. Pomyślała obojętnie, że najprawdopodobniej jest złamane; równie obojętnie doszła do wniosku, że w obecnej sytuacji nie ma to żadnego znaczenia.

Na krześle ustawionym o dwa metry od jej celujących w sufit stóp siedział człowiek, którego znała ze zdjęcia. Możyczko. Mogła się założyć, że to Jurij. Dopiero teraz miała okazję mu się przyjrzeć. Krótka charakterystyka:

człowiek stanowczy, skło

– Dobrze ci szło, prawie do końca – powiedział. Mówił po polsku z silnym akcentem, ale zrozumiale i poprawnie. – Jesteś sprytna. Nie pomyśleliśmy o odśnieżeniu kamer na dachu. Brawo. Skąd znasz ten adres?

Milczała. Nawet nie myślała o stawianiu oporu. Po prostu nie wiedziała, co odpowiedzieć. Konkretnie: nie wiedziała co odpowiedzieć temu człowiekowi.

Jurij westchnął.

– Sądzę, że zdajesz sobie sprawę, że mogę cię zmusić do mówienia. Nie będę miał żadnych oporów i zahamowań związanych z faktem, że jesteś kobietą. To zresztą nawet lepiej, kobietę można złamać szybciej. Więc powiedz mi, jak wpadłaś, gdzie nas szukać?

Pomyślała, że co prawda nie modliła się od bardzo dawna, od niemal trzynastu lat (jakoś nie mogła w sobie znaleźć dość motywacji), jednak najpewniej nadszedł właściwy czas, by zacząć. Próbowała przypomnieć sobie słowa, choćby Ojcze Nasz; miała pustkę w głowie. Żebro kłuło przy każdym oddechu jakby rozpalonym żelazem, ręce zdrętwiały, pistolet w ręku Jurija świecił matowo, a ona nie mogła sobie przypomnieć drugiego wersu. Ojcze Nasz, któryś jest w niebie… Jak to idzie, do cholery?

Opuściła głowę.

Usłyszała szurnięcie krzesła, zamknęła oczy, z zupełnym spokojem próbując wyobrazić sobie, co za chwilę nastąpi. Prąd? Serum prawdy? Bicie? Gwałt?

…

Strzał był bardzo głośny i zaskoczył ją do tego stopnia, że przez ułamek sekundy naprawdę nie wiedziała, co się stało. Poderwała głowę w momencie, kiedy Jurij zrywał się z krzesła. Tuż wcześniej usłyszała, że kula wbija się w ścianę, gdzieś obok niej i nieco powyżej, zignorowała to, błyskawicznie stanęła na nogi (miała je swobodne, Jurij najwyraźniej uznał, że krępując jej tylko ręce i mając w ręku pistolet, całkowicie panuje nad sytuacją) i rzuciła się do przodu, nie zważając na ból.

Jurij oczywiście słyszał ruch, ale zdecydował wpierw stawić czoła bardziej konkretnemu niebezpieczeństwu – człowiek z pistoletem, choć za pierwszym razem spudłował, miał jeszcze dość kul w magazynku, by strzelić co najmniej raz lub dwa, nim Jurij zdoła zlokalizować cel i zneutralizować go – i popełnił błąd, dopuścił bowiem, by Zuza

Ciężki, zimowy but zatoczył niewielki łuk i trafił prosto w bok stawu kolanowego Rosjanina. Chrupot miażdżonej kości był nadto wymowny, mężczyzna, jakkolwiek potężny i silny, upadł na podłogę. Dopiero wtedy krzyknął z bólu. Zuza

Jurij podniósł się także, choć o sekundę później. Twarz wykrzywiała mu wściekłość. Ciężar ciała starał się utrzymywać na zdrowej nodze. Zrobił krok do przodu i wtedy padł drugi strzał.

Kula tym razem odnalazła cel. Wbiła się w pierś mężczyzny; Jurij osunął się na ziemię. Do wymalowanej nadal na twarzy wściekłości doszły zaskoczenie i ból. Stęknął i zaczął pluć krwią. Próbował wstać, ale bez rezultatu. Po chwili zastygł w bezruchu. Siedział niemal dokładnie w miejscu, w którym jeszcze przed chwilą Zuza

Carrie stał w progu z dymiącym jeszcze pistoletem – najprawdopodobniej odebranym strażnikowi, Zuza

Nie tak sobie wyobrażał ten dzień i nie tak wyobrażał sobie spłacenie długu wobec tej dziwnej, nieprzeniknionej kobiety. Czuł, że wtedy na dachu powinien czym prędzej zawrócić i pojechać do domu, pomimo to jakaś przemożna siła wepchnęła go do środka. Zszedł na dół kilka minut po Zuza

Gdy zszedł do piwnicy, instynktownie poczuł, że coś jest nie tak i Zuza

Carrie wycelował w plecy faceta i strzelił, dopiero poniewczasie orientując się, że nawet nie sprawdził, czy pistolet jest odbezpieczony i przeładowany. Odrzut broni zaskoczył go w równym stopniu co huk. Szybko zorientował się, że spudłował. Potem stał jak skamieniały, w panice obserwując rozgrywającą się tuż przed nosem walkę, i w końcu, gdy mężczyzna ponownie się wyprostował, a Zuza

Potem zastanawiał się, jakim cudownym sposobem udało mu się nie zemdleć. Gdy napastnik opadł na ścianę i zamknął oczy, charcząc okropnie, nogi się pod nim ugięły i poczuł, że traci kontrolę nad pęcherzem. Zmoczenie spodni było kwestią sekund, mimo wszystko zdołał się opanować.

Zuza

– Dasz radę mnie rozwiązać? – zapytała miękko.

– Słucham? – nie sprawiał wrażenia człowieka, do którego dociera rzeczywistość. Ale próbował się skupić. – Rozwiązać? Postaram się. Rozwiązać? Tak.