Mróz

– …To dobrze. Nie martw się o mnie, mam dobre warunki. Przyrzekasz, że nie będziesz?

– Co nie będę?

– Martwił się. Są i

Dźwięk. Jakby kilka niewyraźnych sylab wypowiedzianych przez małe dziecko.

– Lena…

– Muszę kończyć. Całuję. Ktoś jeszcze chciałby z tobą porozmawiać. U nas straszny wiatr. Pa.

– Lena.

Pstryknął przyciskiem i nagranie ucichło.

– Słyszałeś?

– Słyszałem.

– Są dwie rzeczy. Po pierwsze ten dźwięk w tle.

– Nie bardzo mi się kojarzy.

– A mi owszem. To dziecko.

– Dziecko? – Krzeptowski kliknął przyciskiem i ponownie odsłuchał fragment, który rozbrzmiewał przed chwilą. – Możliwe – powiedział, gdy głosy umilkły.

– To nie jest zwykłe dziecko. Myślę, że to córka Zuza

– Zuza

– Oczywiście mogę się mylić, nie widziałem tej dziewczynki na oczy, znam ją tylko z relacji Leny. Powiedziała, że dziecko nie mówi, tylko wokalizuje, wypowiada pojedyncze sylaby, jak niemowlak. „Da, da, be, be” te rzeczy. I tak mi się skojarzyło. Zwłaszcza, że Lena mówi o i

– To by znaczyło – Krzeptowski zamknął oczy – że ktoś na całego dobrał się do zespołu. Do ciebie poprzez Lenę, do Zuza

– I Tolak.

– I Tolak.

– Rozumiem, że ten ktoś chce mieć na nas wpływ. Po co porywa dodatkowe osoby, skoro ma mnie w ręku?

– Może Smotrycz nadepnął mu na odcisk swoimi poszukiwaniami. W sprawie Zuza

– To dlaczego porwał córkę Zuza

– Wiesz, jak to jest. Jeżeli jest w coś umoczona, chciał mieć na nią trzymanie. Może zaczęła brykać.

– Albo nie jest wcale umoczona, tylko wpadła na coś, niezależnie od nas. Znasz ją. Nie lubi dzielić sie sukcesami.

– Wiem. To wszytko spekulacje. Mówiłeś o dwóch rzeczach. Co z tą drugą?

– Wiatr.

– Proszę?

– Pamiętasz, co powiedziała Lena? Na końcu?

– Coś o wietrze.

– No właśnie. Kiedyś namalowała obraz. Genialny. Chciałem koniecznie, żeby został u nas. Nazwałem go „U nas straszny wiatr”. Pogoda wtedy była paskudna, wiało jak cholera.

– No i?

– Helena się nawet zgodziła, ale jej agent uparł się, żeby go wystawić na sprzedaż. I poszedł, za kupę forsy, tyle że pod tytułem „Nieuchwytny”.

– Nadal nie kojarzę.

– Helena po prostu chciała mi dać do zrozumienia, kim jest porywacz – Jakub spojrzał Krzeptowskiemu prosto w oczy. – Miała do dyspozycji tylko kilka sekund i nie mogła mówić otwarcie. Zakładam, że rozpoznała porywacza i w ten sposób powiedziała, kim jest. A ja wiem, jak go znaleźć.

– No?

– Muszę wykonać telefon. Problem polega na tym, że numer, który mnie interesuje, jest zapisany na karcie SIM w mojej komórce.

– Nie skopiowałeś książki telefonicznej?

– Nie miałem głowy. Mimo to muszę mieć ten numer.

– Chyba nie chcesz teraz jechać na wieś?

– Nie – Jakub wzruszył ramionami. Wyraz skupienia na twarzy pogłębił się. – Jak sobie nie przypomnę, pojedziemy prosto do tej osoby.

– Spróbuj sobie przypomnieć. Może jej nie być w domu.

– Poważnie?

Krzeptowski puścił mimo uszu ton pytania. Jakub siedział przez chwilę bez ruchu, po czym sięgnął po aparat. Z widocznym wahaniem wybrał dziewięć cyfr.

– Bardzo przepraszam. Widzę, że się pomyliłem. Słucham? Nie, nie robię sobie jaj. Do widzenia.

Pudło.

– Francesca? Nie? Przepraszam. Tak, pomyłka. Do widzenia.

Pudło.

– Ben? – westchnienie. – Cieszę się, że cię słyszę. Co słychać? W porządku? To świetnie. U mnie? To i owo. Chcąc być całkowicie szczerym, potrzebuję twojej pomocy. Teraz. Mogę do ciebie przyjechać?

Bingo.

16.

Benjamin Nathaniel Barlow stanowił wybuchowe połączenie wykwintnych brytyjskich manier, dobrodusznego poczucia humoru i żelaznego, oślego wręcz uporu. Blisko połowę swojego pięćdziesięcioletniego życiorysu stara

O ile sam uszedłby z życiem.

„Jestem typowym Angolem”, śmiał się przy byle okazji. „Mieszkam w Warszawie, nawet mówię po polsku, mam żonę Włoszkę, właścicielkę pizzerii, a sam handluję chińską porcelaną”. Rzeczywiście, galeria Bena, położona pod jednym z najbardziej prestiżowych adresów w Warszawie, cieszyła się ogromnym powodzeniem. Jej właściciela trudno byłoby jednak nazwać po prostu handlarzem porcelaną. Był kimś więcej: człowiekiem obdarzonym wyrobionym smakiem i poczuciem estetyki, znawcą historii sztuki, kolekcjonerem rzeczy pięknych. Przy tym wszystkim miał, rzecz jasna, częsty wśród przedstawicieli jego narodu, zmysł do biznesu.

Uwielbiał malarstwo Heleny, Jakub podejrzewał, że po cichu admirował również samą Helenę, co wzbudzało zresztą głośno i najczęściej publicznie wyrażane sceny zazdrości odgrywane przez Francescę. Ben znosił wybryki żony z wyrozumiałością zakochanego nastolatka. Kochał ją miłością wielką i w pierwszorzędnym gatunku, nie wahał się jej okazywać – co z kolei, jak na przedstawiciela narodu pełnego powściągliwych dżentelmenów było bardzo nietypowe – i raczej nie dawał powodów do zazdrości. Sympatia do Heleny była czysto platoniczna i stanowiła wyraz podziwu dla jej urody, talentu i osobowości. Ben bardzo dbał o to, by nie przekroczyć granicy, poza którą natknąłby się na nieustępliwego myśliwego w postaci nadkomisarza Jakuba Tyszkiewicza, skrupulatnie strzegącego swego, często wyimaginowanego, terytorium.

Przy tym wszystkim Ben Barlow był człowiekiem poważnie traktującym zobowiązania i dotrzymującym obietnic. „Pamiętaj”, powiedział Jakubowi, gdy obaj leżeli łóżko w łóżko w zakopiańskim szpitalu, lecząc rany postrzałowe i niegroźne co prawda, ale rozległe odmrożenia, „że jestem ci wdzięczny. Gdybyś czegokolwiek kiedyś potrzebował, na przykład jakiejś nieoficjalnej informacji albo bardziej konkretnej pomocy, możesz na mnie liczyć. Wielu rzeczy o mnie nie wiesz. Zająłem się biznesem, ale kiedyś zajmowałem się zupełnie czymś i

Jakub wtedy nie przywiązywał wagi do tej deklaracji, pochłonięty walką z bólem i troską o Helenę leżącą dwie sale dalej. Niepotrzebnie zresztą, ponieważ Helena przebywała w szpitalu czysto profilaktycznie. W zasadzie odmroziła sobie tylko koniuszek nosa i to ona opiekowała się Jakubem i Benem, który z kolei bardzo martwił się o Franceskę leżącą piętro niżej na oddziale intensywnej terapii.

Walka o jej życie trwała kilka dni, w końcu Francesca odzyskała przytomność. Ben wyraźnie odżył. Od tej pory obie pary zaprzyjaźniły się bardzo, spędzając razem wiele popołudni i często wyjeżdżając razem na weekendy. Ben nigdy nie wracał do rozmowy w szpitalu, ale Jakub, obserwując go z bliska i mając w podświadomości własne doświadczenia, stwierdził ze zdumieniem, że ten zażywny pięćdziesięciolatek najprawdopodobniej również w młodości był żołnierzem, może nawet wysokiego stopnia. Możliwe też, że miał do czynienia ze służbami specjalnymi. To były ledwie uchwytne rzeczy: szybkie i dyskretne spojrzenia, jakimi Ben lustrował pomieszczenia, do których wchodził, dobór pokoi hotelowych, sposób poruszania się po ulicy czy na otwartej przestrzeni.

Jakub wyczuwał w nim bratnią duszę. Byli ludźmi z tej samej gliny.

– Okej. Dziękuję. Przyjadę ze Staszkiem za… powiedzmy pół godziny. Może czterdzieści minut, o ile mojego środka lokomocji szlag nie trafi, oczywiście. Do zobaczenia.