Mróz

Kopniakiem odrzuciła broń, po czym plastikowymi kajdankami skrępowała strażnikom ręce na plecach. Dwie następne pary poszły na unieruchomienie nóg. Położyła ich plecami do siebie i piątą taśmą związała ze sobą. Po zakneblowaniu ich wartość bojowa spadła do zera.

Na parterze usłyszała ruch, trzasnęły jakieś drzwi, ktoś zaczął wchodzić na górę. Wyciągnęła z plecaka taser – elektryczny paralizator działający na odległość. Gdy kroki sięgnęły podestu pierwszego piętra, wychyliła się i strzeliła w stronę odległej o kilka metrów sylwetki. Dwie strzałki, ciągnąc za sobą cienkie druciki elektrycznych przewodów, wbiły się w tułów mężczyzny. Nastąpiło automatyczne wyładowanie, strażnik chrapnął i wywrócił się na plecy. Zbiegła po schodach, omal nie wywracając się o leżącego mężczyznę. Przywiązała go do bariery i szybkim krokiem zeszła na parter.

W stróżówce usytuowanej na wprost zamkniętych na głucho drzwi wejściowych żywego ducha – najpewniej rezydowali w niej dwaj ochroniarze, których załatwiła na pierwszym piętrze. Po lewej recepcja, prosta, nowoczesna i niezbyt kosztowna. Za recepcją drzwi otwarte na oścież. Na wprost sala konferencyjna i krótki korytarzyk z trzema czy czterema drzwiami. Jedne z nich wykonane ze stali i zaopatrzone w kontrolę dostępu.

Zuza

– Kod dostępu do drzwi na dole – powiedziała cicho.

Mężczyzna spojrzał na nią rozmazanym wzrokiem.

– Kod dostępu.

Nic.

Przytknęła lufę do płatka ucha i strzeliła. Kula odbiła się od ściany i poleciała w górę schodów, a mężczyzna wrzasnął w udręce. Szarpnął się, ale plastikowa taśma trzymała mocno.

– Kod dostępu.

– Sześć, osiem, dwa, cztery, krzyżyk.

– Ilu ludzi tam na dole?

– Nie wiem.

Przytknęła lufę do lewego łokcia. Oczy mężczyzny rozszerzyły się jeszcze bardziej.

– Ilu?

– Trzech. Może czterech.

– Uzbrojeni?

– Nie. Technicy.

Uderzyła go kolbą w głowę i pozbawiła przytomności. Wkrótce okaże się, ile warte są informacje wymuszone bólem i strachem.

Ponownie zeszła do recepcji. Odetchnęła kilka razy i ruszyła w stronę stalowych drzwi. Teraz zaczynała się właściwa część występu.

Wstukała szybko kod i z ulgą skonstatowała, że dioda zmienia kolor na zielony przy akompaniamencie lekkiego trzasku elektrycznego zamka. Uchyliła ostrożnie drzwi i wrzuciła, najdalej jak mogła, dwa granaty hukowe. Podwójna eksplozja zatrzęsła murami, Zuza

Schody biegły ostro w dół. Zeszła na poziom minus jeden. Pomieszczenie było słabo oświetlone, co utrudniało dokładne rozpoznanie jego topografii, wydawało jej się, że stoi w dość sporej hali, gęsto zastawionej roboczymi blatami z ustawionymi na nich komputerowymi ekranami. Usłyszała charkot i kaszel, zrobiła dwa kroki w przód i niemal potknęła się o leżącego na betonowej podłodze mężczyznę. Skrępowała go i ruszyła dalej. Po kilku krokach natknęła się na następnego, nieprzytomnego. Temu również skuła ręce i nogi. Doszła do przeciwległej ściany i ruszyła w lewo. Doszła do drzwi. Uchyliła je. Nikogo.

Kolejne pomieszczenie było zamknięte. Dobiegał stamtąd szum wentylatorów. Serwerownia?

Obeszła jeszcze raz całe pomieszczenie. Strażnik na górze mówił o trzech, czterech technikach. Natknęła się na razie na dwóch. Kłamał, był źle poinformowany albo ona coś przeoczyła.

Cofnęła się na schody. Stamtąd również nie prowadziły żadne drzwi. Zajrzała do dwóch gabinetów. W drugim przyjrzała się szafie. Pchnęła ją w bok. Bingo. Najwyraźniej ktoś ufał na tyle elektronicznym zabezpieczeniom i strażnikom, że nie uznał za stosowne lepiej ukryć przejścia. Krótki korytarzyk i tylko jedne drzwi na końcu. Podeszła do nich ostrożnie, stwierdzając, że jest obserwowana przez kamerę umieszczoną w szklanej półkuli zawieszonej pod sufitem. Drzwi były zamknięte. Odsunęła się, stanęła z boku i strzeliła w okolice zamka. Kule wyrwały go razem z fragmentami drewnianej konstrukcji. Kopniakiem otworzyła drzwi i wrzuciła kolejny, ostatni już granat. Huk wstrząsnął murami piwnicy, sypnął kurzem i ceglanym pyłem.

Po sekundzie wpadła do pomieszczenia.

Przez te cholerne stopery nie usłyszała strzału. Po prostu poczuła potężne uderzenie w okolicach klatki piersiowej; nim straciła przytomność, ujrzała nad sobą pochylającą się twarz. Mogłaby przysiąc, że już ją kiedyś widziała, ale nie była w stanie sobie przypomnieć gdzie. Może później, obiecała sobie. Jak będę w lepszej formie.

– Grzeczna dziewczynka – powiedział Jurij Fomin. Wyjął z uszu stopery i z wdzięcznością spojrzał na zaimprowizowaną z biurka i szafy barykadę, która pozwoliła mu przetrwać wybuch granatu. – Sama przyszła do tatusia.

15.

Po zakończeniu rozmowy Jakub siedział odrętwiały. Nie mógł wykonać najmniejszego ruchu. Trzymał w ręku słuchawkę i patrzył bezmyślnie przed siebie; nie docierały do niego prośby ani pytania komisarza.

Krzeptowski w końcu machnął ręką i sam dokończył przeszukiwanie mieszkania; nie osiągnął żadnych wartych odnotowania rezultatów. Następny kwadrans spędził na przepytywaniu sąsiadów. Z równym skutkiem mógł w tym czasie oglądać telewizję. Nie dowiedział się niczego. Ewentualni porywacze byli niczym duchy.

Wrócił do mieszkania i łagodnie pociągnął Jakuba za rękaw. Tyszkiewicz wstał i bez słowa ruszył w kierunku drzwi. Echo mechanicznych kroków odbijało się od ścian.

Gdy zeszli na dół, w milczeniu odkopali ratrak, w milczeniu długo rozcierali policzki, w milczeniu wsłuchiwali się w warkot silnika. Widoczność poprawiła się, może było nawet nieco jaśniej. Śnieg padał drobnymi płatkami, powietrze jakby zastygło w bezruchu. Termometr wskazywał czterdzieści jeden stopni poniżej zera, ale mógł się mylić. Gdy przechodzili od klatki schodowej do maszyny, a potem próbowali ją odkopać – ogółem spędzili na powietrzu może sześć minut – mieli wrażenie, że krew zastyga im w żyłach.

Ruszyli w stronę Pałacu Mostowskich. Krzeptowski nawet nie bardzo wiedział, o co zapytać ani co powiedzieć, uznał więc, że się w ogóle nie będzie odzywał. Wystarczył rzut oka na twarz Jakuba: zaciętą, wściekłą, a jednocześnie skupioną.

Rzeczywiście, Tyszkiewicz był zły i zmartwiony. Telefon od porywacza wprawił go w drżenie; zdawał się mówić, że mężczyzna po drugiej stronie linii doskonale panuje nad sytuacją i trzyma wszystkie najważniejsze karty w ręku.

Wiedział, że musi zacząć myśleć. Założył słuchawki i zaczął odsłuchiwać nagranie. Gdy się skończyło, kliknął przyciskiem i odsłuchał jeszcze raz. A potem jeszcze. Słowa wymienione z Heleną pomijał; sprawiały tylko ból. Skoncentrował się na komputerowo zniekształconym głosie mężczyzny.

Minęli Ogród Saski, wyglądem przypominający górskie pasmo na Księżycu. Część drzew wywrócił wiatr. Część runęła pod ciężarem śniegu. Ostatnie stały jeszcze, upodabniając się do gigantycznych kul cukrowej waty.

Jechali przez miasto wymarłe.

Jakub przesłuchał nagranie od początku, łącznie z krótką wymiana zdań z Heleną. Coś mu nie dawało spokoju. Coś było nie tak.

– Zatrzymaj – powiedział nagle. Zdjął słuchawki i patrzył na towarzysza rozszerzonymi oczami.

– Słucham? – Krzeptowski z trudem ocknął się z zamyślenia, ale posłusznie skręcił ku poboczu; nader względne pojęcie w panujących warunkach; po czym gwałtownym szarpnięciem zatrzymał pojazd. Zmniejszył obroty pracującej z całą mocą dmuchawy. Zrobiło się nieco ciszej.

– Co?

– Lena chciała mi coś przekazać. Posłuchaj.

Wyjął słuchawki z aparatu, ustawił głośność na pełny regulator i włączył przycisk odtwarzania.