Mróz

14.

Cztery wielkie anteny satelitarne. Niewielka nadbudówka opatrzona stalowymi drzwiami. Pofałdowany i wzburzony ocean śnieżnej pokrywy. Cisza.

Zuza

Wybiła się z obu stóp, wkładając w ten ruch ostatki energii, jakie jej jeszcze pozostały. Do tej pory nie zdawała sobie sprawy, jak szybko traci siły. Po trzech skokach płuca paliły ją niczym martenowski piec, serce waliło jak oszalałe, a ręce mdlały z wysiłku. W końcu zawisła na konwerterze, podciągnęła się nieco i opadła w dół, starając się jak najmocniej nacisnąć na urządzenie. Usłyszała trzask i wylądowała na śniegu. Trzymała w ręku półmetrowej długości serce anteny stanowiące o jakości połączenia z satelitą.

Gestem nakazała Carriemu, by się cofnął – właśnie ten moment sobie upatrzył, by zacząć przechodzić przez barierę – po czym co sił pobiegła w stronę nadbudówki. Szybko zdjęła plecak i wyciągnęła z niego paralizator. Pistolet maszynowy na wszelki wypadek trzymała na podorędziu.

Zanim skrzypnęły drzwi, zdążyła solidnie zmarznąć. Miała wrażenie, że znajduje się na drodze głównego natarcia nieokiełznanych, dzikich sił, które postanowiły ją zabić. Już dawno przyzwyczaiła się do dreszczy wstrząsających całym ciałem, już dawno uznała za normalny fakt, że nie można oddychać swobodnie. Ale czymś nowym było sztywnienie ubrania, zamarzanie gogli, niemożność wykonania najprostszego ruchu. Pomyślała, że jeżeli oczekiwanie potrwa jeszcze jakiś czas, dajmy na to minutę lub dwie, nie będzie w stanie pokonać nawet chorego na niedowład kończyn pięciolatka. I cała nadzieja, że da się jeszcze z jej życia ocalić coś wartościowego, umrze tu, na dachu warszawskiej, śródmiejskiej kamienicy, o piętnaście metrów od celu.

Zgrzytnięcie zawiasów pobudziło serce do żwawszego działania, uderzenie adrenaliny pozwoliło na moment zapomnieć o paraliżującym zimnie. Ujrzała przed sobą plecy technika, który przyszedł sprawdzić przyczyny urwania kontaktu z satelitą. Najszybciej, jak potrafiła – choć w normalnych warunkach taka szybkość byłaby śmiechu warta – skoczyła do przodu i nim mężczyzna zdążył zareagować, przytknęła mu paralizator do biodra. Nie ryzykowała ataku przez kurtkę, wyładowanie mogło okazać się zbyt słabe, by zaszkodzić facetowi odzianemu w kilka grubych, jak należało sądzić, warstw ubrania. Biodro natomiast wydawało się dogodnym celem ataku. Było nim. Trzask wyładowania tylko nieznacznie wyprzedził w czasie krzyk mężczyzny. Wyrzucił ręce do góry i zwalił się jak kłoda w śnieg.

Zuza

Haker niezgrabnie przeszedł przez barierę i z niemałym trudem doczłapał do nadbudówki. Zuza

Wzięła w ręce pistolet maszynowy, trzasnęła magazynkiem, do kieszeni wsadziła kilka następnych. Do pasa przytroczyła granaty hukowe.

Na twarz naciągnęła kominiarkę, drugą rzuciła Carriemu.

– Załóż to. Wchodzę. Dam ci znać, kiedy możesz się stąd ruszyć – powiedziała.

– Żartujesz.

– Nie.

Spojrzał na nią zupełnie inaczej niż dotychczas. Do dzisiaj miał wrażenie, że jest po prostu ostrą babką oddzielającą się od świata barierą wulgarności i agresywnych tekstów, na dodatek grającą w jakąś prywatną grę, której on jest tylko jednym z elementów. Nie miał złudzeń, że uratowała mu tyłek, ponieważ czuła do niego sympatię lub po prostu jej się spodobał. Wiedział, że jest jej do czegoś potrzebny, zakomunikowała mu to jasno wkrótce po tym nieszczęsnym włamie, ale mijały miesiące, a ona nie zgłaszała się z niczym konkretnym. Owszem, była u niego może dziesięć razy, nawet sporo rozmawiali, na nieśmiałe próby podrywu zareagowała jak na jej standardy niemal z czułością, po prostu powiedziała, żeby dał sobie spokój, bo i tak nic z tego nie będzie, i przez tych kilka spotkań wzbudziła w nim rosnącą fascynację. Niemal zapomniał o prawdziwych przyczynach tej znajomości i w końcu nadszedł dzisiejszy dzień. Nie miał żadnych oporów, przeszukiwanie sieci było jego żywiołem i sposobem na życie, umiał z tego nawet uczynić swój zawód. Jednak teraz, gdy zobaczył ją odzianą w kamizelkę kuloodporną i kominiarkę, trzymającą w rękach paskudnie wyglądający pistolet maszynowy, gdy w jej twarzy wyczytał coś, co zdecydowanie mu się nie podobało, stwierdził, że doszedł do granicy, poza którą czeka go naprawdę i

– Nie jestem pewien, czy chcę tam wchodzić.

– Zapłaciłam ci. Zgodziłeś się. – Zuza

– Za ostro grasz jak dla mnie. Nie w mojej lidze.

– Ja wchodzę, ty tylko usiądziesz do komputerów. Nikt cię nawet nie zobaczy. Zrobisz to, co umiesz najlepiej, a potem pójdziesz w swoją stronę.

 – Mnie może nikt nie zobaczy, ale ja zapewne zobaczę za dużo.

– Nie mam zamiaru cię zabijać, jeśli o to ci chodzi – Zuza

Wahał się.

– Idę – powiedziała. – Skończył mi się czas na dyskusje.

Odwróciła się i zaczęła schodzić po schodach. Myślała o tym, że czuje się zawiedziona i powi

Po kilku krokach dostrzegła kamerę zamontowaną w korytarzyku drugiego piętra. Obiektyw ku jej uldze skierowany był w dół, ku wchodzącym gościom. Chwilę nasłuchiwała, po czym przyłożyła kolbę do ramienia, wycelowała i strzeliła. Strzał był prawie niesłyszalny, natomiast sama kamera rozpadła się z głośnym trzaskiem.

Znowu przez chwilę nasłuchiwała, ale nadal panował spokój. Ruszyła w dół. Doszła do korytarza. Rozbita kamera celowała w stronę pierwszego piętra. Korytarz był pusty, a drzwi prowadzące do pomieszczeń pozamykane. Pomyślała, że nie starczy jej czasu, by posprawdzać wszystkie.

Nie sądziła, by ktoś nie zainteresował się zniknięciem technika dłużej niż pięć minut po jego wyjściu na dach. Z tego minęły już dwie. Pomimo to ostrożnie weszła w głąb korytarza. Nacisnęła klamkę pierwszych drzwi. Otworzyły się z lekkim skrzypnięciem. Pokój, jakich tysiące: obrotowy fotel, biurko, ciekłokrystaliczny ekran, w kącie szafa z segregatorami. Okno w całości pokryte zmrożoną mozaiką.

Pusto i głucho.

Pozostałych sześć pokoi było równie bezbarwnych i równie rozczarowujących. Zuza

Ruszyła w dół, w stronę pierwszego piętra. Znowu ostrożne zejście, kamera, strzał. Tym razem skryta za załomem ściany poczekała, aż wybrzmi echo wytworzone przez opadające szczątki urządzenia. Nie czekała długo. Usłyszała na schodach ostrożne kroki. Dwóch ludzi poruszających się cicho. Zatrzymali się gdzieś w okolicach kamery. Wyskoczyła z wysuniętą do przodu lufą.

Obaj mężczyźni, odziani w czarne, ochroniarskie pseudomundury, ujrzeli ją za późno, by zareagować. Zdecydowanym ruchem położyła palec na ustach, trzymając automat prawą ręką. Gestem pokazała, by odpięli kabury i powoli wyjęli pistolety. Oba posłusznie upadły na ziemię. Zuza