Mróz

– Załóżmy, że Zuza

– No i?

– Wszystkie połączenia. Przychodzące i wychodzące.

– Kurwa.

– No właśnie.

– Daj mi telefon.

– Ale…

– Daj.

Jakub wyciągnął aparat. Krzeptowski wprawnie go rozłożył, wyciągnął z kieszeni dodatkową kartę SIM, którą także otrzymał od Tolaka, i włożył ją do aparatu w miejsce starej.

– Jednorazówka – mruknął wyjaśniająco. Ze swojej komórki odczytał numer Zuza

– Poczta głosowa.

– Dziewczynka może nie mieć zasięgu. Albo śpi i wyłączyła telefon.

– Albo rozrabia dalej.

– Zostaw jej wiadomość. Może oddzwoni.

Krzeptowski wybrał numer po raz trzeci, zostawił na skrzynce krótką prośbę o kontakt, po czym rozłączył się. Rozłożył komórkę, wyciągnął z niej kartę i włożył do kieszeni. Po chwili aparat ze starą kartą wrócił do Jakuba.

Jakub już otwierał usta, gdy rozległ się dzwonek. Początkowo nie zareagował, przyzwyczajony do i

Helena.

W odróżnieniu od Jakuba Krzeptowski zachował zimną krew. Zobaczywszy bezbrzeżnie zdumiony wyraz twarzy Tyszkiewicza, odebrał mu aparat i w ciągu kilku sekund połączył go ze swoim za pomocą kabla USB. W swoim aparacie włączył opcję dyktafonu, nastawionego na nagrywanie pliku z urządzenia zewnętrznego, po czym zwrócił telefon Jakubowi. Ten nacisnął zieloną słuchawkę powolnym, jakby se

– Halo?

– Kuba? Tu Lena. Ze mną wszystko w porządku. Nie jestem sama, ale czuję się dobrze…

Świat zakołysał się. Jakub miał tak mocno zaciśnięte szczęki, że przez moment był pewien, że nie będzie w stanie wykrztusić słowa.

– Kubuś? Jesteś tam?

– Tak – powiedział w końcu.

– To dobrze. Nie martw się o mnie, mam dobre warunki. Przyrzekasz, że nie będziesz?

– Co nie będę?

– Martwił się. Są i

– W tle dźwięk. Nie do zidentyfikowania.

– Lena…

– Muszę kończyć. Całuję. Ktoś jeszcze chciałby z tobą porozmawiać. U nas straszny wiatr. Pa.

– Lena… – Jakub niemal krzyknął.

W słuchawce rozległ się trzask i po chwili Tyszkiewicz usłyszał i

Najpewniej przepuszczony przez urządzenie zniekształcające dźwięk.

– Czy mam przyjemność rozmawiać z nadkomisarzem Jakubem Tyszkiewiczem?

– Przyjemność? Nie wiem. Ale jestem przy telefonie – Jakub starał się skoncentrować na ukryciu drżenia głosu. Obawiał się, że bez specjalnego powodzenia.

– Stoi przede mną pani Helena Berezowiec. Osoba o niezwykle fascynującej osobowości, olśniewającej urodzie, nieprzeciętnej inteligencji, obdarzona niezwykłym, absolutnie fantastycznym talentem. Jest chlubą naszego kraju. I z racji uczucia, jakim pana darzy, również, jak sądzę, pańską. Domniemuję, że pod taką oceną małżonki mógłby się pan podpisać?

Jakub przełknął ślinę. Pytanie pozostało bez odpowiedzi. Ale rozmówca chyba nie spodziewał się jej.

– Milczenie bywa zgodą, wnoszę zatem, że podziela pan mą diagnozę. Jeśli natomiast chodzi o pana, muszę wyznać, że zarówno pańscy przyjaciele, jak i koledzy z pracy, zwierzchników nie wyłączając, wyrażają się o panu bardzo pochlebnie. Jestem z tego faktu niezmiernie zadowolony, ponieważ, jak sądzę, ułatwia mi zadanie.

– Zadanie? O czym pan mówi?

– Spieszę z tłumaczeniami. Otóż sądzę, że pozytywne opinie o panu wynikają z faktu, że jest pan człowiekiem inteligentnym i zarazem odpowiedzialnym. Pojmującym bardzo poważnie zadania, które przed nim stoją. Czy mam rację? Czy zgadza się pan z taką oceną, nadkomisarzu?

– Nie komentuję opinii na swój temat.

– Godna pochwały powściągliwość. Mimo wszystko na pewno wie pan swoje. Wie pan, które opinie są zgodne z pana odczuciami, które krzywdzące, a które, proszę wybaczyć śmiałość, formułowane nieco na wyrost. Otóż ja podzielam pogląd, że jest pan człowiekiem bardzo bystrym i odpowiedzialnym. I właśnie z tego powodu chciałbym się do pana zwrócić z pewną prośbą.

Najwyraźniej nadszedł czas próśb.

– Słucham – Jakub zamknął oczy i starał się wyobrazić sobie rozmówcę. Nie było to łatwe, głos falował, cichł do szeptu lub stawał się niemal normalny, o ile oczywiście można mówić o normalności w wypadku dźwięku przetworzonego przez komputer.

– Otóż jak pan wie, urocza pani Helena chwilowo zmieniła miejsce pobytu i korzysta z mojej gościny. Ze swej strony mogę zapewnić, że jest naprawdę w znakomitej formie, ciepło ubrana, syta i cieszy się, no, w pewnym zakresie ograniczoną, ale jednak, sporą swobodą ruchów. Pozwoliłem sobie zaprosić tutaj małżonkę z powodów czysto praktycznych, jako że staram się być człowiekiem podchodzącym do życia w sposób maksymalnie uproszczony i pragmatyczny. Otóż wiem, że prowadzi pan pewne działania związane ze śmiercią niejakiego Wicherka. Czy mam rację?

– Powiedzmy.

– Widzę, że oprócz tego, że jest pan inteligentny, jest pan również ostrożny. To doskonale. Naprawdę doskonale. Przyjmijmy zatem, że mam rację i naprawdę prowadzi pan śledztwo w sprawie Wicherka. Sam Wicherek, szczerze mówiąc, nic mnie nie obchodzi, ale tak się składa, że pańskie poszukiwania wkroczyły nieco na moje terytorium. Prowadzę w tym kraju rozległe interesy i cenię sobie spokój. Czy na razie to, co mówię jest dla pan jasne?

– Całkowicie.

– Fantastycznie. Idźmy dalej. Otóż chciałbym pana prosić, aby od tego momentu wszystkie ustalenia, obserwacje czy fakty związane z tą sprawą przekazywał pan mnie, zanim opowie pan o nich swoim przełożonym. Dzwoni pan i wspólnie naradzamy się, co dalej. Jakimi faktami niepokoić pańskich szefów, a jakimi nie zawracać im głowy. Czy możemy się tak umówić?

Milczenie.

– Rozumiem, że mój wniosek przeszedł przez aklamację – Jakub nie był pewien, ale szarmancki ton i dobry humor rozmówcy nieco osłabły. Ale może to wina tych cholernych zakłóceń. – Podsumowując: pani Helenie włos z głowy nie spadnie, jeżeli pan potraktuje poważnie moją prośbę. Wszystko, czego się pan dowie, raportuje pan mnie i ja decyduję, co dalej. Proszę kontaktować się za pomocą telefonu pani Heleny. Gdyby z powodu pogody wysiadła łączność, proszę umieszczać raport na swoim służbowym komputerze w Komendzie Stołecznej. A teraz żegnam, panie nadkomisarzu.

– Jeszcze jedno – Jakub wydobył z siebie głos, choć nadal nie był z niego zadowolony. Płaskie, schrypnięte i ciche głosy z pewnością nie robią wrażenia na tego pokroju rozmówcach.

– Proszę? Ach tak, chciał pan coś powiedzieć, nadkomisarzu?

– Tak. Ja również mam prośbę.

– Prośbę? Ależ proszę bardzo. W końcu są…

– Otóż chodzi o to – Jakub nie słuchał. Miał nadal zamknięte oczy i po prostu mówił – że jestem silnie związany ze swoją żoną i bardzo mi na niej zależy. Chciałbym, aby zadbał pan, by nic jej się nie stało. By nie spadł jej włos z głowy. Ponieważ, jak sądzę, to pan podjął decyzję o porwaniu, uznaję, że ponosi pan osobistą odpowiedzialność. Bardzo dobrze, lubię jasne sytuacje. Chciałbym, aby z kolei mnie pan dobrze zrozumiał: bezpieczeństwo mojej żony leży w pańskich rękach.

– Cóż to…

– I jeszcze jedno. Zakładam, że ma pan spore możliwości. Że nie jest problemem, aby dotrzeć do różnych danych. Otóż, gdy zajrzy pan do teczki personalnej z nazwiskiem Tyszkiewicz i spojrzy w moją biografię, zwłaszcza dotyczącą okresu, kiedy służyłem w wojsku, stwierdzi pan, że bywam człowiekiem bardzo upartym. Zawsze staram się osiągnąć cel, zwłaszcza pod presją. Usilnie nalegam, aby przeczytał pan uważnie mój profil oraz przebieg kariery zawodowej, a następnie wyciągnął wnioski. I nauczył się tych wniosków na pamięć, ponieważ w najbliższym okresie będą w pana życiu odgrywały niebagatelną rolę. A teraz żegnam.