Mróz

– Poza tym, aby pani zaopiekowała się dzieckiem, tylko jednej rzeczy. Z tego powodu pozwoliłem sobie zaprosić tu panią.

– Zaprosić! – Helena prychnęła. Niemal przywarła plecami do ściany. – Napadliście na mój dom. Zabiliście psa!

– Rzucił się na moich ludzi. Zapewniam, że ani jemu, ani pani nie miał spaść włos z głowy. Pani zaczęła strzelać…

– Oczywiście. A pan by nie zaczął, gdyby do domu wdarło się kilku drabów, wybijając okna? Bez żartów.

– No cóż, obawiałem się, że gdy po prostu zapukamy i zaprosimy panią na przejażdżkę, spotkamy się z odmową – mężczyzna ponownie się uśmiechnął. – A tak jest pani tutaj, cała i zdrowa, zaopatrzona we wszystko, co potrzebne do przeżycia tych kilku dni.

– Kilku dni? A co potem?

– Odzyska pani wolność i będzie się cieszyć towarzystwem męża.

– Tak po prostu?

– Tak po prostu.

Helena zastanowiła się. Zerknęła na leżącą na łóżku Zosię i doszła do wniosku, że nie ma wielkiego wyboru. Mężczyźni byli zamaskowani, nie chcieli, by ich rozpoznano. Może jest szansa?

– Czego pan ode mnie chce?

– Nic wielkiego. Wykonam telefon do męża. Przekażę pani słuchawkę. Powie pani nadkomisarzowi, że jest cała i zdrowa i czuje się bardzo dobrze. Oto całe zadanie. Jeżeli mąż nie będzie robił głupstw, za kilka dni odzyska pani wolność.

– A… dziewczynka? – omal nie powiedziała „Zosia”. Nie miała pojęcia, czy rozmówca wie o jej relacjach z Zuza

– No cóż, dziecko oczywiście wróci do rodziców – ton całkowitej szczerości. Gładki, empatyczny i przekonujący.

Helena nie usłyszała odpowiedzi, bo właśnie sobie przypomniała. Wiedziała, kim jest ten człowiek.

– Dobrze – powiedziała. – Niech pan dzwoni. Zna pan numer?

13.

– Dzień dobry. Nazywam się Jakub Tyszkiewicz. Jestem nadkomisarzem policji. Prowadzę śledztwo w spawie zabójstwa pana sąsiada piętro wyżej, Bartosza Wicherka. Mogę zadać kilka pytań?

– Ja tam nikogo nie znam – dobiegło zza drzwi.

– Tylko kilka pytań – powtórzył monoto

– Nic nie wiem.

– Mimo to proszę otworzyć.

Szczęknął zamek i Jakub wszedł do niewielkiego, zagraconego korytarzyka.

To już siódmy lokator, siódme mieszkanie i siódma próba. Poprzednie nie wniosły niczego. Sąsiedzi, jak zwykle, „niczego nie widzieli i nie słyszeli, jeden z drugim Wicherka widywał z daleka, ot tylko co dzień dobry mówił, on się odkłaniał, bo ogólnie grzeczny z niego człowiek, nie można powiedzieć, ale poza tym nie wiem nic. Czy ktoś go odwiedzał? Panie, ja tam w robocie ciągle jestem, a jak przychodzę do domu, to śpię albo telewizję oglądam, i

Przyjazd tutaj, zgodnie zresztą z przewidywaniami, okazał się zwykłą stratą czasu.

Mimo to obaj przepytali lokatorów niezwykle stara

W kwestii znalezienia zabójcy Wicherka nie posunęli się jednak nawet o milimetr.

W milczeniu odnaleźli ratrak, odkopali go i pojechali pod blok Smotrycza. Winda nie działała, w holu paliła się co druga lampa. Weszli na piąte piętro. Krzeptowski otworzył drzwi kluczem. Na wszelki wypadek obaj wyjęli broń, co okazało się zbędną ostrożnością. Wszystko było tak jak wczoraj, kiedy Krzeptowski powitał Tolaka. Porządek i spokój. Półki z książkami i niedojedzone resztki pizzy w kuchni. Już po minucie ogarnęło ich zniechęcenie.

– Bryndza.

– Kompletna. Żadnych śladów.

– Musimy jeszcze raz popytać sąsiadów.

– Popytamy. Ale myślę o czymś i

– A konkretnie? – Krzeptowski w końcu przestał rozglądać się po pokoju i spojrzał na Tyszkiewicza.

– Poprosiłeś Smotrycza, żeby coś sprawdził na temat Zuza

– Owszem.

– Otóż to. Antoś…

– Wiesz, że nie lubił. Antoni…

– Antoni, niech ci będzie…

– Nie mi. Jemu.

– Och, zamknij się, więc otóż ten nasz Antoni był sprytny i bystry. Tak sobie myślę, że to, co robił, uznał za ważne. Na tyle ważne, że zrobił kopie. Informatycy w ogóle mają to do siebie, że strasznie nie lubią być od czegoś uzależnieni. W tym wypadku od pojedynczego nośnika danych. No więc, może zrobił kopie i wysyłał gdzieś albo napisał sobie specjalny program, który robił to automatycznie.

– To możliwe – Krzeptowski omal nie uderzył się w czoło. Powinien był sam o tym pomyśleć. – Antoni był bardziej sprytny, niż myślimy. Jak nie chciał, aby go ktoś namierzył, potrafił się ukryć w mysiej dziurze. Ale rzeczywiście miał zwyczaj zapisywać co ważniejsze dane. Nawet mówił mi kiedyś o tym. Możliwe, że znalazł coś więcej, niż zdążył przysłać.

– Właśnie. A nie mówił, gdzie zapisuje?

– Nie. Masz jakiś pomysł?

– Pewnie jest tysiąc miejsc, w których mógł schować dane, tyle że żadne konkretne nie przychodzi mi do głowy. Zacząłbym po prostu od jego służbowego komputera.

Krzeptowski spojrzał przeciągle na Jakuba i wyjął komórkę.

– Jadwiga? Tu twój ulubiony góral. Halo, słyszysz mnie? Strasznie trzeszczy. O, teraz lepiej. Jak idzie? Aha, szukacie. Świetnie. Słuchaj, wpadliśmy tu z nadkomisarzem na pomysł, że można spróbować przejrzeć służbowy komputer Antoniego, rozumiesz. Jest jakiś informatyk na służbie? No właśnie. Machnij mu przed nosem upoważnieniem, niech ruszy dupę sprzed telewizora i postara się wejść do danych Smotrycza. Co? Nie działają telewizory? Nie ma sygnału? To wielka strata, powiedz, że łączę się w bólu. Podejrzewamy, że Smotrycz mógł przechowywać coś istotnego. Świetnie, wiedziałem, że się zrozumiemy. Buziaki. Tylko się za ładnie nie uśmiechaj do tych palantów, rozumiesz? Pa – rozłączył się, po czym powiedział do Tyszkiewicza: – Postara się sprawdzić.

– Słyszałem. Myślę sobie tak. Ktoś z jakiegoś powodu wziął cały nasz zespół na celownik. Miał dostatecznie dużo środków i możliwości, by zorganizować inwigilację i podsłuch, łącznie z podsłuchiwaniem rozmów telefonicznych wszystkich członków zespołu. Nie wiem, z jakiego powodu, to w tej chwili nieważne. Podsłuchał twoją rozmowę z Antonim. Mówiliście niejasno, ale być może zaniepokoiło go to. Zaczął śledzić robotę Smotrycza, są takie wirusy, trojany, które pozwalają dokładnie widzieć pulpit śledzonego komputera, zobaczył, kogo dotyczą poszukiwania, i zaniepokoił się na tyle, by wysłać ekipę, która postanowiła osobiście wypytać Smotrycza o przyczyny jego ciekawości. Nie wiem, dlaczego nie próbowali dotrzeć do ciebie, może uznali, że próba porwania akurat twojej skromnej osoby wiąże się ze zbyt dużym ryzykiem. Ale ponieważ nadal chodzisz luzem, wiemy kogo dotyczyły poszukiwania.

– Zuza

– No więc właśnie. Może naprawdę nadszedł czas, aby spotkać się z pa

– Nie mamy żadnych konkretnych podejrzeń. Twoim zdaniem ona stoi za porwaniem?

– Nie wiem. Raczej nie sądzę. Jest policjantką, w końcu. Ale Antoni zniknął tuż po rozmowie z tobą na temat Zuza

– To by znaczyło, że Zuźka jest umoczona w coś grubego. Na tyle grubego, że warto ryzykować podwójne porwanie. I to, że jest policjantką, jeszcze bardziej komplikuje sprawę.

– Owszem. Masz do niej numer?

– Taaa, zdążyłem skopiować książkę.

– Dzwoń. I umów nas. Nie mów, o co chodzi.

Krzeptowski ponownie wyjął aparat i wybrał numer. Nim rozległ się sygnał, Tyszkiewicz złapał go za rękę. Krzeptowski przerwał połączenie i spojrzał pytająco.