Mróz

Carrie prowadził w sposób dość ryzykancki, Zuza

W końcu dojechali. Zuza

Zuza

– Posłuchaj mnie uważnie – Zuza

– Rozumiem. I rozumiem też, że nie odpuścisz.

– Nie mogę.

– Na nagraniu było twoje mieszkanie. Chłopcy z pistoletami przyszli cię zabić. Chcesz ich znaleźć.

– A ty byś nie chciał? – zapytała.

Carrie skonstatował, że właśnie przyznała, kogo szukali nocni goście.

– Chciałbym. Ale niekoniecznie próbowałbym sam wymierzać sprawiedliwość.

– Sprawiedliwość? – wydęła wargi i Carrie ujrzał dawną Zuza

Zatrzasnęła drzwi.

Carrie wysiadł bez słowa i wzdrygnął się. Nie miał maski ani gogli, więc po prostu mocno zaciągnął sznurki okalające kaptur, by jak najmniejszy fragment twarzy dotykał powietrza. Nos od razu zrobił się czerwony i zaczął boleć. Starał się o tym nie myśleć. Jeszcze nigdy w życiu nie było mu tak zimno.

Ruszyli przed siebie. Przez jedno z podwórek, wśród akompaniamentu skrzypiącego pod butami śniegu, wyszli na Chmielną. Wysiłek w to włożony równał się przebiegnięciu połowy maratonu. Zapadali się wyżej kolan, śnieg więził stopy, z ogromnym trudem stawiali kroki. Pokonanie dwustu metrów zajęło im piętnaście minut. W końcu doszli do domu oznaczonego numerem szesnaście. Zuza

Operowanie tym delikatnym narzędziem w grubych rękawicach nie jest łatwe, jednak po krótkiej chwili rozległo się ciche szczękniecie i zamek ustąpił. Zuza

Zwykły zamek zamontowany w drzwiach prowadzących na strych Zuza

– Poczekaj tu – rzuciła w stronę Carriego.

Odciągnęła rygiel i popchnęła klapę. Nic. Metrowa warstwa śniegu oraz lód przyspawały stal do obramowania. Zeszła na dół, rozejrzała się i dostrzegła stojącą pod oknem stalową rurę, najwyraźniej pozostałość po dawno przebrzmiałym remoncie. Przez pięć minut obstukiwała obramowanie, potem zmienił ją Carrie.

Dopiero po dwudziestu minutach coś się poruszyło. Naparli oboje, stojąc razem na drabinie. Szczeble trzeszczały złowieszczo, drabina bujała się, ale w końcu klapa skapitulowała. Po paru pchnięciach udało sieją postawić pionowo. Do środka wionęło mrozem. Zuza

Na pierwszym planie bariera, coś jakby półtorametrowej wysokości płot oddzielający jeden dach od drugiego, obecnie sprawiający wrażenie śnieżnego muru. Wystające ponad niego cztery anteny, w tym jedna o średnicy co najmniej dwóch metrów. Najwyraźniej ktoś oczyszczał je z lodu i śniegu; były stosunkowo mało oblepione. Kilka stalowych skrzyń kryjących jakieś agregaty. Poza tym cisza i spokój. Zuza

– Chodź – powiedziała w stronę Carriego.

Wyszła na dach, poczekała, aż jej towarzysz wygramoli się na górę, po czym cicho zamknęła wyłaz. Dach był płaski i pod grubą warstwą śniegu trudno było dostrzec jego kształt. Postanowiła trzymać się środka. Ostrożnie stawiała kroki. Zapadała się niemal do pasa. Zastanawiało ją, na ile śnieg związany jest mocno z podłożem. W sumie trzymała się na nogach dość pewnie. Carrie starał się iść dokładnie po jej śladzie.

Po przejściu może trzydziestu kroków dotarli do bariery. Zuza

Była u celu.

12.

Drzwi otwarto tak cicho, że Helena, siedząca na łóżku i oparta o ścianę, poderwała głowę dopiero usłyszawszy szuranie butów po betonie. Do pokoju weszło trzech zamaskowanych mężczyzn. Jeden z nich trzymał w objęciach dziecko, drugi niósł składane łóżko i naręcze koców. Ostatni miał wolne ręce. W odróżnieniu od kompanów uśmiechał się przyjaźnie. Białe zęby odcinały się od czerni kominiarki. Helena myślała, że śni.

– Witam, pani Heleno. Widzę, że już się pani obudziła. To doskonale. Mam do pani serdeczną prośbę. Znalazła się w naszym towarzystwie pewna dziewczynka. Wymaga specjalnej opieki, a obawiam się, że mój personel nie jest w stanie jej zapewnić na odpowiednim poziomie – mężczyzna miał głos równie miły jak uśmiech, a garderobę dobraną ze smakiem i dopasowaną do nienaga

Pierwsza niespodzianka.

Helena dałaby sobie głowę uciąć, że słyszała kiedyś głos tego człowieka.

Druga niespodzianka.

Zosia. To był widok, który zapamiętała na zawsze: wózek, promie

– Co to za dziecko? – zapytała ochryple. Elegant wyglądał na szefa, wiec pytanie skierowała bezpośrednio do niego. Skąd go zna? Czy on też ją poznał? Wie, kim jest? Głupie pytanie, oczywiście, że wie. Przecież zdaje sobie sprawę, kogo kazał porwać.

– Po prostu przebywa pod naszą czasową opieką – mężczyzna uśmiechnął się jeszcze szerzej. Obserwował Helenę uważnie. Domyślał się, że zna dziewczynkę? Wiedział?

– Pod opieką? A gdzie jej rodzice?

– Chwilowo nie mogą się nią zająć. Dlatego zwracam się do pani o pomoc.

Trzeci z mężczyzn rozłożył pod wolną ścianą łóżko polowe i rzucił na nie koce, po czym wyszedł z pomieszczenia.

– Znalazła się tutaj tak jak ja? Została porwana?

– Och, nie nazwałbym tego porwaniem – oczy rozmówcy spoważniały. – Po prostu chwilowo zmieniła adres.

– Czego pan ode mnie chce? – poniewczasie pomyślała, że takie pytania nie mają sensu, niestety za późno ugryzła się w język.