Mróz

Wyciągnęła komórkę. Ku jej zaskoczeniu sieć nadal pracowała. Wybrała pierwszy z listy numer. Usłyszała sygnał, pozwoliła mu wybrzmieć pięć razy, po czym przerwała połączenie. Po półminucie zadzwoniła ponownie.

Niemal natychmiast usłyszała znajomy głos.

– Wyjechałeś?

– Jeszcze nie. Nie bardzo mam jak.

– Niedobrze dla ciebie, dobrze dla mnie. Mam następną robotę.

– Ciekawe. Kiedy?

– Teraz.

– Co to za robota?

– Za dwa razy większą kasę.

– I nic więcej nie powinienem wiedzieć?

– Nie.

– U mnie?

– Sesja wyjazdowa.

Carrie zachichotał cichutko. Być może właśnie wyglądał przez okno.

– Jest dość chłodno.

– Musisz się w takim razie ciepło ubrać. Poza tym pojedziemy samochodem.

– Samochodem? Może nie dać rady.

– Ten da. Wchodzisz?

Tym razem Zuza

– Masz duży dar przekonywania. Podjedziesz po mnie?

– Za jakieś czterdzieści minut.

– Poszukam ciepłych kalesonów.

– Załóż dwie pary. Zanim przyjadę, wejdź do Google Earth i poszukaj tego budynku, który znalazłeś przy szukaniu adresu IP.

– Kojarzę.

– To dobrze. Zrób jak największe zbliżenie, chcę wiedzieć wszystko o jego otoczeniu. Mogą być też nieco starsze zdjęcia, żeby ten cholerny śnieg nie przysłaniał widoku dachu. Wszystko wydrukuj w jak największej rozdzielczości. W różnych ujęciach. Interesuje mnie dach i otoczenie budynku. Znajdź dane na temat tej firmy. Udziałowcy, zarząd, filie, oddziały. Adresy, może jakieś zdjęcia.

– Dasz mi tydzień?

– Cześć.

Rozłączyła się.

Zyskała sojusznika, sprawnego, myślącego, odważnego, ale o dostaniu się do środka musiała pomyśleć sama. Okazała się na tyle przezorna, by kiedyś, czas jakiś temu, zaopatrzyć się w stosowny sprzęt, broń i samochód. Nie przewidywała konkretnego rozwoju wydarzeń, chciała po prostu być przygotowana na różne niespodzianki. Sama najlepiej wiedziała, że przy jej życiorysie o niespodzianki nietrudno, więc pomalutku, korzystając z rozległych, wypracowywanych latami kontaktów, dokonała zakupów, wynajęła zapasowe mieszkanie, o którym nie wiedział nikt postro

Ale teraz była całkowicie zdana na własne siły. Od zawsze: od tego dnia, od piekielnych siedmiu i pół miesiąca ciąży, od przyjścia Zosi na świat. Sama. Nauczyła się, choć nie było to łatwe, radzić sobie z tym. Matka, pchana do działania wyrzutami sumienia i rozpaczą, nieznoszącym sprzeciwu głosem zażądała, by Zuza

Otrząsnęła się z tych myśli i na powrót skoncentrowała na drodze.

Przejechała Wisłę mostem Łazienkowskim, potem udało jej się nawet rozpędzić do czterdziestu kilometrów na godzinę. Wóz szarpał i kołysał, ale parł do przodu. Silnik pracował równo, jednak ogrzewanie, choć czyniło temperaturę wewnątrz kabiny znośną, przegrywało walkę z mrozem; szyba co jakiś czas robiła się kompletnie nieprzejrzysta. Wtedy Zuza

Gdy dotarła na miejsce, miała za sobą przejechanych blisko osiem kilometrów. Po drodze nie spotkała żywego ducha. Mieszkańcy Warszawy stawiali czoła największej w swych dziejach klęsce żywiołowej, barykadując się w domach.

– Podjechałam.

– Schodzę.

Czekała tuż pod klatką schodową, nie wyłączając silnika. Śnieg padał w dalszym ciągu, ale z nieco mniejszą intensywnością. Wiatr ustał zupełnie. Mróz natomiast sięgnął czterdziestu stopni. Zuza

Carrie ukazał się w drzwiach, okutany najprawdopodobniej we wszystkie ciepłe rzeczy, jakie mógł znaleźć w szafach. Przebiegł kilkanaście metrów, chwilę mocował się z drzwiami, w końcu odemknął je z głośnym trzaskiem i z widoczną ulgą zajął miejsce obok Zuza

– Nienawidzę zimna – powiedział zesztywniałymi ustami.

– Przez najbliższych parę dni będziesz musiał się przyzwyczaić – spojrzała na niego przelotnie, po czym rzuciła mu kopertę oraz klucze. Ruszyła. – Tu masz pieniądze i klucze do mojego zapasowego mieszkania. Nie ma w nim takich luksusów jak w twoim, ale jest bezpiecznie. Nikt o nim nie wie. Gdyby cwaniaczkom, którym dobieramy się do dupy, przyszło do głowy prześledzić poszukiwania i namierzyć IP twojego komputera, tam cię nie znajdą.

– Umiem się zabezpieczyć. Moje mieszkanie jest spoko.

– Nigdy nie uważaj przeciwników za głupszych od siebie. Mogłeś namierzyć ich, mogą namierzyć ciebie. Jeżeli chcesz, po robocie możesz wrócić do siebie. Wszystko mi jedno.

Carrie spojrzał na nią i skinął głową.

– Skorzystam. Dzięki. Jesteś przekonująca, mówiłem ci? Co za robota?

– Musimy się włamać do budynku przy Chmielnej. I dobrać się do wewnętrznych baz danych. Ja cię wprowadzę do środka. Ty masz tylko usiąść do komputerów. Potem wycofamy się i każde pójdzie w swoją stronę. Umiesz prowadzić?

– Słucham? – Carrie, zajęty rozcieraniem policzków, nie był przygotowany na gwałtowną zmianę tematu.

– Czy umiesz prowadzić samochód?

– Owszem.

– To już – zatrzymała się na poboczu i wysiadła. Carrie siedział przez chwilę bez ruchu, po czym zaczął gramolić się na fotel kierowcy.

Zuza

Haker wskazał kartonową teczkę, którą wcześniej wepchnął do kieszeni drzwi. Zuza

– Ten obok, to zwykły mieszkalny dom, w prywatnych rękach – Carrie zerknął na nią przelotnie.

– Bardzo dobrze. To nam ułatwi zadanie. Dowiedziałeś się czegoś o firmie?

– Miałem mało czasu. Jest trochę informacji publicznych, zobacz sobie, wydrukowałem ciekawsze. Z rzeczy niejawnych udało się tylko dotrzeć do części serwera, ale to wszystko jest zakodowane. Zrzuciłem na pendrive’ a. Mam ze sobą laptopa, możesz obejrzeć, jak chcesz. Ale wiele się nie dowiesz. Musiałbym nad tym posiedzieć.

– Nieważne. Więcej danych mają na twardych dyskach bez dostępu zewnętrznej sieci.

„A”. Spółka Akcyjna. Data założenia, historia, obecny zarząd. Proszę, proszę. Pięciu dostatnio ubranych dżentelmenów. Zygmunt Wieszczycki, nawet przystojny, po pięćdziesiątce, na oko biznesmen, Arkadiusz Możyczko, młody, łysy, na oko bandzior; trzech następnych, doskonale anonimowych i bezbarwnych. Przyjrzała się uważnie prezesowi. Czy to Jurij? Nie. Nie wyglądał jak żołnierz służb specjalnych. Nawet były. Co i