Mróz

– Dacie sobie radę? – zapytał Jakub wysiadającego z auta Tolaka.

– Już myślałem, że nie dojedziemy. Silnik nam przerywał. Szczerze mówiąc, wątpię, czy damy radę go uruchomić, jak skończymy z tym – kiwnął w stronę budynku.

– Wstaw go do bramy. Zawsze to trochę cieplej. A w razie czego przyjedziemy po was.

Tolak wzruszył ramionami. Wyglądał, jakby chciał jak najszybciej znaleźć się pod dachem.

– Zdzwońmy się za parę godzin. Gdyby łączność nie działała, a samochód odpalił, wracamy do domu. Jeśli nie…

– Znajdziemy was. Uważajcie na siebie.

– Wy też. Cześć.

Krzeptowski podszedł do Jadwigi i objął ją. A potem usiadł za kierownicą ratraka, poczekał, aż Jakub zajmie miejsce pasażera, i ruszył.

10.

Komisarz Henryk Niespodziany przespał całą noc, mimo to obudził się zmięty i połamany. Wieczorem długo nie mógł zasnąć, przewracał się z boku na bok, nie był w stanie znaleźć wygodnej pozycji. Doskwierała mu nadwaga, nadciśnienie, wiek, samotność i poczucie klęski; wszystko ubrane w niekończące się ciągi ponurych myśli. Miał świadomość, że wpakował się w nie lada tarapaty; pieniądze były doskonałym motywatorem, ale ostatecznie zawiodły w ślepy zaułek. Współpraca z Jurijem szarpała nerwy i doskonale obrazowała powiedzenie o równi pochyłej; niestety, wycofanie się nie było możliwe i nie chodziło tylko o przyzwyczajenie do lepszego życia.

Potem usnął, ale śniły mu się złe rzeczy. Dźwięk esemesa wyrwał go ze snu zmęczonego i niespokojnego.

Początkowo nie zidentyfikował przyczyny pobudki. Niemal na ślepo przeciągnął dłonią po szafce stojącej obok łóżka (pustego; od dwunastu lat był rozwodnikiem) i uniósł do oczu telefon.

„Zajrzyj do poczty” odczytał z niejakim trudem. Bez okularów był niczym niepełnosprawny.

Westchnął. Podobne polecenia z reguły wiązały się z dużym wysiłkiem i ryzykiem, ale Henio doskonale wiedział, że nie może ich zignorować; za to mu między i

Westchnął jeszcze raz, wstał, zadrżał od chłodu i w drodze do łazienki włączył komputer (dar od Jurija; najnowszy model ibooka). Po chwili wrócił do pokoju, ubrał się ciepło, po czym zalogował się do pewnego niezbyt popularnego serwisu społecznościowego. Wszedł do poczty i zabrał się za rozszyfrowywanie wiadomości. Gdy skończył, zaklął, a potem spojrzał bezradnie za okno.

11.

Po zakończeniu przesłuchania Zuza

Już wcześniej miała świadomość, że znalazła się na drodze bez odwrotu. Siła, biorąca się z rozpaczy i chęci odzyskania dziecka, pchała ją do przodu, nakazywała działać, bez względu na to, ilu ludziom po drodze trzeba będzie przysporzyć cierpienia. Ale nie umiała wyłączyć uczuć i wyrzutów sumienia, które, ongiś schowane głęboko, wraz z porwaniem Zosi paradoksalnie znów doszły do głosu. I kłuły jej obolałą duszę, niczym rozpalone do białości igły wnikające w każdy punkt na ciele.

Oparła się głową o ścianę i stała tak długo. Serce nie chciało się uspokoić, w żołądku trwała prawdziwa wojna, nudności narastały i odpływały, niczym wzburzony ocean.

W końcu, starając się niczego nie dotykać, przez papier toaletowy odkręciła kran i umyła twarz. Bała się spojrzeć w lustro. Zakręciła kran i wyszła. Obaj mężczyźni spoczywali na krzesłach. Pochyleni na bok. Martwi.

Starała się przypomnieć sobie, czego dotykała. Wytarła te miejsca stara

Gdy wyszła na zewnątrz, mróz zaatakował. Maska odwalała kawał dobrej roboty, ale i tak powietrze, które dochodziło do płuc, było ostre niczym brzytwa. Starała się oddychać powoli przez nos. Po kilku wdechach i wydechach nabrała nawet pewnej wprawy. Zauważyła, że co prawda jest znacznie zimniej niż wtedy, gdy wchodziła do budynku, ale za to prawie nie wieje. W sumie tak było lepiej. Wiatr i nieusta

Gdy przyjeżdżała tu dwie godziny temu, ukształtowanie terenu wyglądało zgoła inaczej. Stojące wszędzie samochody posłużyły nieokiełznanej przyrodzie jako podstawy konstrukcyjne do budowy najbardziej fantazyjnych brył geometrycznych. Śnieg i lód układały się w półkoliste diuny albo wysokie na dwa metry hałdy. Wyznaczały nowe przejścia i utrudniały dostęp do poprzednich.

Swój samochód poznała po lakierze, śnieg nie oblepił po prostu kawałka burty. Do drzwi kierowcy nie sposób się było dostać; te od strony pasażera były bardziej dostępne. Z trudem dotarła do bagażnika, wcisnęła guzik pilota, potężny akumulator poradził sobie z oporem zamarzniętych zamków, rygle odskoczyły z trzaskiem, ale to wcale nie oznaczało, że bagażnik da się otworzyć. Chwilę szarpała się z zamarzniętą gumą, po czym wróciła do drzwi pasażera. Kosztem oderwanej gumowej uszczelki udało je się uchylić.

Wpełzła do samochodu, wrzuciła na luz i przekręciła kluczyk. Rozrusznik kwękał przez chwilę, w końcu silnik zaczął pracować. Początkowo trząsł całym samochodem i wydawał najprzeróżniejsze dźwięki, w końcu złapał właściwy rytm i ustabilizował się na poziomie tysiąca obrotów. Zuza

Nie narzekała na kondycję i ogólną sprawność fizyczną, ale gdy po dwudziestu minutach skończyła, była wykończona. Wpełzła z powrotem do środka, rzuciła narzędzie do tyłu i chwilę siedziała, dysząc. Para nadal szła z ust, ale silnik rozgrzał się i we wnętrzu zrobiło się niemal ciepło. Przesunęła się na siedzenie kierowcy. Wszystkie nadmuchy i systemy podgrzewania skierowane były na szyby. Zuza

Samochód zarzuciło, koła buksowały w zmrożonej magmie, ale mimo wszystko wyjechała na ulicę. Nie bardzo wiedziała, którędy jechać, GPS zaczynał trochę wariować, obraz kołysał się jak pijany. Prowadziła na wyczucie, przebijając się przez księżycowe zaspy, a większe zatory po prostu omijając. Dwa razy omal nie wpadła na stojące na poboczu samochody, za trzecim razem uderzyła mocno zderzakiem w coś, co na pewno nie było zmrożonym śniegiem. Wrzuciła wsteczny, wycofała i stwierdziła, że wbiła się w tył samochodu stającego dwoma kołami na ulicy. Ominęła go i pojechała dalej.

Zastanawiała się nad następnym krokiem. Mogła jechać bezpośrednio do Dawidów. Daleka droga, ale przy obecnym stanie pogody było prawdopodobne, że może ją pokonać. Nie poruszała się zbyt szybko, ale póki co land cruiser sprawnie radził sobie z zaspami. Z drugiej strony, informacja o miejscu przebywania Zosi była nieprecyzyjna, mapa wskazywała, że ulica Główna jest dość długa, stoi przy niej około stu posesji i sprawdzenie każdej zajmie czas, którego Zuza