Mróz

– Nie strzelaj, Jezu Chryste, nie strzelaj. Na Chmielnej jest siedziba firmy, gdzie może czasem Jurij bywa, na Chmielnej osiemnaście, uwierz mi, on tam bywa, ale ja nie wiem, jestem tylko najemnikiem, uwierz mi, nie strzelaj…

Zuza

– Kim jest szef Jurija?

Walkiewicz uniósł głowę. Zuza

8.

– Witam, panie prezesie.

– Cześć Jurij. Jakie wieści?

– Szukamy. Zmieniła komórkę i mieszkanie.

– Jestem bardzo niezadowolony, że wczoraj się nie udało.

– Wiem, panie prezesie. Może mi pan wierzyć, że ja także. Jest pewien trop…

– Mianowicie?

– Ona próbuje nas znaleźć – Jurij przez chwilę wyjaśniał, czego dotyczyły wczorajsze poszukiwania. – Jest szansa, że sama do nas przyjdzie.  Koordynator zastanowił się.

– Myślisz, że to możliwe?

– Nie wykluczam. Jest uparta. Dużo umie.

– Dzwoniłeś już w sprawie dziecka?

– Nie. Czekałem na pana polecenie.

– W takim razie wstrzymaj się. Poczekaj na jej działania i bądź gotów.

– Oczywiście.

– Jak ta druga sprawa? Naszych przyjaciół z policji?

– Kręcą się w kółko. Zaszyli się gdzieś, ale nadal idą fałszywym tropem.

– Bardzo dobrze. Ale nie ma powodu uważać ich za głupich. Uruchom naszego człowieka, niech się rozejrzy. Niech pilnuje interesu.

– Już dzwonię.

– Na razie Jurij rozłączył się. Ważąc każde słowo, wystukał tekst, po czym wysłał esemesa. A potem usiadł do komputera i napisał szczegółową instrukcję dalszego postępowania.

9.

Wyjście z domu okazało się koszmarem Jadwiga zeszła do garażu, by zapalić w obu pojazdach silniki i pozwolić im się rozgrzać. Była to najłatwiejsza część zadania. Krzeptowski, Tyszkiewicz i Tolak znieśli i załadowali sprzęt, po czym przez blisko pół godziny odśnieżali wjazd do garażu. Wrota zamarzły na amen, śnieg nawiał na podjeździe zaspę wysoką na metr. W końcu, po wielu próbach, przekleństwach i klikaniu pilotem, odrzwia w akompaniamencie upiornego trzasku, jaki wydają tylko umierające zawiasy, podniosły się. Krzeptowski wszedł do środka, minął terenówkę z siedzącą za kierownicą Jadwigą i wsiadł do ratraka. Po chwili ogromna maszyna wypełzła na zewnątrz, dzięki zamontowanemu z przodu pługowi odgarniając śnieg z podjazdu. Volvo sprawnie pokonało wzniesienie, Tolak i Tyszkiewicz zajęli miejsca pasażerów, brama garażowa opadła z hukiem i mały konwój ruszył w drogę.

Jakub rozejrzał się – do tej pory niewiele uwagi zwracał na to, co się dzieje dookoła, zajęty odmrażaniem i odkopywaniem cholernych drzwi – i przeżył prawdziwy szok. Zaraz potem zaczął się bać. Silnik warczał równomiernie, ale to było jedyne w miarę stałe odniesienie do rzeczywistości. Reszta zmieniała się jak w kalejdoskopie.

Padający śnieg to odsłaniał, to zakrywał elementy krajobrazu. Przez przednią szybę widoczność tylko krótkimi chwilami sięgała dziesięciu metrów; najczęściej oscylowała wokół zera. Nie było widać niczego: ani drogi, ani poboczy, ani zaparkowanych samochodów, przystanków czy znaków drogowych. Panował półmrok koloru ołowiu, jasne smugi rzucane przez reflektory tworzyły wraz z wirującym śniegiem kompozycje plastyczne przypominające sen wariata.

Krzeptowski jechał na wyczucie. Włączył GPS – rano obaj z Tolakiem spędzili w szoferce ponad pół godziny i nie znaleźli niczego, co wskazywałoby, że GPS został podłączony do jakiegokolwiek urządzenia, które wysyłałoby ich położenie na zewnątrz – i starał się jechać według jego wskazań. Na razie urządzenie sprawowało się bez zarzutu. Gdy sygnalizowało skręt, skręcali. Na prostych odcinkach trzymali się kursu. Póki co obyło się bez kolizji.

Jakub obejrzał się. Jadącego za nimi volvo nie było widać; czasem tylko błysnęła sina poświata ksenonowych reflektorów. Jadwiga starała się trzymać blisko i była to dobra taktyka: prędkość konwoju nie przekraczała dwudziestu kilometrów na godzinę, więc nie było specjalnego niebezpieczeństwa, że przy gwałtownym hamowaniu terenówka wjedzie ratrakowi w tyłek, mogła natomiast korzystać z dobrodziejstw świeżo odgarniętego przez pług śniegu.

Choć ogrzewanie działało z pełną mocą i w kabinie panowała znośna temperatura, nadmuch nie radził sobie z postępującym w zastraszającym tempie zamrożeniem przedniej szyby. Śnieg przylepiał się do szklanej, profilowanej tafli i nim wycieraczki zdołały go odgarnąć, zamarzał. Musieli przyjąć prostą jak drut procedurę: co kilka minut postój, pospieszne odskrobywanie szyb i rozpaczliwie pospieszne skrywanie się w kabinie.

Już drugie takie wyjście omal nie skończyło się źle. Wyskoczyli i szybko zorientowali się, że temperatura spadła od ich ostatniej bytności na świeżym powietrzu, dosłownie przed kilkoma minutami. Obaj w pośpiechu nie założyli gogli ani masek śnieżnych umożliwiających oddychanie w niskich temperaturach. Obszerne, obszyte futrem kaptury kurtek osłaniały co prawda twarz z trzech stron, ale wspomagany wiatrem mróz był już tak duży, że poczuli się bardzo źle. Wiatr i śnieg siekły wściekle odkryte fragmenty twarzy, wciskały się w każdą lukę. W pośpiechu i niemal na oślep machnęli kilka razy skrobaczkami i wrócili do kabiny. W milczeniu sięgnęli do plecaków i wyciągnęli maski i gogle. Chwilę otrząsali się z szoku, po czym Krzeptowski położył ręce na kierownicy. Maszyna ruszyła do przodu.

– Minus trzydzieści pięć – mruknął komisarz, zerkając na odczyt temperatury.

– A ma być jeszcze gorzej – Jakub tarł intensywnie policzek. – Za to wiatr chyba trochę osłabł.

– Nie zauważyłem.

– Ja też nie. Staram się myśleć pozytywnie.

Krzeptowski chciał parsknąć śmiechem, ale zesztywniałe usta przepuściły tylko coś w rodzaju chrapnięcia. Śmieszną, jakby niedokończoną kierownicę ratraka – brakowało jej górnej połówki – trzymał jednak pewnie i nie odrywał wzroku od drogi.

W końcu wyjechali na Puławską. Widoczność nadal była bliska zeru, ale Puławska to szeroka, trzypasmowa ulica, więc ryzyko wpadnięcia na zaparkowane na poboczu samochody albo niezauważenia jakiegoś zakrętu zmalało. Krzeptowski nie sądził, by ktokolwiek chciał się przemieszczać w tych warunkach, zwykłe samochody z napędem na jedną oś z pewnością nie przejechałyby stu metrów.

Było pusto. Miasto, o ile w prześwitach pomiędzy padającą skośnie zasłoną dało się cokolwiek zauważyć, wyglądało jak po przejściu moru. Pomimo tego, że była prawie dziesiąta rano, panował szaro-stalowy półmrok. Latarnie uliczne paliły się jeszcze, ale ich znaczenie sprowadzało się do czegoś w rodzaju latarni morskich – nie rozświetlały otoczenia, raczej tliły się jak żółtawe punkciki uszeregowane w prostą linię i wskazujące drogę.

Krzeptowski włączył halogeny przeciwmgielne i potężne reflektory umieszczone na ramie nad kabiną maszyny, ale efekt był odwrotny do zamierzonego. Światło odbijało się od bariery śniegu i lodu i wracało do kabiny, oślepiając kierowcę. Komisarz wyłączył halogeny, zostawiając tylko zwykłe światła.

Do Pałacu Mostowskich dojechali po półtorej godzinie. Jakub uznał to za cud. Kilkakrotnie wydawało się, że nie ruszą dalej ani na krok. Szerokie gąsienice ratraka i trzystuko

Gdy dojechali na miejsce, wiatr ustał zupełnie. Zatrzymali się na parkingu przed budynkiem. Volvo, wyglądające niczym pojazd jakiegoś szalonego bałwana, zaparkowało tuż obok.