Mróz

Walkiewicz dochodził do siebie wolniej. Być może działał jeszcze szok wywołany postrzałem – lekki, nielekki, zawsze postrzał – być może gorzej reagował na paralizator. Oprzytomniał dobre trzy minuty po kompanie. Nie szarpał się ani nie toczył wściekłym wzrokiem. Najpewniej od początku prawidłowo ocenił sytuację: on i kolega byli związani niczym świąteczne balerony, a naprzeciw mieli rudowłosą kobietę, która pokonała ich w otwartej walce, a teraz siedziała naprzeciwko z nieprzeniknionym wyrazem twarzy, paskudnym sig sauerem w ręku i wyglądała na osobę niewahającą się przed niczym.

Toteż po prostu czekał na rozwój wypadków.

Wypadki zaczęły rozwijać się bardzo szybko.

– Gdzie jest dziecko? – zapytała Zuza

Tamten wzruszył ramionami. Możliwe, że nie zrozumiał pytania. Miał cholernego pecha.

Zuza

Stanęła za plecami Walkiewicza i podniosła go, po czym wróciła na miejsce. Mężczyzna pomału się uspokajał, choć jeszcze klatka piersiowa podnosiła się i opadała w nienormalnie szybkim, nieregularnym rytmie. Krew sięgała już dołu nogawki.

– Gdzie jest dziecko? – zapytała ponownie, gdy uznała, że jeniec może się skupić na pytaniu. Znowu patrzyła mu prosto w oczy i starała się mówić wyraźnie.

Tym razem reakcje była i

Zuza

– Jeśli będziesz wrzeszczał, strzelę w drugie kolano. Jeśli będziesz zaprzeczał, strzelę w drugie kolano. Jeśli będziesz kręcił, strzelę w drugie kolano. A potem zabiorę się za twoje jaja.

Mówiła cicho i wolno, ale tym razem komunikat dotarł, bo tamten pokiwał głową jeszcze bardziej energicznie. Jednym ruchem zerwała taśmę.

Walkiewicz charknął i splunął na bok, po czym spojrzał szybko na Zuza

– Nie strzelaj – powiedział ochrypłym, łamiącym się głosem ze wschodnim akcentem. – Nie wiem, gdzie jest dziecko. Nie strzelaj. Byłem przy porwaniu, ale potem przyjechałem tutaj. To oni ją zabrali.

Zuza

– Nie strzelaj! – każdy twardziel w takiej sytuacji zaczyna skamleć. I mówić coraz szybciej, coraz natarczywiej, coraz bardziej przekonywająco. – Pomogę ci. Jestem tylko najemnikiem. Oni nic mnie nie obchodzą.

– Więc gdzie jest dziecko?

– Zabrali ją tamci dwaj. Mówili, że zawiozą ją do Dawidów.

Dawidy. Miejscowość pod Warszawą.

– Dobrze ci idzie. Mów dalej.

– Nic więcej nie wiem.

Zuza

Znowu fuknięcie tłumika, znowu rozprysk krwi, znowu upadek. Facet mało nie złamał sobie karku, chwilę wił się w konwulsjach, po czym zemdlał na dobre. Podeszła i sprawdziła, czy może oddychać. Mógł. Oba kolana krwawiły mocno, ale nie przejmowała się tym. Utrata krwi Walkiewicza była problemem Walkiewicza; zresztą przejściowym.

Zuza

– Dla kogo pracujesz?

– Ja nie gawariu haraszo na polskom. Ja nie ponimaju wsiewo – mówił szybko, jeszcze szybciej niż Walkiewicz. I znacznie od niego głośniej.

– Mów ciszej. Dla kawo ty rabotajesz?

– Jewo zawut Jurij.

– Kakij Jurij?

– Nie znaju. Prosto Jurij – sama żarliwość. Rozbiegane oczy. I ślina cieknąca z kącika ust.

– Co dla niego robisz?

– Prosto, rabotaju. Ochrana, reket.

– A co robi Jurij?

– On rabotajet na bossa.

– Kim jest boss?

– Nie znaju. „Prawda, nie znaju. No, ja słyszał tolka warszawskij adres, gdie oni wstrieczajutsia.

– Jaki adres?

– Warszawa. Centr. Ulica Chmielnaja.

Bingo. Adres uzyskany od Carriego. Przyjście tutaj okazało się nie najgorszym pomysłem.

– Haraszo – Zuza

Walkiewicz chrapał i kręcił głową. Jeszcze nie odzyskał świadomości. Ponownie ustawiła krzesło w pionie, po czym zajęła się mieszkaniem.

Przytulne gniazdko: dwie małe sypialnie, składające się z barłogu i pustych flaszek po wódce, oraz równie atrakcyjna kuchnia, łazienka i salon. Zuza

Wróciła do salonu, zdrowego faceta przeciągnęła razem z krzesłem do jednej z sypialni. Długim kawałkiem taśmy owinęła mu głowę, dokładnie zaklejając uszy, po czym zamknęła drzwi. Nadszedł czas weryfikacji zeznań.

Walkiewicz był już całkowicie przytomny. Wodził za nią wzrokiem będącym czystą, o równych proporcjach i pierwszorzędnej jakości, mieszaniną nienawiści i strachu.

– Przypominam ci, że następny będzie strzał w jaja. Nie zginiesz od tego, ale podobno to strasznie boli. Nie jestem facetem, nie mam osobistych doświadczeń, ale intuicyjnie byłabym skło

Ożywczy miks gróźb i uprzejmego tonu podziałał niezawodnie. Nienawiść i przerażenie kiwnęły głową. Zuza

– Gdzie w Dawidach?

– Nie wiem dokładnie, przysięgam – głos był znacznie słabszy niż przy pierwszej turze, bardziej chrapliwy. I pojawiły się w nim błagalne tony. Proszące. Nalegające. – Mówili coś o ulicy Głównej. Nie znam dokładnego adresu.

– Przypomnij sobie.

– Ulica Główna. Dom z dużą działką. Tam ją mieli zawieźć.

– Jaki dom z jaką działką?

– Nie wiem, przysięgam. Powiedzieli mi tylko tyle. Szef dba, żebyśmy nie wiedzieli za dużo.

– Kim jest szef?

Walkiewicz zawahał się. Zuza

– Nazywa się Jurij Fomin. Rosjanin. Był w służbach. Nic więcej nie wiem.

– Gdzie go mogę znaleźć?

– Nie wiem, przysięgam. On dzwoni do mnie, jak chce się spotkać.

– Zuza

– Mam to, widzisz? Jak się kontaktujesz z Jurijem?

– Wysyłam esemesa. On oddzwania.

– Treść?

– Dziesięć liczb.

– Jaki klucz?

– Data i godzina, pisana odwrotnie.

– Kłamiesz. To szyfr dla dzieci.

– Nie, przysięgam. Możesz spróbować. On oddzwoni.

– Jeżeli poprosisz go, żeby tu przyszedł, przyjdzie?

– Nie. Zawsze wzywa mnie do siebie.

Zuza

– Byłeś na Chmielnej?

Przez wykrzywioną bólem twarz przemknął cień.

– Na Chmielnej? Na Chmielnej nie ma nic ważnego.

– Kłamiesz. Jest Jurij – Zuza