Mróz

– Okej. Możemy też porozumiewać się e-mailem, wysyłając zaszyfrowane wiadomości. – Tolak przez chwilę objaśniał im zasady szyfrowania korespondencji przy pomocy kodów publicznych. – Przez telefon nie ujawniamy konkretów.

– Przyjąłem. Poradzisz sobie z prowadzeniem ratraka? – Jakub spojrzał pytająco na Tolaka.

Tamten roześmiał się.

– Widziałem w garażu tego czerwonego potwora. Jeżeli pozwolisz, wolałbym volvo. Myślę, że jeszcze na dzisiaj wystarczy, zwłaszcza że w twoim domu znalazłem łańcuchy.

– Okej – Jakubowi było wszystko jedno. – Bierzcie volvo i jazda.

W tym momencie ekran telewizora zaśnieżył na szaro. Wiatr złamał antenę satelitarną.

6.

– Witam, panie marszałku.

Terlecki w pierwszej chwili nie zidentyfikował rozmówcy. Czuł piasek pod powiekami. Nocna sesja była niezwykle nerwowa i wymagająca ogromnych umiejętności moderacyjnych. Rozpaczliwie potrzebował snu.

Ale po kilku sekundach dotarło do niego, z kim rozmawia.

– Dzień dobry, panie prezesie.

– Śledzę obrady w telewizji. Widzę, że jest pan na dobrej drodze.

– Tak mi się wydaje – powiedział Terlecki ostrożnie. Nie chciał czegoś zaprzepaścić niezręcznym sformułowaniem. – Wszystko idzie w pożądanym kierunku.

– Ale bardzo powoli – głos rozmówcy nadal był grzeczny i empatyczny. – Zalecam przyspieszenie całego procesu.

– Jednak…

– Ponieważ nie wszystkie karty jeszcze trzymamy w ręku, rozumie pan? Musi pan dokonać dzisiaj szybkiego skoku legislacyjnego, zgodnie z naszymi ustaleniami.

– Pamiętam ustalenia – Terlecki nieco się nastroszył. – Jednak opozycja nadal jest silna, torpeduje prace na każdym kroku.

– Czyżby brakowało panu argumentów? – przed uprzejmość w głosie rozmówcy wysforowała się ironia. I może coś jeszcze. Jakby groźba. – Wydawało mi się podczas naszej ostatniej rozmowy, że dobrze rozumie pan znaczenie czy

– Oczywiście – Terlecki spokorniał. Walka z tym człowiekiem nie miała najmniejszego sensu i nikomu nie mogła przynieść żadnego pożytku. – Postaram się zrobić wszystko, co w mojej mocy…

– Dziś – rzucił krótko koordynator. Nie obawiał się podsłuchu. To on był w tym kraju tym, który podsłuchiwał. – Dziś do końca dnia konstytucja ma być uchwalona, zaakceptowana bez poprawek przez senat i podpisana przez pana. Jutro do południa chcę zobaczyć nowego premiera, a do końca dnia nowy rząd.

– Mimo wszystko…

– Do widzenia.

7.

Przez dłuższą chwilę nie działo się nic. Potem wydało jej się, że przez bicie serca słyszy kroki. Ktoś obserwował ją przez wizjer. Zrobiła zakłopotaną minę.

– Kto tam? – usłyszała w końcu.

– Dzień dobry. Bardzo przepraszam, że tak wcześnie. Jestem sąsiadką z dołu. Mieszkam pod panem – eksperymentowała z poziomem głosu: powinien dotrzeć do mężczyzny za drzwiami, a sąsiadów nie powyrywać z łóżek. – Chyba u pana jest przeciek. Zalało mi łazienkę…

– Przeciek? – obcy akcent? Chyba tak, chociaż może to wyobraźnia.

– Tak, coś cieknie. Jeszcze się tak bardzo nie leje, jeśli teraz sprawdzimy, nie będziemy mieli oboje zepsutych świąt.

Starała się być samą słodyczą, dziewczynką – kusicielką – idiotką. Jeżeli się nie myliła, faceci lubią takie. W każdym razie niektórzy. Może tacy jak ten.

Kiedy myślała, że się nie doczeka, usłyszała zgrzytnięcie zamka. Potem następnego. Zadźwięczał łańcuch. Po chwili drzwi uchyliły się. Połowa twarzy mężczyzny raczej nie należała do Jefrima Walkiewicza. Ale Zuza

Oko zlustrowało Zuza

Mężczyzna cofnął się nieco, ale patrzył na nieoczekiwanego gościa z coraz większą podejrzliwością. Gość miał bowiem prawą rękę wyciągniętą na powitanie, ale lewą schowaną głęboko za plecami.

Zuza

Właśnie miała się odwrócić, gdy kątem oka zauważyła ruch. Jakiś i

Kula trafiła mężczyznę w zewnętrzną część prawego uda i obróciła o ćwiartkę koła. Broń opadła lufą w dół, ale facet nawet nie jęknął. Zaczął się po sekundzie obracać z powrotem i podnosić pistolet. Zuza

Paralizator, choć częściowo rozładowany, spisał się bez zarzutu. Brzęczenie, stłumiony charkot zaatakowanego, błysk białek, upadek, podobny do poprzedniego, tyle że znaczony krwią…

Następnych pięć minut Zuza

Już w czasie walki wydało jej się, że postrzelony mężczyzna jest tym, którego szuka, teraz zyskała pewność. Facet na fotografii było o jakieś sześć-osiem lat młodszy, ale dochodzący do przytomności osobnik siedzący o dwa metry przed nią nazywał się Walkiewicz, bez dwóch zdań. Pomyślała, że ma niebywałe szczęście, wiadomości ABW okazały się prawdziwe, co nie zdarza się często, a interesujący ją obiekt nie spędzał świąt u przyjaciół, rodzeństwa bądź na firmowej kolacyjce u szefa.

Jako pierwszy obudził się kumpel Walkiewicza. Otworzył oczy, przez chwilę mrugał, jakby oślepiony i chyba trochę nieświadomy, co się z nim dzieje. Potem szarpnął się raz i drugi, w końcu dostrzegł Zuza