Mróz

– Bez przesady – zaprotestował Krzeptowski. – Mamy portret pamięciowy faceta, który widział się z Wicherkiem i być może groził mu.

– Ten portret też może być gówno wart. „Być może”. „Jeżeli”. „Zależy od”. „Pod warunkiem że”. Tyle właśnie wiemy. – Jakub pił kawę małymi łykami, ale nie czuł już ani intensywnego aromatu, ani wybornego smaku. Miał w głowie myśli koloru zawartości kubka.

– Pesymista.

Jakub machnął ręką.

– Zebraliśmy trochę śladów w twoim domu na wsi – Jadwiga poparła Krzeptowskiego. Spojrzała na Tyszkiewicza ze współczuciem. – Zrobiłam szereg zdjęć sprawcom. Zdjęłam odciski palców. Jeżeli o mnie chodzi, chciałabym pojechać do laboratorium i poszperać w bazach danych. Możliwe, że któryś z nich był notowany. Wtedy będziemy mieli punkt wyjścia.

– Badanie śladów z miejsca porwania może dać jakiś efekt, ale wcale nie musi. Jeżeli goście nie byli notowani, tak naprawdę nie mamy nic. Musimy liczyć, że porywacze się odezwą. A wątpię, by mieli mój nowy numer.

– Spokojnie – Krzeptowski nie dawał się łatwo zbić z tropu. – Podejdźmy do sprawy metodycznie. Jak gliniarze. Czy ktoś ci ostatnio groził?

– Ostatnio? Nie.

– A nie ostatnio?

– Owszem, tyle że nie ten kaliber. Paru gościom nadepnąłem na odcisk, ale to leszcze. Ci, których zabiliśmy, są z i

– Dobra. Widzisz związek między porwaniem a wizytą u premiera?

– Czasowy, owszem. Merytoryczny? Jeżeli przyjmiemy, że każdy mój krok jest śledzony, to zatkanie mi gęby w związku z poleceniem premiera było dla kogoś na tyle ważne, by zorganizować taki numer. Ktoś mi zamontował GPS-a w samochodzie, więc wiedział, gdzie jadę. Widać gołym okiem, że to duża operacja: sześciu gości, samochody, skutery śnieżne, a wszystko dla jednej laski, która nie ma nic wspólnego ze sprawą.

– No, ta laska na spółkę z obślinionym pluszakiem załatwiła na amen dwóch wyglądających na zawodowców cyngli i raniła trzeciego.

– Nie o to chodzi – Jakub machnął ręką. Gdy przypomniał sobie widok, jaki ujrzał tuż po wkroczeniu do Wiejskiego Domku, zrobiło mu się niedobrze. Z głośnym trzaskiem odstawił kubek na blat. – Tu się nic kupy nie trzyma. Nawet zakładając, że jestem nie tylko śledzony, ale i podsłuchiwany, czy może raczej byłem – spojrzał na milczącego jak głaz Tolaka – porywacze nie mogli podjąć decyzji na podstawie podsłuchania mojej rozmowy u premiera, bo cała operacja ewidentnie była zorganizowana wcześniej. Ten motyw odpada.

Krzeptowski pomyślał, że wcale niekoniecznie, ale zachował tę refleksję dla siebie.

– Komuś do tego stopnia zależy, aby zabójca Wicherka brykał na wolności, że decyduje się na porwanie. Zresztą rzekome samobójstwo komendanta też może mieć z tym związek.

– Domniemania. W sprawie komendanta nie mamy nic – Jakub wydął wargi. Nudności przeszły, za to zaczęła go boleć głowa. Tak jak wczoraj, może nawet bardziej. Zastanawiał się, czy się znowu nie napić.

– Jeżeli porywacze będą chcieli się skontaktować, nie musisz się martwić o łączność. W domu na wsi – Tolak odezwał się po raz pierwszy, odkąd Tyszkiewicz wszedł do pokoju – zostawiłem twoją komórkę wraz z drugim urządzeniem, przekierowującym. Masz rację, nie chciałem, żebyś służbową komórkę miał przy sobie, bo można cię dzięki niej zlokalizować i może nawet podsłuchać. Zakładam, że goście, którzy umieszczają GPS w twoim samochodzie i w ogóle wyglądają na dość dobrze zorganizowanych, mają takie możliwości. Więc jeżeli porywacze będą się chcieli skontaktować, zadzwonią na starą komórkę, ta przez transmiter przekaże sygnał do tego aparatu, który ci wczoraj dałem.

– Ciekawe – mruknął Jakub. Zdecydował, choć nie bez trudności, że na razie daruje sobie alkohol. – Byłeś przygotowany na taką ewentualność?

– Byłem przygotowany na różne ewentualności – odparł Tolak ze spokojem. – Moi szefowie wyposażyli mnie w środki łączności, nieraz dość wyrafinowane, i nauczyli, jak się nimi posługiwać.

Znowu wszyscy zatonęli we własnych myślach.

– Okej. Nie będziemy siedzieć i czekać – Krzeptowski był zdecydowanym przeciwnikiem bezruchu i ciszy. Spojrzał na Tolaka. – Po pierwsze chciałbym wiedzieć, czy jesteś z nami. Czy pomożesz nam prowadzić śledztwo.

Tolak: niezdecydowany wyraz twarzy. Mina z repertuaru: „No, nie wiem, nie wiem”.

– Moim zadaniem było sprawdzenie, czy ktoś z waszego zespołu nie maczał palców w zamachu z trzeciego grudnia – odezwał się w końcu. – Jesteście czyści. Zadanie zostało zakończone. Jestem odcięty od centrali, pozbawiony łączności i dostępu do danych.

– Oprócz nas interesowała cię Zuza

Tolak wzruszył ramionami.

– Ona, tak jak wy, pasuje do profilu. Dowiedziałem się paru szczegółów od Winiarskiej, zleciłem centrali sprawdzenie jej, uzyskałem kilka ciekawych informacji. Zaraz potem otrzymałem polecenie, że mam się nią nie interesować, bo dostała osobnego opiekuna.

– Ciekawe. Wiesz kogo?

– Nie.

– Nie mówiłeś tego wcześniej.

Ramiona: góra, dół. Jakby z rezygnacją.

– To było tuż przed utratą łączności. Możliwe, że już coś było nie tak. Ale polecenie to polecenie. Przestałem węszyć, a teraz to i tak nieważne.

– No więc jesteś z nami czy nie?

– Nie uśmiecha mi się bieganie za mordercą Wicherka ani za porywaczami żony Jakuba. To nie moja działka i można na dodatek nabić sobie niezłego guza. Ale – podniósł rękę, widząc, że zarówno Tyszkiewicz, jak i Krzeptowski otwierają usta – również nie uśmiecha mi się siedzenie w tym mieszkaniu i czekanie, aż wyłączą prąd, wodę i ogrzewanie. I zdaje się, że w telewizji dają te same filmy co rok temu.

– To znaczy?

– To znaczy, że wam pomogę. Nie wiem, na jak długo, ani nie wiem, jaki będzie rezultat, ale wchodzę do śledztwa.

Jakub spojrzał na Krzeptowskiego i Jadwigę. Oboje energicznie skinęli głowami.

– Więc dobra. Podsumujmy, co mamy – Jakub wstał. Kawa pomogła, ból głowy zszedł na drugi plan, zniknęły resztki snu. Zaczął myśleć. Możliwe, że reszta ekipy miała rację. Jałowe narzekanie nie było żadnym rozwiązaniem. – Portret pamięciowy faceta od Wicherka. Martwych porywaczy i ślady z miejsca zdarzenia. No i trop trzeci: Zuza

– Zuza

Tolak pokręcił głową.

– Zanim urwała mi się łączność, dostałem o niej wstępny raport. Tam parę rzeczy ostro śmierdzi.

– Och, łapówki to nie nasza działka. Niech się CBA nią zajmie albo wewnętrzni – Krzeptowski prychnął lekceważąco. Jego twarz nie zdradzała emocji. – Zuza

– Może tak, a może nie.

– Ale…

– Zostawmy na razie Zuza

– O ile mi nie zablokowali loginów i haseł, tak. Ale wątpię. Myślę, że jestem out. A o co chodzi? – Tolak mówił cicho i bez przekonania. Był równie ponury jak reszta.

– Ci zabici goście wyglądają na zawodowców. Może twoja firma, ABW albo CBŚ ma na nich oko i zgromadziła jakieś dane. Mielibyśmy punkt zaczepienia.

– Spróbuję. Ale nie rób sobie nadziei.

– Nie będę. Do bazy danych warto wrzucić też portret pamięciowy faceta, który rzekomo groził Wicherkowi przed śmiercią. Dalej. My ze Staszkiem pojedziemy do mieszkania Wicherka, popytamy sąsiadów, powęszymy. Potem zajrzymy do mieszkania Smotrycza. Też pogadamy z sąsiadami. Być może mamy dwa porwania. No i czekamy na telefon od porywaczy. Może się odezwą. Na wypadek gdyby urwała nam się łączność, umówmy się, że to mieszkanie stanowi punkt kontaktowy.