Mróz

Mimo że miała na twarzy maskę przeciwśnieżną i gogle, na głowie naprawdę ciepłą czapkę, a kurtka należała do tych z górnej półki, zimno spowodowało, że niemal się zachłysnęła. Wiatr, ten rzekomo osłabły wiatr, zaatakował i rzucił ją na burtę samochodu. W sekundę oślepła – śnieg zalepił gogle, których szyby na dodatek zaparowały. Po omacku ruszyła przed siebie. Potknęła się i wpadła w śnieg, sięgający grubo ponad kolana. Zdjęła gogle. Rzęsy momentalnie pokryły się lodem, ale przynajmniej coś widziała.

Wydostała się z zaspy i ruszyła przed siebie. Sto metrów ciągnęło się w nieskończoność. Z westchnieniem ulgi osiągnęła wejście do klatki schodowej. Zewnętrzne drzwi nie były zamknięte. Weszła do środka. Miała do pokonania następne drzwi zabezpieczone elektrycznym zamkiem otwieranym kluczem bądź kodem, ale była przynajmniej osłonięta od wichru, co w połączeniu z nieco wyższą temperaturą panującą w wiatrołapie pozwalało pracować w mniej więcej normalnych warunkach. Zdjęła prawą rękawicę i wyciągnęła z kieszeni uniwersalny wytrych. Pomimo zesztywniałych palców pokonanie zamka zajęło jej piętnaście sekund. Drzwi otworzyły się z cichym trzaskiem.

Weszła schodami na drugie piętro, starając się zachowywać jak najciszej. Jeszcze na klatce schodowej zdjęła buty, czapkę, kurtkę, bluzę, obie kamizelki, sweter i ocieplaczowe spodnie. Została w nocnej koszuli założonej na gołe ciało. Z plecaka wyciągnęła rudą perukę i założyła ją. Miała na twarzy makijaż – z niechęcią wykonała go przed wyjściem z domu – i soczewki kontaktowe zmieniające kolor oczu na brązowy. Zdjęła grube, wełniane skarpety, wyciągnęła z plecaka kapcie, założyła na bose stopy, a wszystkie zimowe rzeczy, z wyjątkiem kamizelki, wepchnęła do plecaka.

Nie musiała spoglądać w lustro, by wiedzieć, że wygląda jak młoda dama, w rodzaju tych, które nawet wyciągnięte z łóżka o szóstej rano w pierwszy dzień świąt są gotowe pokazać światu wszystko, co mają najlepszego: nienaga

Nadszedł właśnie ten moment.

Po cichu podeszła do drzwi oznaczonych numerem szesnaście. Włożyła do ucha słuchawkę, a mały, prostokątny przedmiocik umocowany na drugim końcu kabla przytknęła do drzwi. Przez chwilę próbowała się skupić i odciąć od wszystkich bodźców zewnętrznych. W pierwszym momencie słyszała tylko bicie własnego serca, po chwili jednak zaczęły do niej dochodzić dźwięki z wnętrza mieszkania. Oddech. Chrapliwy, nieregularny, tak jakby właściciel miał kłopoty z górnymi drogami oddechowymi lub przegrodą nosową. W głębi – tego nie była pewna – słyszała niewyraźny dźwięk, być może drugiego oddechu, szybszego i bardziej regularnego. Zwinęła urządzenie i wsadziła do bocznej kieszeni stojącego na ziemi plecaka. Nogą przesunęła go pod ścianę, przygładziła włosy i nacisnęła dzwonek.

5.

Jakub nie słyszał pukania, choć nie spał od przeszło godziny. Nawet wycie wiatru za oknem nie bardzo do niego docierało. Pokój był zaciemniony – okna szczelnie oblepione grubymi kocami, które wczoraj razem ze Staszkiem przybili do kosztownych, mahoniowych framug – i sprzyjał kontemplacji. Toteż Jakub intensywnie analizował sytuację, odkąd tylko się obudził. Przetrawiał wszystko, co wydarzyło się wczoraj i co usłyszał od Krzeptowskiego. Myśl, że mógł rozegrać całą sprawę inaczej, na przykład nie obrażać się na Helenę i nie zostawiać jej samej w Wiejskim Domku, odrzucił. Wzbudzała w nim tylko poczucie winy, w tym wypadku uczucie całkowicie nieproduktywne. Starał się skupić na śledztwie. Przypomnieć sobie wszystkie szczegóły, nawet najbardziej błahe i niegodne uwagi. Znaleźć połączenia pomiędzy wydarzeniami, z pozoru zupełnie ze sobą niezwiązanymi.

Jadwiga wsadziła głowę przez drzwi. Uśmiechała się, a z jej oczu bił blask.

– Napijesz się kawy?

– Chętnie. Daj mi pięć minut. – Spojrzał na nią w zadumie, ale po chwili też się uśmiechnął. Jej dobry nastrój był zaraźliwy. Efekty dedukcji, o ile jakieś były, wyfrunęły mu z głowy niczym ptaki z klatki.

– To wstawaj. Robimy naradę woje

Jakub posłusznie podniósł się z leżącego na ziemi materaca, założył spodnie od dresu, koszulkę oraz bawełnianą bluzę, po czym pomaszerował do łazienki. Gdy kilka minut później wkroczył do salonu, cała trójka siedziała przy stole i jadła śniadanie. Wszyscy wyglądali na wypoczętych i gotowych do akcji. No, Tolak był wypoczęty i gotów do akcji, Jadwiga z Krzeptowskim sprawiali raczej wrażenie gotowych do akcji mimo wyczerpania; Jakub był pewien, że nie chodzi o zwykłą policyjną robotę. Usiadł, a Jadwiga przysunęła mu kubek z pierwszorzędnie pachnącą kawą.

– Dobra – skonstatował upiwszy łyk. Po służbowych paskudztwach każda była dobra.

– Gospodarz nie oszczędza na gadżetach. Ma ciśnieniowy ekspres za pięć tysięcy złotych – odparła, jakby sam ekspres załatwiał kwestię smaku.

– Kupił na wyprzedaży? – Jakub rozejrzał się. Po wczorajszym bałaganie nie zostało śladu. Sprzęt zginął w przepastnych czeluściach szaf w przedpokoju. Miejsce pod ścianą zajmowała tylko broń i amunicja. Pomimo wiszących w oknach koców mieszkanie prezentowało się niezwykle szykownie. – W ogóle wygląda na to, że uratował nam tyłek.

– Mieliśmy farta – skinął głową Krzeptowski i leciutko się uśmiechnął. Wziął ze stołu pilota i podgłośnił dźwięk wiszącego na ścianie pięćdziesięciocalowego telewizora LCD. Po czym dodał: – Z tym wszystkim.

Telewizor został nastawiony na całodobowy kanał informacyjny. Realizator przedzielił ekran na pół. Jeden obrazek ukazywał reportera na tle sali sejmowej, drugi składał się głównie ze smug padającego skośnie śniegu.

Głos z offu stosownie dobranym, dramatycznym tonem wyjaśniał, że mamy do czynienia z najgorszą klęską żywiołową od stulecia; że nie działają porty lotnicze i koleje, a także nastąpiły już pierwsze wyłączenia prądu. Wiele regionów kraju zostało odciętych od świata, drogi w dużej mierze są nieprzejezdne, coraz więcej pojazdów służb komunalnych utyka w zaspach. Ogłoszono mobilizację Narodowych Sił Rezerwowych.

Kamerzysta robił, co mógł, by urozmaicić obraz, ale były to próżne wysiłki. Lewa część telewizora pozostawała biało-szara, zmieniał się najwyżej kąt padania śniegu. Frenetyczny komentarz pluł słowami niczym karabin maszynowy; w końcu realizator zlitował się i głos zabrał reporter zamontowany w sejmie. Jego również rozsadzały emocje, choć na pierwszy rzut oka zgoła i

Tyle sprawozdawca sejmowy. Akcja przeniosła się do studia, gdzie kilku wyrwanych z łóżek komentatorów starało się udzielić widzom odpowiedzi na pytanie, co się właściwie dzieje. Dyskusja była jałowa i nie wnosiła niczego nowego.

Krzeptowski uznał, że ma dosyć i przyciszył dźwięk.

– Nie ma to jak dobre wieści z samego rana.

– Świetnie pasują do całości.

Milczenie.

– Musimy coś ustalić – powiedział komisarz. Światło zamrugało parę razy, ale po chwili zapłonęło równym blaskiem. Jeżeli którykolwiek z obecnych prezentował przed transmisją dobry humor, ślad po nim zaginął. – Musimy podjąć decyzję, co robimy dalej. Wicherek miał rację. Pogoda jest zła. I pewnie się jeszcze pogorszy. Kończy nam się czas.

– Pogoda jest gówno warta i nasza wiedza jest gówno warta – odezwał się Jakub. – Mamy trochę rozproszonych śladów i tyle. Wiemy, że Wicherek przewidział taką pogodę, a potem zginął. Na temat porwania, zaginięcia Smotrycza czy samobójstwa naczelnika nie wiemy nic.