Mróz

4.

Zuza

Jak zwykle poczuła się ciężka i niezgrabna. Zwłaszcza kamizelka ograniczała możliwości manewru, była jednak konieczną do zapłacenia ceną za iluzję bezpieczeństwa.

Plecak ze skrupulatnie dobranymi zapasami żywności i napojów, a także kilkoma i

Wyszła, zamknęła drzwi na klucz i zjechała windą do garażu.

Odnalazła kupiony niedawno samochód, czteroletnią toyotę land cruiser z największym silnikiem diesla, jaki był dostępny na rynku. Do bagażnika, w którym znajdowały się już zakupione wczoraj narty śladowe, kije i buty narciarskie, wrzuciła torbę i plecak. Zimowe paliwo uzupełniła o preparat, który dodatkowo zwiększał odporność ropy na niskie temperatury, a potem o butelkę denaturatu – ten z kolei miał zapobiegać zawilgoceniu przewodów paliwowych. Dziesięć minut zajęło jej założenie łańcuchów na koła.

Wsiadła, zapaliła silnik, przez kilka minut pozwoliła mu pracować na wolnych obrotach. Samochód niedawno przeszedł przegląd i wszystko funkcjonowało jak należy. W GPS-ie zaprogramowała adres Walkiewicza.

Ta sama strona Wisły, Gocław, nowe bloki. Sześć kilometrów.

Podjechała pod wyjazd z budynku. Gdy nacisnęła guzik pilota, przez dłuższą chwilę nie było żadnego efektu. Siłownik mocował się z oporem stawianym przez zamarznięte podzespoły, ale w końcu elektryczna moc przeważyła. Brama z hukiem i zgrzytaniem zaczęła się otwierać. Do środka wtargnął skłębiony tuman śniegu, błyskawicznie układając się na gładkim betonie podłogi w pokaźnej wielkości jęzor. Zuza

Choć spociła się z emocji, bez specjalnych problemów osiągnęła poziom ulicy. Skręciła, zatrzymała auto i rozejrzała się. Nie zdawała sobie sprawy, że jest aż tak źle. Ciemność, rozświetlana tylko przez nieliczne palące się latarnie, które zresztą sprawiały raczej wrażenie robaczków świętojańskich, i to u kresu życia, napierała na szyby z nie mniejszą intensywnością niż wiatr. Pędzony orkanem śnieg tańczył w świetle reflektorów, oblepiał szyby i karoserię, pogrubiał koła, wciskał się dosłownie wszędzie, niczym pusty

Zresztą – czy, miała wybór? Czy nawet gdyby warunki były po stokroć gorsze, mogłaby po prostu zrezygnować?

Nie wyobrażała sobie.

Poczuła, że wnętrze samochodu pomału rozgrzewa się, choć termometr wskazywał, że na zewnątrz jest trzydzieści dwa stopnie poniżej zera. To nie tak źle. Jeszcze da się działać. Jeszcze wszystko funkcjonuje w miarę normalnie.

Ruszyła. Napędzany wszystkimi czterema kołami samochód z trudem pokonał pierwszy opór śniegu, ale potem już poszło. Land cruiser jest prawdziwą, mocną terenówką, wysoko zawieszonym wędrowcem skonstruowanym specjalnie po to, by móc stawić czoła różnym przeciwnościom losu. Jego konstruktorzy nie projektowali go z myślą o pokonywaniu grenlandzkich trudności, jednak mimo wszystko był to najlepszy z możliwych wyborów.

Zuza

Jechała slalomem, skupiona, trzymając mocno kierownicę i starając się w równej proporcji dzielić uwagę pomiędzy to, co widziała przed przednią szybą, a zerkaniem na ekran GPS-a. Pomyślała, przelotnie, że działanie nawigacji satelitarnej też może się niebawem skończyć – nie wiedziała, jaka jest odporność tego typu systemów na warunki atmosferyczne, ale podejrzewała, że ograniczona – i wtedy będzie zdana już tylko na swoje zmysły.

Brała także pod uwagę, że w pewnym momencie samochód odmówi posłuszeństwa – mróz był na razie o połowę mniejszy od prognozowanego przez Wicherka. Była na to przygotowana. Po prostu: zrobi wszystko, by odzyskać Zosię i to stwierdzenie wyczerpywało temat ewentualnych przeszkód.

Wyjechała na Grochowską i zaczęła posuwać się na wschód. Używała wyłącznie pierwszego i drugiego biegu, szybkość nawet w najbardziej optymalnych warunkach nie przekraczała trzydziestki, samochód kołysał się i szarpał, ale pokonywał dystans w niezłym tempie. Ostrożnie przejechała rondo Marsa, po czym skręciła w Ostrobramską. Minęła wielkie centrum handlowe i na migających żółtych światłach skręciła w lewo. Wjechała na Gocław, ogromne i stale rozbudowujące się osiedle, prawobrzeżny odpowiednik Ursynowa.

Wiatr nieco osłabł. Śnieg nadal padał gęstymi płatkami, ale jego trajektoria zdecydowanie spionizowała się. Temperatura osiągnęła trzydzieści pięć stopni poniżej zera.

GPS miękkim, damskim głosem podpowiadał trasę. Zuza

W końcu zatrzymała się pod nowoczesnym czteropiętrowym budynkiem o ładnej elewacji i dużych oknach. GPS pokazywał, że dojechała na miejsce.

Zaparkowała na jakimś stosunkowo płaskim kawałku terenu, który mógł być poboczem lub chodnikiem. Tył samochodu wystawał na jezdnię, ale biorąc pod uwagę, że parkujące obok auta były przysypane niemal metrową warstwą zmrożonego śniegu, pogoda zniechęcała do jakichkolwiek prób wyściubienia nosa poza własny próg, a na dodatek była szósta nad ranem, Zuza

Zastanawiała się, jak to rozegra. Plan w zasadzie miała gotowy, zanim wyruszyła, nawet w kilku wariantach, ale teraz, gdy była u celu, żaden nie wydał jej się wystarczająco dobry. Wiedziała, że ma tylko jedną szansę. Gdy spłoszy Walkiewicza, niechcący uczyni go niezdolnym do mówienia albo po prosu adres, który ABW określiła jako potencjalne miejsce pobytu Walkiewicza, okaże się fałszywy czy z jakichś i

Nie miała żadnego i

Sięgnęła na tylne siedzenie, wyciągnęła z torby pistolet, tłumik i kilka i