Mróz

Pchnięcia ustały, kopniakiem przewrócili ją na brzuch i znowu weszło w nią zło, które powodowało ból, jakby przypiekanie rozgrzanym żelazem. Ktoś złapał ją za włosy, podniósł twarz do góry, do ust wcisnął coś wielkiego, drgającego i ohydnego. Poczuła kleisty smak, walczyła o oddech, próbowała zacisnąć zęby na tym obmierzłym czymś, ale nie miała siły. Myślała, że się udusi, dubeltowe pchnięcia zdawały się trwać w nieskończoność, już nie wiedziała, czy czuje cokolwiek poza obrzydzeniem i rozpaczą.

Popadła w zbawie

…i obudziła się w jednej chwili, od razu przytomna i przerażona. Nie mogła złapać tchu. Serce łopotało w piersi niczym oszalały ze strachu ptak, skórę pokryła gęsia skórka, w ustach jeszcze czuła obrzydliwy, metaliczny smak. Gardło miała tak wyschnięte, jakby za sekundę miało się zająć żywym ogniem.

Usiadła. Zaczęła oddychać. Próbowała wrócić do świata żywych.

Siedziała długo. Kołdra opadła jej z ramion. W pokoju było dość chłodno, ale temperatura była ostatnią rzeczą, na którą chciała zwracać uwagę. Tylko: strach, przerażenie i daleka, już dawno wypalona nienawiść.

W końcu opuściła nogi na podłogę. Parkiet pokryty był grubą wykładziną dywanową, ale i tak poczuła ciągnący od dołu chłód. Poszła do kuchni, wypiła łapczywie pół butelki wody. W łazience weszła pod prysznic. Woda była ledwie letnia, ale nadal nie zwracała na to uwagi. Po prostu chłonęła dobrodziejstwa płynące z chłodnej, ostrej strugi, która masowała i przynosiła namiastkę ukojenia. Dziesięć minut później umyła zęby, przez chwilę zbierała się na odwagę, po czym wróciła do pokoju. Czym prędzej pozapalała wszystkie światła.

Już od bardzo dawna nie miała tego snu.

Przypomniała sobie o dziecku i ponownie poczuła ucisk w gardle. I

Spojrzała na zegarek. Piętnaście po drugiej. Było jeszcze wcześnie, zbyt wcześnie na zaplanowane działania, ale nie chciała się kłaść i próbować zasnąć. Była pewna, że wysiłki spełzną na niczym; nie chciała leżeć w ciemności i walczyć z myślami. Zaczęła niespiesznie się ubierać. Krótki rzut oka za okno potwierdził obawy: zima kontynuowała atak, nawet nasiliła go. Wiatr dął z większą mocą – wzmógł się gwizd w szparach okie

Broń, zapasową amunicję oraz resztę sprzętu zapakowała do dużej brezentowej torby ze sztywnym dnem. W myślach przebiegła czy

No właśnie.

Czy miała szanse? Pewnie nie. Zacznie grę przeciwko ludziom znacznie bardziej potężnym od niej, zasobniejszym w środki i możliwości. Ale miała w pamięci opowieść swojego dawnego instruktora walki wręcz. To było jakiś czas po urodzeniu Zosi, kiedy rzuciła się jak szalona w wir przygotowań do zemsty nad światem. Tych kilka zdań towarzyszyło jej od wielu lat, jak memento.

Jeśli jesteś kobietą, wyobraź sobie teraz, że idziesz ulicą, trzymając za rękę małe dziecko, z którym czujesz się emocjonalnie związana. Może to być dziecko twoje, twoich krewnych, znajomych, twoja mała siostra albo brat, czy jakiekolwiek dziecko, które kochasz albo choćby bardzo lubisz. Powiedzmy, że jest słoneczne niedzielne popołudnie i wybraliście się na lody.

Wyobraź sobie, że widzisz, jak z naprzeciwka, z oddali, zaczyna zbliżać się do was podejrzanie wyglądający mężczyzna. Bynajmniej się nie uśmiecha. Kiedy się mijacie, mężczyzna wpatruje się intensywnie w dziecko, które trzymasz za rękę i kiedy znajduje się już kilka metrów za tobą, słyszysz, jak się zatrzymuje, odwraca, podbiega w waszym kierunku, wyszarpuje ci dziecko i zaczyna z nim uciekać.

Co wtedy zrobisz? Większość kobiet w takiej sytuacji jest gotowa walczyć do śmierci swojej albo napastnika. Kiedy masz tego rodzaju motywację, możesz biec za porywaczem o wiele szybciej i dłużej, niż byś się mogła tego kiedykolwiek spodziewać. Możesz bić o wiele mocniej i drzeć się o wiele głośniej. Stajesz się naprawdę groźna.

Nie zwracasz uwagi na ból nie interesuje cię niebezpieczeństwo, na jakie się narażasz, i właściwie nie ma końca wściekłości twoich ataków. Tak naprawdę jest bardzo niewielu mężczyzn, którzy w takiej sytuacji byliby w stanie cię zatrzymać.

Nigdy nie przypuszczała, że te przemawiające do wyobraźni słowa, wypowiedziane dawno temu, będą aż tak pasowały do obecnej sytuacji. Do wczorajszej traumy. I do katharsis, które ją czeka.

Musiała przestać o tym myśleć.

Stanęła pośrodku pokoju i zaczęła ćwiczyć kata. Tym razem zaaplikowała sobie czterdziestominutową sekwencję obejmującą długie serie kopnięć, ciosów i uników. Wyłączyła myśli, skupiła się tylko na ruchu i oddychaniu. Darowała sobie okrzyki, nie chciała postawić na nogi całego bloku, ale wydychała powietrze z głośnym świstem, całą energię wkładając w precyzję i siłę ruchu.

Na koniec wykonała dziesięciominutowy blok ćwiczeń rozciągających i oddechowych.

Gdy skończyła, oddychała ciężko, a serce waliło jak młotem. Ale poczuła się oczyszczona.

Była gotowa.

2.

Helena nie mogła zasnąć. Przekręcała się z boku na bok, próbowała nie myśleć o wydarzeniach ostatnich kilkunastu godzin, ale zbyt wiele obrazów przebiegało przez głowę, by mogła się uspokoić. Panowała tak idealna cisza, że głośniejsze zdawało się nawet brzmienie nocy w Wiejskim Domku.

Tym wyraźniej, prawem kontrastu, zabrzmiał dźwięk. Pojedynczy, niezbyt daleki, przytłumiony. Być może taki głos kiedyś słyszała; nie postawiłaby na to pieniędzy, wyobraźnia podsuwała wiele rozwiązań naraz, jednak coś jej mówiło, że gdy tylko się skupi, wytęży pamięć… Dźwięk powtórzył się.

Helena usiadła. Żadnych wątpliwości. Za ścianą płakało dziecko.

3.

Jakub spał jak zabity. Gdy się kładł, po skromnej kolacji, którą Jadwiga uparła się nazwać wigilijną – zresztą szybko się okazało, że wszyscy są wdzięczni, gdy po półgodzinie od przyjazdu Jadwigi i Tolaka na stole pojawił się biały obrus, elegancka zastawa i kilka kupionych co prawda w sklepie, ale dobrej jakości i świetnie dobranych, tradycyjnych potraw – był lekko pijany, zmartwiony i przekonany, że nie zmruży oka. Ale ledwie przyłożył głowę do poduszki i zdążył pomyśleć, że Krzeptowski musi być dziś najszczęśliwszym człowiekiem na świecie – Jadwiga po kolacji znacząco na niego spojrzała, mruknęła coś o klęsce żywiołowej i potrzebie bliskości, poszła do łazienki, by po chwili pomaszerować prosto do pokoju, który zajmował przyjaciel-góral-komisarz – usnął jak dziecko. Nie śniło mu się nic.