Mróz

Tyszkiewicz mimo ponurego nastroju parsknął śmiechem.

– Widzisz, już trochę bardziej wyglądasz jak człowiek. Otóż Smotrycz włamał się też do bazy danych ministerstwa spraw wewnętrznych.

– Po co?

– Bo część danych na temat Zuza

Jakub gwizdnął. Robiło się naprawdę interesująco. Na razie postanowił zostawić swoje prywatne sprawy na boku.

– Okazało się, że nasza panienka w wieku lat osiemnastu zgłosiła się do policji, poszła do szkoły podoficerskiej, skończyła ją, odsłużyła dwa lata w jednostce, a potem zgłosiła się do oddziału AT.

– Fiu, fiu. Chyba jej nie przyjęli?

– Nie chcieli, ale musieli. Była najlepsza. Na egzaminach zakasowała wszystkich bez wyjątku, facetów i kobitki. Wyszło im na testach, że jest trochę nie teges, ale odwoływała się dwa razy i w końcu ją przyjęli.

Jakub kręcił głową z niedowierzaniem. Wyglądało na to, że życie Zuza

– Była świetnie zapowiadającym się specjalistą. Od początku jasno postawiła sprawę: interesuje ją tylko służba w pierwszej linii. I została operatorem-kobietą, pierwszą w historii. Po roku wyleciała.

– Jakoś mnie to nie dziwi. Za co?

– Nie zgadniesz. Postrzeliła swojego przełożonego.

– Spudłowała?

– Nie. Chciała ranić.

– Nieźle sobie dziewuszka radzi. Nawet niezłej niż ja czy ty.

– No. Dużo bardziej niezłej. Okazało się, że ten jej szef to wyjątkowa gnida, a jeszcze dostał za zadanie zniechęcić ją do AT w szczególności, a do policji w ogóle. Wiesz, jak to jest, jak szef chce być przykry, to będzie i gówno mu zrobisz. Pa

– Kurwa, nie wiedziałem, że mamy siostrę bliźniaczkę.

– Nie chcę takiej siostry. Dalej jest jeszcze ciekawiej. Piętnaście miesięcy temu zniknęła.

– Wiem. Była na trzymiesięcznym bezpłatnym urlopie.

– Tylko że nikt nie wie, dlaczego go wzięła i gdzie w tym czasie była. Formalnie wszystko jest w porządku. W uzasadnieniu napisała, że ma zszargane nerwy i musi odpocząć.

Jak wszyscy. Jakub zastanowił się. – Sprawy z Bondarukiem i tym hakerem były po urlopie?

– Owszem. Wróciła jak nowa, wesoła i uśmiechnięta, no i potem miała te dwie historie. Co ciekawe, nie wygląda na to, że ktoś to próbował połączyć. Nikt nie widział związku.

– Coraz ciekawiej. Wiedziałem, że ma porypany życiorys, Helena mi coś mruknęła wczoraj w nocy na ten temat, ale bez szczegółów. Zresztą nie byłem w nastroju do słuchania. Coś o tym dziecku wiadomo?

– Nic. To też jest ciekawe. Nikt nic nie wie. Jeżeli rzeczywiście Lena je widziała, jest jedyną obcą osoba, która dostąpiła tego zaszczytu.

– Kurwa, przecież ona jest lesbą.

– No, to akurat nie jest przeszkodą, żeby posiadać dziecko, nie uważasz? Jest jeszcze coś. Smotrycz odkrył, że w okolicach, kiedy to dziecko mogło być poczęte, mniej więcej trzynaście lat temu, pa

Jakub machinalnie sięgnął po butelkę i dolał sobie kolejny kieliszek. Pomyślał, że stanowczo za dużo pije i z tą konstatacją przechylił szklaneczkę do samego dna.

– Kurna, sprawa rzeczywiście śmierdzi, pa

– Formalnie nic. Miłość to jedno, a porwanie drugie.

– Sam w to nie wierzysz.

– Nie bardzo. I jest jeszcze coś, co być może wiąże się ze sprawą tych pieniędzy Bondaruka. Tolak mi powiedział dziś rano, że Winiarska…

– Żona Wicherka.

– …ta sama, więc ta Winiarska widziała Zuza

– Zerwała z Heleną, organizm domagał się swych słusznych praw.

– Pewnie. Tyle, że jest jedno ale. Roczny karnet do tego klubu kosztuje dwanaście tysięcy euro i trzeba mieć dwie osoby wprowadzające z tak zwanych kręgów.

Kręgi Jakub pominął. Kasa? Nawet nie musiał jej dzielić przez policyjną pensję.

– Pięknie. Więc jednak wzięła łapówkę.

– No, raczej nie ma i

Zamilkli obaj. Wiatr naciskał na okna, w całym domu aż huczało od rozmaitych dźwięków. W tę względną ciszę wdarł się dzwonek komórki Krzeptowskiego. Sięgnął po leżący na stole aparat, zobaczył, kto dzwoni, i czym prędzej nacisnął przycisk z zieloną słuchawką.

– Już jesteście? Świetnie. Schodzę.

Odłożył komórkę.

– Przyjechali?

– Przyjechali. Zejdę im otworzyć. Nie mają pilota do garażu. O Zuza

36.

Zastanawiała się, kiedy zaatakować. Zastanawiała się, czy zgromadziła już wszystkie siły, jakie miała do dyspozycji. Zastanawiała się, czy dość tego nudnego preludium.

Miała i wiatr, i mróz, i śnieg. Mróz wzmagał się i tak miało pozostać przez co najmniej dobę. Śnieg padał coraz większymi płatkami i jego możliwości wcale nie wyglądały na wyczerpane.

A wiatr? O tak, wiatr miał jeszcze spore rezerwy. Niech powieje mocniej, niech da z siebie trochę więcej, niech zaszumi, jak należy.

Zaatakuje niebawem. Jak będzie naprawdę gotowa.

ROZDZIAŁ IV

25 grudnia 2011 roku

1.

Było ich trzech. Wychynęli zza zakrętu i z początku wcale nie wyglądali groźnie. Ot, łebki, jakich pełno, w wieku tuż pomaturalnym, może nawet studenci. Żadnych dresów, żadnych sznytów, żadnych dziargów pod oczami.

Idący obok młody mężczyzna nieco mocniej ścisnął jej dłoń. Znała go na tyle krótko, że nie wiedziała dokładnie, co oznaczają wszystkie jego gesty – ale na tyle długo, by mieć nadzieję, że pojawi się to coś, odmie

– Ty, skąd taki frajer ma taką dupę? – usłyszała.

– Ja ją znam. To ta niedoruchana Zuzia z drugiej B, królowa niedotykalska.

Szarpnęła się, mężczyzna ścisnął dłoń jeszcze mocniej. Ale tamtym już wystarczyło.

Cios w twarz powalił jej partnera na ziemię. Zanim zdążyła zareagować, upadła, podcięta kopniakiem. Słyszała obok głuche uderzenia i jęki. Kopnięcie w brzuch odebrało dech. Jak przez mgłę zarejestrowała, że towarzysz przestał jęczeć, uderzenia trwały jeszcze przez chwilę; potem ktoś wlókł ją po ziemi. Ile to trwało? Nie wie.

Zdarli z niej bluzkę, kopnęła na oślep, noga trafiła w coś miękkiego i wywołała głośne przekleństwa. Dostała w twarz, nie zdążyła się zasłonić, nadal widziała jak przez mgłę, może z winy łez. Poczuła, że ściągają z niej spodnie, a potem rozszarpują bieliznę. Broniła się, jak umiała, kopała i gryzła, tamci oddawali z nawiązką, gdy zdawało się, że w pobliżu znalazła się twarz jednego z nich, wbiła się w nią paznokciami i pociągnęła palcami w dół. Usłyszała wrzask, ktoś znowu uderzył ją w twarz, a zaraz potem między nogami poczuła ból, straszny, rytmiczny, idący wzdłuż brzucha aż po gardło. Facet na niej rzęził i krzyczał na przemian, słów nie rozumiała, pozostali śmiali się okropnie.