Mróz

– Dwunastoletnią? Jesteś pewien?

– Niczego nie jestem pewien. Zuza

„Rozpacz”, pamiętasz?

Krzeptowski skinął głową. Nie rozumiał malarstwa Heleny i trochę nie pojmował szumu, jaki mu towarzyszył, ale ten obraz i na nim zrobił wrażenie.

– Dziecko ma dwanaście lat? To bardzo ciekawe – powiedział. – Chyba musimy poważnie porozmawiać.

– Poważnie? Przecież rozmawiamy poważnie.

– Musimy poważnie porozmawiać o Zuza

34.

Helena otworzyła oczy.

Leżała na łóżku, nawet dość wygodnym. Tyle mogła stwierdzić, konkretnie. Reszty nie pamiętała. No dobrze, a więc leżała, było jej w miarę ciepło, łóżko było miękkie. Poruszyła ręką i dotknęła koca, który ją okrywał. Dobra wełna, przyjemna w dotyku, dająca dużo ciepła. Raczej górna półka, Helena znała się na tym.

Jakiś obraz wydobyty z pamięci nie dawał jej spokoju. Gwałtowny ruch, szybkie zmiany, krzyk. Może raczej krzyki.

Przemoc?

Powoli usiadła, stwierdziła, że kręci jej się w głowie, ale starała się nie zwracać na to uwagi. Chaotyczne obrazy zaczęły układać się w ciągi, podświadomość włączyła fonię, więc film zrobił się dźwiękowy, rozpaczliwy krzyk, huk wystrzałów, szarpanie, nakładające się wrzaski, ponownie wystrzał, łomot, zbite szyby…

Przypomniała sobie wszystko.

Przez dłuższą chwilę walczyła z narastającą falą paniki. Czuła mdłości, skurcze żołądka, w gardle obrzydliwy, oślizgły czop, niedający się usunąć. Starała się oddychać głęboko, skierować myśli na jakiś neutralny tor, ze wszystkich sił opanować drżenie ciała.

W końcu się udało. Powoli, niechętnie i z oporami panika ustąpiła. Żołądek uspokoił się, czop z gardła spłynął gdzieś w dół, puls ustabilizował się na poziomie zbliżonym do normalnego.

Napadnięto na nią. Zastrzeliła najprawdopodobniej jednego z napastników, drugi pozbawił ją przytomności. Nie wiedziała, w jaki sposób, nie widziała, ilu jeszcze napastników zaatakowało jej dom, nie wiedziała, co się stało z Yamato.

Znowu poczuła trwogę. Nie sądziła, by Yamato trzymał się z boku podczas napadu, rozpaczliwe wrzaski dowodziły, że wprost przeciwnie, możliwe, że zaatakował kolejnego z napastników…

…więc zapewne nie żyje.

Łzy same zaczęły cisnąć się do oczu i skapywać po policzkach. Helena zaczęła szlochać, padła bezwładnie na łóżko i płakała, długo, rozpaczliwie, boleśnie. Jakby chciała wypłakać wszystkie żale i smutki tego świata.

Straciła rachubę czasu. Płacz w końcu ustał, a Helena zapadła w krótką drzemkę. Gdy się obudziła, poczuła się, paradoksalnie, znacznie lepiej. Doszła do wniosku, że, choć nadal się boi i pierś ściska jej żal po psie, może zacząć racjonalnie myśleć.

Rozejrzała się po pokoju. Miał może dziesięć metrów kwadratowych, był dyskretnie oświetlony dwoma kinkietami, a ściany pomalowano na biało. Jedyny sprzęt stanowiło łóżko i stojąca w kącie chemiczna toaleta. Pomieszczenie pozbawione było okien, drzwi wyglądały na bardzo solidne i zamknięte na głucho, czego zresztą Helena nie omieszkała sprawdzić.

Zaczęła spacerować. Początkowo jeszcze czuła w głowie szum, ale wkrótce nawet i te objawy ustąpiły.

Bacznie zlustrowała samą siebie. Nie była skrępowana i nie licząc zamkniętych drzwi, miała pełną swobodę ruchów. Nie stwierdziła także na swoim ciele żadnych obrażeń, siniaków czy otarć. Nie sądziła, by ktoś się do niej dobierał, choć oczywiście tego akurat nie mogła być pewna. Nie wiedziała także, ile czasu była nieprzytomna.

Miała na sobie ten sam dres, który nosiła w domu. Słowem: poza utratą wolności i zmianą miejsca pobytu, niewiele się zmieniło.

Ucieszyła się, że zaczęła myśleć i nawet stacją na ironię.

Pierwsza myśl: Jakub i Zuza

Uświadomiła sobie, że prezentuje typowy przypadek, ale, szczerze mówiąc, miała to gdzieś: w sytuacji ekstremalnej myślisz o bliskich ci osobach i na nich zawieszasz nadzieję. Jeżeli dodatkowo te bliskie osoby są w stanie ci pomóc…

Żadnych wątpliwości: Jakub i Zuza

Raczej bliżej początku. Konkretnie: okupują pierwsze dwa miejsca.

Uśmiechnięta, położyła się na łóżku ze wzrokiem wbitym w sufit.

35.

– Co się z Zuza

Krzeptowski sięgnął po butelkę, wziął z szafki szklaneczkę i nalał też sobie, po góralsku, solidnie.

– Wczoraj poprosiłem Smotrycza, żeby trochę poszperał w jej aktach.

– Bo? Z jakiegoś konkretnego powodu? – I tak, i nie. Wiesz, ona mnie wkurwia.

– No, to jest wyjaśnienie…

– Jest. Wszyscy ją chcą bzyknąć, a ja nie. Za to zacząłem się zastanawiać, co może się kryć za tą pancerną maską. Przecież ona w zasadzie nie nadaje się na policjantkę, u nas raczej człowiek musi być bardziej elastyczny.

– Taaaa…

– No właśnie. No i parę dni temu doszły mnie słuchy o jakiejś sprawie związanej z Bondarukiem. Kojarzysz go?

– Taki mały, gruby?

– Ten sam.

Sporo się o tym mówiło w komendzie, mniej więcej piętnaście miesięcy temu. Bondaruk był zamieszany w sprawę zniknięcia bardzo dużej sumy pieniędzy z miejsca przestępstwa. Ekipa wpadła do jednego z dużych dilerów narkotyków, nakryto kasę, towar i paru mocnych gości. Po jakimś czasie okazało się, że goście poszli siedzieć, towar powędrował do magazynu, pieniądze natomiast zniknęły. Ogromne pieniądze. Szefem ekipy robiącej nalot był Stefan Bondaruk, policjant z dwudziestoletnim stażem.

– Zrobił się smród, pamiętasz? Szef za cholerę nie chciał wpuścić chłopców z wydziału wewnętrznego, więc utworzył nieoficjalnie wewnętrzną grupę śledczą, która miała wywęszyć, co się naprawdę stało. To było tylko dwoje policjantów, z drugiego szeregu. Zgadnij, kto był w tej grupie.

– Zuza

– Powinieneś grać w totolotka. A teraz pytanie numer dwa. Jakim wynikiem skończyło się śledztwo?

– Masz minę jak kotek w składzie śmietany.

– Dobrze myślisz. Śledztwo wykazało jednoznacznie, że Bondaruk i jego ludzie są czyści jak łza. Zuza

– Łapówka?

– Całkiem możliwe. Słuchaj dalej. Pół roku później ktoś zaciukał znanego hakera, niejakiego Szmaję.

– Słyszałem.

– Masz dobry słuch. Śledztwo prowadziła nasza urocza blondyneczka. Szybko wyjaśniło się, że Szmaję zabili panowie, którym Szmaja obrabował konto. Po prostu zrobił standardowy hakerski włam, tylko ukradł niewłaściwe pieniądze niewłaściwym ludziom. Zuza

– I co w tym ciekawego?

– Ano to, że Szmaja nie działał sam, miał wspólnika, niejakiego Carriego. Zuza

– Ciekawe – Jakub próbował dopasować to, czego się dowiedział, do wiedzy, którą posiadał wcześniej. A także umieścić w tym kontekście Zuza

– Bo Smotrycz, zanim zniknął, zdążył mi wysłać e-maila z paroma ciekawymi załącznikami. Znalazł te rzeczy w jakichś naszych archiwach, nawet nie wiedziałem, że są takie. Ale to, rozumiesz, nie wszystko. Smotrycz to naprawdę bystry gość i chyba najlepszy haker, jaki żyje. O ile żyje. Aż szkoda go dla policji.