Mróz

W milczeniu i pośpiechu zaczęli rozpakowywać zapasy. Krzeptowski odpinał kontenery i ostrożnie podawał Jakubowi. Ten, korzystając z kółek, odtaczał je pod drzwi, za którymi były windy. Po kwadransie na platformie ładunkowej pozostały tylko skutery zapakowane w największy, zamknięty na klucz kontener.

Krzeptowski zamknął drzwi ratraka. Musieli skorzystać z dwóch kursów windy, by wwieźć wszystkie zapasy na czwarte piętro. Gdy w końcu zamknęli za sobą drzwi mieszkania, byli spoceni.

W mieszkaniu, choć przestro

Krzeptowski zdjął kurtkę i sweter, po czym wyciągnął z kieszeni komórkę. Wybrał numer figurujący w liście kontaktów jako numer jeden.

– Jadwiga? Czołem. Tu twój ulubiony góral. Jak idzie? Skończyliście? Świetnie. Jedziecie? Aha, dopiero ruszyliście. Znaleźliście coś? Super, ale nie mów. Pogadamy jak dojedziecie. Przygotujemy kolację. Uważajcie na siebie, naprawdę jest paskudnie. Pa, czekamy.

Zrobiło mu się gorąco, ale pomyślał, że to od wysiłku i gwałtownej zmiany temperatury. Mieszkanie było ciepłe, jasno oświetlone i przyjazne. Zdawało się mówić, że razem są w stanie przetrwać każdą przeciwność losu.

– No, Kubuś, mamy długą noc przed sobą. Leć pod prysznic, ja tu trochę rozpakuję, a potem się zamienimy.

– Dzięki. Właśnie miałem zaproponować…

– Nie ma co gadać.

Gdy za Jakubem zamknęły się drzwi łazienki, Krzeptowski wziął się ostro do roboty.

On, Jadwiga i Tolak cały ranek ciężko pracowali. Zrzucili się po pięćset złotych i zakupili sporo żywności i potrzebnego ekwipunku. Ale potem wszyscy byli dość zajęci, toteż torby z żywnością i różnorakimi artykułami przemysłowymi stały w korytarzu i kuchni. Kontenery przyniesione z dołu do reszty wypełniły każdy wolny kąt.

Komisarz postanowił podejść do sprawy systematycznie. Otworzył przepastną lodówkę i wyrzucił z niej wszystko, co stare, przeterminowane lub niepotrzebne. Włączył nieużywaną dotychczas zamrażarkę – przyszło mu do głowy, że to całkiem zbędny gest, wystarczy wystawić coś za okno, a bez trudu będzie można uzyskać efekt naprawdę głębokiego mrożenia – i zaczął wrzucać do niej zapasy przeznaczone na później. W lodówce ułożył artykuły mające pójść na pierwszy ogień. Na półkach w spiżarni poukładał konserwy, kartony soku, dżemy, wielkie torby płatków śniadaniowych, kilka zgrzewek mleka, warzywa, worek ziemniaków, makarony, ryż. Pod kran podstawił jeden z dziesięciu zakupionych rano plastikowych kanistrów. Butle gazowe wrzucił do szafy w przedpokoju, na półkach powyżej poukładał lampy zasilane gazem oraz dwa piecyki.

Do sypialni wrzucił po dwa koce i śpiwory. Dodatkowe koce, a także młotek i gwoździe położył przy największym z okien.

Musiał się rozebrać do koszulki, taki był zapracowany.

W salonie ułożył kontenery z bronią i amunicją. Ich rozpakowanie zostawił na później, nie spieszyło się.

Dopiero po półgodzinie Jakub wynurzył się z łazienki, owinięty w ręcznik. Był przygarbiony i sprawiał wrażenie postarzałego. Stare blizny blado odcinały się od skóry. Bez pośpiechu otworzył torbę zabraną z Wiejskiego Domku, przez chwilę zastanawiał się, co wybrać, po czym założył na siebie bieliznę i polarowy dres.

– Moje ubranie nie nadaje się do niczego – powiedział usprawiedliwiającym tonem.

– Luzik. Wybór jest.

– Dobra. Co mam robić?

– Możesz zasłonić okna kocami. A potem dalej rozpakowuj kontenery.

– Można mu zaufać?

Krzeptowski był już w połowie drogi do łazienki. Przyzwyczajony do nagłych zmian tematu, jednak odrobinę się zawahał.

– Tolakowi? – zapytał na wszelki wypadek.

– Tolakowi – Jakub wyglądał na zniecierpliwionego. – Pytam, czy możemy go uważać za sojusznika.

Krzeptowski zastanawiał się nad tym od wczoraj.

– Zależy w jakiej sprawie – powiedział ostrożnie, gdy milczenie stało się stanowczo zbyt długie. Postanowił na razie zrezygnować z kąpieli. – Wygląda na zmartwionego, ale sam wiesz, jakie służby potrafią prowadzić gierki…

– Wiem. Mieliśmy tego po uszy…

– No. Tylko że…

– Mów.

– … sprawia wrażenie szczerego.

– Sprawia wrażenie.

– Wiem, to bzdet.

– Wrażenie może być istotne – Jakub był jakiś nieobecny. Dawno go takim Krzeptowski nie widział. Może w zeszłym roku, podczas zjazdu z Kasprowego. Obaj wtedy mało nie zginęli. – Pytanie, czy może nam pomóc znaleźć Helenę.

– To ta sama sprawa.

– Wiem. Wszystko się jakoś dziwnie łączy.

– Dokładnie. Więc jeżeli będzie chciał pomóc nam odszukać Lenę, będzie po naszej stronie i w i

– No więc można mu zaufać czy nie?

Znowu milczenie trwało dłuższą chwilę.

– Miejmy go na oku. Nie zostawiajmy samego. Posłuchajmy, co ma do powiedzenia. Zobaczmy, czy naprawdę pomaga.

– Dobry plan – Jakub uśmiechnął się samymi ustami. I dodał zupełnie nieoczekiwanie: – Lena ma romans. Z Zuza

Krzeptowski, który otwierał właśnie kontener zawierający broń, zamarł. Wieko odbiło się na zawiasach i opadło z trzaskiem. Komisarz nawet nie mrugnął. Po prostu wpatrywał się w Jakuba.

– To żart? – wykrztusił w końcu.

– Nie. Domyślałem się, że coś jest grane, od pewnego czasu Lena była jakaś dziwna, a Zuza

– Po co?

– Sumienie ją ruszyło. Podobno zerwały ze sobą.

Krzeptowski trzasnął pięścią w wieko kontenera. Specjalnie wzmocniony plastik pękł, cienka szczelina podzieliła zamknięcie niemal równo na pół.

– Kurwa mać, co za czasy. Już nawet nie na i

– Może to nie jest takie złe. Dwie niezłe dupy w uściskach. Jakby człowiek dobrze zagadał, można by się przyłączyć…

Krzeptowskiego zatkało po raz kolejny. Jakub: ton zupełnie obojętny, w oczach nie wiadomo co, treść nie do przyjęcia. W góralskim kodeksie takie rzeczy nie figurowały.

– Nie pieprz – powiedział. – Romans to zdrada, obojętnie, z facetem czy kobitką.

– Może tak, może nie – odparł Jakub. – Może lepiej to sobie jakoś zracjonalizować, nie uważasz?

– Nie uważam.

– A może jednak? Co mam zrobić? Rozwieść się?

– No… – Krzeptowskiemu przeniknęło przez głowę, że z dużą dozą prawdopodobieństwa problem rozwiąże się sam. Odgonił jednak czym prędzej tę myśl. – Nie, pewnie, że nie.

– No widzisz.

– Nic nie widzę. Wiesz, jak to się stało?

– To długa historia. Nie wiem, czy mi się chce ją opowiadać w całości.

– Opowiedz najciekawsze fragmenty.

Jakub poszedł do kuchni, chwilę kontemplował zawartość lodówki, znalazł butelkę wódki, nalał do szklanki solidną porcję, po czym wrócił do salonu i usiadł na kanapie. Bez pośpiechu wypił połowę drobnymi łykami. Nawet się nie skrzywił.

– Poznały się rok temu, na jakimś wernisażu. Zaczęły rozmawiać, spodobały się sobie, ludzie pewnie patrzyli jak na zjawisko. Wyobraź sobie, że Zuza

– Co się, kurwa, zaczęło? Zuza

Jakub wzruszył ramionami.

– Pewnie odnalazła coś, czego jej nie mogę dać.

– Gadanie. Tak można usprawiedliwić wszystko.

Tyszkiewicz powoli, jakby se

– Może tak, może nie. Wiesz, że Zuza

– Dziecko? Ona? Z kim? – Za dużo tych niespodzianek. Krzeptowskiego zaczęła boleć głowa.

– Nie wiem z kim. Ma dziewczynkę, dwunastoletnią. Niepełnosprawną. Wózek, pieluchy, te rzeczy. Dziecko nie mówi, nie widzi i ma dziewięćdziesiąt procent utraty słuchu.