Mróz

– Nie. Pracowałoby ci się znacznie gorzej.

Westchnienie.

– Dobra. Przyślę. Podaj adres.

Zuza

Czekając na e-maila, siedziała bez ruchu. Sen odszedł, jednak nie zwracała na to uwagi, choć wiedziała, że aby być stuprocentowo skuteczną, powi

W końcu komputer pisnął i zasygnalizował przyjście korespondencji. Zuza

Dopiero wtedy otworzyła wszystkie trzy pliki.

Bingo.

Już pierwszy z nich przedstawiał jednego z mężczyzn ze zdjęcia. Podobieństwo nie było uderzające, portrety pamięciowe z reguły nie przypominają ostrej fotografii, czasami jednak, przy odrobinie szczęścia, zawierają pewną ogólną charakterystykę twarzy, jakiś specyficzny grymas, układ oczu lub ust, szczególny kształt nosa…

Z lewej części ekranu wybrała jedno ze zdjęć, powiększyła je, po czym porównała z rysunkiem po prawej.

Żadnych wątpliwości. Gruba szyja, niebieskie, jakby wodniste oczy, krzywy, najwyraźniej złamany nos. Twarz, której nie sposób zapomnieć. Zuza

Otworzyła plik z charakterystykami personalnymi.

Jefrim Walkiewicz, lat 41, obywatel Białorusi, były zawodowy podoficer KGB, sekcja antyterrorystyczna, od dwóch lat na emeryturze. Obecnie wolny strzelec.

Wzrost, waga, kolor oczu. Przypuszczalny adres.

Dopiero po półgodzinie uspokoiła się na tyle, by wrócić do łóżka. Ponownie zgasiła światło, przykryła kołdrą i zamknęła oczy. Sen nadszedł niechętnie, ciężko, niczym duszący opar.

33.

– Musimy się zatrzymać – powiedział Krzeptowski.

– Wiem – westchnął Jakub. Sama myśl o opuszczeniu kabiny powodowała przypływ złego humoru. – Zróbmy to teraz. Potem mogę nie mieć motywacji.

Krzeptowski skręcił ostrożnie, wjechał na chodnik – przypuszczalnie, bo sam chodnik przykryty był kilkunastocentymetrową warstwą śniegu, którego zresztą z każdą minutą przybywało – po czym zatrzymał się.

Dopięli kurtki, założyli czapki oraz rękawice i wyszli na zewnątrz.

Choć wiatr starał się za wszelką cenę zniechęcić ich do podejmowania wysiłku, sprawdzili ratrak niezwykle stara

Jakub był zły. Chciał mieć to z głowy, wiedział, że coś powi

– Zostaje szoferka – krzyknął prosto w ucho Krzeptowskiego, gdy spotkali się przy lewej gąsienicy, obaj tak samo bezradni. – Tam jest fabrycznie wmontowany GPS, może mieć moduł komórki i wysyłać lokalizację.

– Nie damy rady sprawdzić, nie mamy urządzeń – odkrzyknął Krzeptowski. – Musielibyśmy wszystko rozwalić.

– Może to nie jest zły pomysł.

– Może nie.

Weszli do szoferki. Krzeptowski sprawdzał każdy centymetr powierzchni, siedzenia, tapicerkę, podsufitkę, wszystkie schowki. Jakub natomiast przyjrzał się GPS-owi, stanowiącemu fabryczne wyposażenie maszyny. Nie nosił znamion ingerencji, ale to akurat o niczym nie świadczyło – doświadczony monter byłby w stanie rozmontować deskę rozdzielczą i złożyć ją z powrotem bez żadnych widocznych śladów. Tyszkiewicz doszedł do wniosku, że musiałby zdemolować połowę deski, a niewykluczone, że ich życie będzie zależeć od sprawnego funkcjonowania umieszczonych w niej urządzeń. Pozostawienie ich w nienaruszonym stanie leżało niewątpliwie w interesie wszystkich obecnych i potencjalnych uczestników misji. Toteż wyciągnął ze skrzynki narzędziowej niewielki krzyżakowy śrubokręt, odkręcił dwie małe śrubki zabezpieczające skrzynkę z bezpiecznikami, zdjął pokrywę i chwilę przyglądał się dwóm rzędom małych blaszek. W końcu wyciągnął jedną z nich, zerknął na ekran GPS-a i stwierdził, że trafił za pierwszym razem. Ekran był ciemny i martwy.

– Moduł komórkowy może siedzieć gdzieś z tyłu i mieć własne zasilanie.

– Może. Pewnie ma. Ale GPS raczej nie, działałby.

– Możliwe. Jesteś pewien?

– Niczego nie jestem pewien. Spędzimy tu mało czasu – pokazał oczami na kabinę. Podsłuch. Krzeptowski zrozumiał.

– Oczywiście. Jedziemy?

– Nie mamy i

Krzeptowski uruchomił silnik i ruszyli ponownie.

Jakub sądził, że poruszanie się pojazdem przystosowanym do pracy w ciężkich, górskich warunkach, o szerokich na metr gąsienicach dostarczy mu więcej emocji. Ale komfort jazdy był porównywalny do średniej klasy samochodu, silnik pracował tylko umiarkowanie głośno, Krzeptowski już po trzecim zakręcie nabrał wprawy i nauczył się unikać szarpania oraz gwałtownych zmian prędkości. Toteż na miejsce przyjechali bez przygód, jeśli nie liczyć obserwacji coraz bardziej pogarszającej się pogody.

Temperatura przekroczyła minus dwadzieścia stopni. Wiatr wiał silniej, niż zanim się pojawili w magazynie, Jakub oceniał jego prędkość na jakieś czterdzieści kilometrów na godzinę. I śnieg. Jeszcze niezbyt duże, ale coraz gęstsze płatki lecące niemal równolegle do powierzchni ziemi, oblepiające wiaty przystankowe, latarnie i domy, tworzące już pierwsze zaspy na ulicach. Przejechawszy niemal całą dzielnicę, spotkali tylko dwa śnieżne pługi, wyglądające niczym Robinson z Piętaszkiem na bezludnej wyspie.

Wyspa nie była jednak całkiem bezludna.

Gdzieś w oddali przemknął niepewnie autobus, tramwaj zazgrzytał na zalodzonych szynach, ale kompletny brak przechodniów i niemal całkowity brak ruchu samochodowego powodował skojarzenia z lodową pustynią.

Wtedy Jakubowi po raz pierwszy przemknęła przez głowę myśl, że to wszystko robi się niepokojąco podobne do, widzianego do tej pory tylko w niezliczonych filmach, krajobrazu będącego skutkiem jakiegoś globalnego kataklizmu. Otrząsnął się. Musi myśleć o czymś i

Dojechali pod jeden z wielu anonimowych, nowych bloków na Ursynowie, o trzy kilometry od mieszkania Jakuba. Krzeptowski wyciągnął z kieszeni pilota, wrota garażu ze zgrzytaniem zaczęły się unosić.

– Nie jestem pewien, czy się zmieścimy – mruknął Jakub. Otworzył drzwi i wysiadł. – Zjeżdżaj powoli, będę cię asekurował.

Zeskoczył lekko ze stopnia i stanął z boku, tuż przed otwartymi wrotami do podziemnego garażu. Ratrak mruknął nieco głośniej i zaczął się toczyć w dół. Powoli zbliżał się do wjazdu, Jakub ocenił, że raczej się zmieści, machnął ręką i Krzeptowski lekko nacisnął gaz.

Nie zmieścił się. Coś chrupnęło głośno, rozległ się brzęk tłuczonego szkła i po szoferce popłynęło żółte konfetti. Krzeptowski nawet tego nie słyszał, reszta pojazdu była o metr niższa od wrót, więc ratrak bez dalszych przeszkód popełzł w kierunku wolnego miejsca.

Z hukiem opadła brama i oddzieliła garaż od wycia wiatru. Po chwili umilkł także warkot silnika.

Zapadła cisza.

Jakub podszedł do ratraka. Drzwi otworzyły się. Krzeptowski zeskoczył na ziemię.

– Co to było?

– Straciliśmy oba ostrzegawcze migacze – odpowiedział Jakub, oglądając sterczące na ramie kikuty. – Gdyby było o dwa centymetry niżej, stracilibyśmy również halogeny.

Krzeptowski spojrzał obojętnie.

– Mniejsza z tym – machnął ręką. – Migacze raczej nie będą nam potrzebne.

– Trzeba by te druty jakoś zabezpieczyć, bo jak się dostanie trochę wilgoci, może być zwarcie.

– Zakleimy taśmą. A teraz bierzmy się do roboty.