Mróz

Hala miała co najmniej trzysta metrów kwadratowych i była wysoka. Surowe betonowe ściany odbijały każdy dźwięk nieprzyjemnym, krótkim echem. Po bokach: kilka korytarzy ciągnących się do następnych pomieszczeń. Pod ścianami: stojaki z bronią i regały z różnorakim zaopatrzeniem. Stosy pudeł i kartonów oraz plastikowych kontenerów na kółkach. Bliżej środka: dwa terenowe bmw z napędem na cztery koła, wyglądające na całkowicie nowe. Pośrodku: czerwona, ogromna maszyna na szerokich gąsienicach.

Jakub aż gwizdnął z podziwu. Zarówno on, jak i Krzeptowski byli pod wrażeniem.

– Gdzie my w ogóle jesteśmy?

Gospodarz uśmiechnął się szeroko.

– Wie pan, staramy się, aby rząd był w miarę samowystarczalny w niektórych niespodziewanych sytuacjach. Tam – wskazał na sufit – jest coś w rodzaju centrum kryzysowego. Tu – machnął ręką kolistym ruchem – magazyn.

– Zadziwiające.

– No, to tylko mała część. Niezależnie od rządzącej opcji politycznej, niespodzianki nam niestraszne.

– Jestem pełen podziwu. Możemy przejść do konkretów?

– Oczywiście. Mówił pan o środku poruszania się. Proszę spojrzeć – gospodarz podszedł do krwistoczerwonej maszyny. – To ratrak, zeszłoroczny model. Benzynowy silnik o mocy trzystu koni mechanicznych, przystosowany do dużych przeciążeń i pracy w niskich temperaturach. Ma pan cały bak paliwa. I cztery kanistry zapasu. Benzyna jest dość odporna na niskie temperatury, pomimo to została wzbogacona, powi

Krzeptowski spojrzał na Jakuba, uśmiechnął się i kiwnął energicznie głową. To było znacznie więcej, niż się spodziewali. A gospodarz atakował dalej.

– Jakiego rodzaju broń panów interesuje?

– A co mamy do wyboru?

– Niech pan powie, co pana interesuje, a ja powiem, czy mogę pomóc.

– M-4?

– Ile sztuk?

– Pięć – odparł Jakub, udając, że nie widzi zdziwionego spojrzenia Krzeptowskiego.

– Bez problemu.

– Granatniki czterdzieści milimetrów.

– Podwieszane pod karabinem?

– Tak. Dwie sztuki.

– W porządku. Co jeszcze?

Jakub skrzywił się.

– Karabin snajperski?

– Sako albo H&K.

– Wezmę oba. Pięć pistoletów, komplet tłumików i laserowych znaczników celu. Amunicja. Latarki. GPS. Noktowizory.

– Oczywiście – mężczyzna wskazał regały pod ścianą. Żadnym gestem nie wyrażał zdziwienia.

– Odzież polarna, budę gazowe, oświetlenie, piecyki. Liofilizowana żywność.

– Żadnego problemu.

– Okej, w takim razie zabierajmy, co mamy zabrać, i zmykamy – Jakub spojrzał na zegarek. Miał dojmujące poczucie traconego czasu. Zdawał sobie sprawę, że przygotowania są niezbędne, ale chciał mieć to z głowy jak najszybciej.

Zaczęli wybierać sprzęt. Gospodarz był pomysłowy i uczy

– Ratrak prowadzi się lekko. Używa pan kierownicy jak w normalnym samochodzie.

– Dziękuję. Skodę panu zostawiamy. Zgłosimy się po nią… po wszystkim.

Gospodarz nie tracił dobrego humoru.

– Mam nadzieję, że panom się powiedzie. I że wyjdziemy z tej katastrofy bez strat – powiedział. Być może chodziło mu tylko o pogodę.

– Zobaczymy. Może się uda – odparł Jakub.

– Ja poprowadzę – Krzeptowski otworzył drzwi ratraka. – Kiedyś już miałem do czynienia…

Jakub wiedział, że Krzeptowski już miał do czynienia. Sam też miał, niestety, do czynienia, dlatego bez słowa zajął miejsce pasażera.

Krzeptowski chwilę rozglądał się po kabinie. Upewnił się, że gałka zmiany biegów jest na pozycji „N”, po czym nacisnął starter. Potężny silnik zaskoczył od razu. Krzeptowski pozwolił mu przez chwilę pracować na wolnych obrotach. Przyjrzał się włącznikom reflektorów – miał do wyboru kilka kombinacji, włącznie z umieszczonymi na ramie nad kabiną silnymi halogenami przeciwmgielnymi – po czym zapalił zwykłe drogowe światła.

Spojrzał z ukosa na Jakuba, jakby czekając na zachętę, nie doczekał się, więc wcisnął sprzęgło, wrzucił pierwszy bieg i lekko dodał gazu. Silnik wszedł od razu na wyższe obroty, Puścił sprzęgło i dwutonowa maszyna zadziwiająco lekko i pły

Gospodarz wyjął z kieszeni jakiś podłużny przedmiot, przycisnął guzik i ciężkie odrzwia, zlokalizowane dziesięć metrów przed ratrakiem, zaczęły się podnosić. Maszyna minęła je i wjechała na stromy, betonowy podjazd. Pokonała wzniesienie bez najmniejszego wysiłku, jakby go w ogóle nie zauważyła, po czym wyjechała na podwórze.

Krzeptowski lekko przyspieszył i skręcił w stronę bramy. Szarpnęło, jedna z gąsienic zatrzymała się, ratrak wykonał pły

32.

Obudził ją dzwonek telefonu. Przez chwilę zupełnie nie wiedziała, gdzie jest i co tak dotkliwie wwierca się w mózg. Gdy oprzytomniała i zapaliła światło, stwierdziła, że jest wpół do dziewiątej. Numer na wyświetlaczu był znajomy. Bez wahania odebrała połączenie.

– Tu Stefan. Możesz?

– Oczywiście – błyskawicznie odgoniła resztki snu. Oparła się na łokciu i mocniej przycisnęła słuchawkę do ucha.

– Chcesz się spotkać?

– Powiedz przez telefon.

– Okej. Mamy pewne ustalenia – głos, jak zwykle piskliwy i połykający niektóre głoski, był przytłumiony. Jego właściciel musiał być bardzo zmęczony.

– Mów – usiadła na łóżku i opuściła stopy na podłogę.

– Sprawa najprawdopodobniej wydarzyła się przed szóstą rano. Pod dom podjechała karetka pogotowia. Do środka weszło dwóch gości z noszami i trzeci, jakby lekarz. Zadzwonili do mieszkania twojej matki. Dlatego im otworzyła i dlatego nie ma żadnych śladów walki. Po prostu zaskoczyli ją. Została zastrzelona pojedynczym strzałem w głowę z bliskiej odległości. Nie znaleźliśmy łuski, ale kulę owszem, pojechała już do laboratorium. Zresztą rodzaj broni, jakiej użył zabójca, nie jest chyba w tej chwili taki ważny. Z pokoju dziecka, tak nam się wydaje, zniknęło część ubrań, co może jest pewnym pocieszeniem. Zamierzają ją trzymać. Czy twoja córka używała pieluch?

– Używała.

– Nie ma ani jednej. Też zabrali. Raczej będą negocjować.

– Jeszcze nikt się nie skontaktował.

– To może potrwać, wiesz przecież.

– Wiem – zamknęła oczy. Czuła suchość w ustach. – Znaleźliście jakieś ślady?

– Trochę. Obuwie, jakieś cząstki bawełnianych włókien. Niestety typowe. Ale…

– No?

– …może mamy coś jeszcze. Mieszka obok taka sąsiadka, wygląda na wścibską babę, której się nudzi.

– Brożkowa.

– Dokładnie. Przesłuchaliśmy ją. Twierdzi, że nie mogła spać i wyglądała przez okno. Akurat, kiedy podjechała ta karetka.

– Ona zawsze wygląda przez okno.

– Tak właśnie myślałem. Potem obserwowała przez wizjer tych rzekomych sanitariuszy. Sporządziliśmy prowizoryczny portret pamięciowy.

Zuza

– Masz możliwość wysłania e-maila?

– Tak. Mamy tu laptopa z bezprzewodowym Internetem.

– Przyślij mi te portrety.

Tym razem milczenie zapadło po drugiej stronie linii.

– Czegoś mi chyba nie mówisz.

– Taka była umowa.

– Pracowałoby mi się lepiej, gdybym więcej wiedział.