Mróz

– Tyle marszałek Terlecki. Posłowie ciągle jeszcze rządzącej, ale już będącej w zdecydowanej mniejszości partii przyznają, że mamy do czynienia z bezprecedensowymi działaniami mającymi znamiona działań kryminalnych. Niektórzy mówią nawet o zamachu stanu. Żaden z nich nie chciał jednak wypowiedzieć się inaczej niż anonimowo – głos reportera był podniecony. Choć zawalił wigilijną kolację, czuł krew; paliwo, pokarm i sens istnienia mediów. Jakub przyciszył głos.

– Słyszałeś to samo co ja?

– No. Ale wolałbym, żeby to był sen.

– Nie wiem, co gorsze, mróz jak skurwysyn, czy skurwysyn u władzy.

– On sobie zapewnił właściwie legalną dyktaturę – Krzeptowski pokręcił głową. Aż wpadli w lekki poślizg. – Bo przecież zaraz mu uchwalą tę nowelizację.

– Premier wspominał o tym. Zdaje się, że gość przekupił połowę posłów z partii premiera i teraz ma większość.

– No to mu na pewno uchwalą. Kurwa, nie wiedziałem, że to takie proste. Wiesz, co mi przyszło do głowy?

– Wiem. Że zamiast ganiać nie wiadomo za czym, najprościej byłoby dobrać się do dupy panu marszałkowi.

– Nie uważasz, że tak byłoby prościej? Jak by go przycisnąć, tak po naszemu, to wyśpiewałby, kto mu to wszystko namotał. I za tym stoją porywacze Heleny, głowę sobie dam uciąć.

– Kuszące. Ale po pierwsze, nie bardzo wiem, jakbyśmy mieli dorwać pana marszałka i pogadać z nim na osobności. Poza tym to tylko hipoteza.

– Granicząca z pewnością.

– Być może. Mam ochotę pójść na skróty, wierz mi, ale tak się chyba nie da. Musimy pogrzebać, odwalić normalną policyjną ciesiołkę.

– Możemy trochę nie mieć możliwości. Tak poważnie, jak sobie wyobrażasz prowadzenie śledztwa w tych warunkach? – wysunął nieznacznie podbródek w stronę tego, co za szybą.

– Nie wiem. W ogóle o tym nie myślałem.

Krzeptowski nie odpowiedział. Oderwał na moment rękę od kierownicy i zgasił radio, bo przyciszony co prawda, ale nadal dobrze słyszalny bełkot reportera działał mu na nerwy.

Dojeżdżali do celu.

30.

Otworzyła szafę i wyjęła z niej sporych rozmiarów podłużną skrzynię z rączką umożliwiającą przenoszenie z miejsca na miejsce. Wsadziła klucz do zamka i przekręciła. Wieko odskoczyło. Podniosła je.

Na wierzchu leżał fabrycznie nowy pistolet maszynowy heckler & koch MP-5 w najnowszej wytłumionej wersji, z szynami montażowymi, przednim uchwytem i wysuwaną kolbą. Obok, w gąbkowych zagłębieniach: celownik optyczny, noktowizor, latarka oraz dziesięć magazynków.

Wyjęła górną półkę. Na niższym poziomie spoczywał równie nowy sig sauer, laserowy znacznik celu, latarka, tłumik i sześć zapasowych magazynków. Na trzecim poziomie nóż, rewolwer smith & wesson, mrozoodporna latarka.

Wprawnymi ruchami zaczęła składać broń. Do szyny montażowej pistoletu maszynowego przymocowała celownik optyczny, obok zamontowała latarkę. Do lufy siga dokręciła tłumik i przymocowała znacznik celu – efektem była broń umożliwiająca naprawdę ciche strzelanie, z możliwością wycelowania w ciemnościach.

Po dwóch kwadransach była gotowa. Ekwipunek i uzbrojenie zostały przejrzane, sprawdzone i przygotowane do użycia. Spojrzała na zegar. Szósta po południu. Zwykle o tej porze odpakowuje się bożonarodzeniowe prezenty.

Pomyślała, że najlepszym prezentem będzie sen. Ludzie, których zamierzała odwiedzić, raczej nie kładą się spać zbyt wcześnie. Głęboki przedświt, oto właściwa pora.

Zatem odpoczynek pozwoli się odpowiednio przygotować.

Pogasiła światła, zasłoniła szczelnie zasłony i położyła się. Przez chwilę słuchała ponurego wycia wiatru za oknem. Potem usnęła.

31.

Strażnik przy bramie sprawiał wrażenie niezbyt rozgarniętego. Z pewnością był zmarznięty i chciał mieć z głowy niechcianych gości. Najpierw długo oglądał ich legitymacje służbowe, upoważnienie od premiera, potem dowód osobisty Jakuba. Na koniec wydął wargi.

– Nie mam żadnego polecenia, żeby panów wpuścić – powtórzył, już chyba po raz trzeci. Drżał wyraźnie. Sort mundurowy najwidoczniej wczesnozimowy, ani śladu przygotowań do stawienia czoła katastrofie klimatycznej. Ale ton i mina służbisty.

– Zawołaj przełożonego – powiedział Jakub, nachylając się ku otwartej po stronie Krzeptowskiego szyby. Zwykle łamanie biurokratów stanowiło niezłą zabawę, ale teraz naprawdę mu się spieszyło. – Migiem.

Tamten popatrzył niezdecydowany. Miał swoje rozkazy, była Wigilia, jego zmiana kończyła się za piętnaście minut. Chciał jak najszybciej opuścić posterunek i kłopoty z jakimiś przybłędami w starym gruchocie były ostatnią rzeczą, której sobie życzył. Z drugiej strony goście podtykali mu pod nos pismo z pieczęcią prezesa Rady Ministrów i jego osobistym podpisem. Znał ten podpis i tę pieczęć, do jego obowiązków należało nauczenie się ich na pamięć.

W końcu zdjął z widełek słuchawkę i rzucił do mikrofonu trzy krótkie zdania. Polecono mu czekać. Po chwili i

– Proszę – powiedział kwaśno. Cofnął się ponownie do budki i nacisnął guzik. Szlaban, pokonując opór narastającego oblodzenia, ze zgrzytem się podniósł.

Krzeptowski ostrożnie ruszył. Podjechali pod niski, piętrowy dom, którego kontury majaczyły przez śnieg. Zatrzymali się. Drzwi wejściowe były otwarte. Stał w nich postawny mężczyzna w swetrze. Zdawał się nie zwracać uwagi na temperaturę i wiatr.

– Dostałem telefon z kancelarii premiera. Panowie wybaczą. Strażnik zostanie ukarany – powiedział i uśmiechnął się życzliwie. Nosił wąsy, miał nadwagę i wyglądał na kompetentnego urzędnika państwowego wyższego szczebla.

– Starał się tylko. A jest zimno, więc był zły – machnął ręką Jakub. Całą tę operację chciał mieć jak najszybciej za sobą.

– Proszę do środka – powiedział energicznie wąsaty, po czym, gdy weszli, wyciągnął rękę i przedstawił się krótkim nazwiskiem, z rodzaju tych, które zapomina się po pięciu minutach.

– Formalności musi stać się zadość – powiedział przepraszającym tonem. – Wiem, że to strata czasu, ale muszę zobaczyć panów pełnomocnictwa.

– Proszę – Jakub podał mu kartkę otrzymaną od premiera wraz z policyjną legitymacją. Pomyślał, że musi pełnomocnictwo jakoś oprawić w plastik, ponieważ przy tym tempie używania już dziś wieczorem nie zostanie z niego zbyt wiele.

– Wszystko w porządku. A pan? – spojrzał pytająco na wielkiego górala.

– Komisarz Stanisław Krzeptowski. Jest moim współpracownikiem.

Policyjna blacha zawisła dziesięć centymetrów przed nosem gospodarza. Kontemplacja trwała trzy sekundy i również była formalnością.

– W porządku. Proszę zatem powiedzieć, czego panom potrzeba.

– Wszystkiego, co niezbędne – odparł Jakub. – Po pierwsze środka poruszania się skutecznego w warunkach polarnych. Myślałem o skuterach śnieżnych…

– Oczywiście. Ale mam dla panów coś lepszego – powiedział mężczyzna. – Proszę za mną, rozumiem, że panowie się spieszą, przejdźmy zatem od razu do magazynu.

Ruszyli w głąb budynku. Na końcu długiego korytarza gospodarz otworzył jedne z drzwi. Za nimi ukazały się schody prowadzące w dół.

– Nasz garaż i magazyn – wyjaśniającym tonem powiedział gospodarz.

– Poza tym odzież polarna. Kilka kompletów, powiedzmy… – Jakub zawahał się. Mówił do pleców mężczyzny schodzącego schodami przed nim. – …sześć. Broń. Żywność. Zapasy paliwa. Butle gazowe. Piecyki. Lampy. Latarki. Sprzęt łączności.

Nie był pewien, czy tamten słuchał. Plecy milczały jak zaklęte.

Po chwili znaleźli się na poziomie minus jeden, jakieś cztery metry pod poziomem gruntu. Gospodarz pstryknął umieszczonym na ścianie przełącznikiem.