Mróz

– Widziała ich razem w jakiejś knajpie i podsłuchała pewien fragment rozmowy. Zastanawiający fragment.

– Najgorzej, jak ludzie nie podsłuchują porządnie…

– …i od początku – Krzeptowski uśmiechnął się. Stara zabawa, stare dzieje. Sprzed katastrofy. – Ale mimo wszystko jest jakiś trop.

– Jest. W sprawie Wicherka… – Zarzut. Zawoalowany, ale wyczuwalny.

– Na razie w sprawie Wicherka. Zaraz dojdziemy do twojej żony.

– Nie tak prędko – robienie wyrzutów Krzeptowskiemu było idiotyzmem. Jakub zamknął oczy. Tak mu się lepiej myślało. Nie widział przynajmniej skotłowanej rzeczywistości przed maską. – Przepraszam. Skończ o odkryciach Tolaka, potem opowiesz mi o reszcie, a dopiero potem pogadamy o Lenie…

Krzeptowski skontrował kierownicą, gdy na zakręcie wpadli w niewielki poślizg. Silnik ryknął, koła zgrzytnęły na śniegu, zakołysało jak podczas sztormu, ale w końcu samochód złapał właściwy kurs.

– Gdzie my właściwie jedziemy? – zapytał, gdy już obaj odetchnęli po kilka razy.

– Prawda. Przecież nic nie wiesz – Jakub odwrócił się i wziął z tylnego siedzenia teczkę, którą otrzymał od premiera. Otworzył, poszukał chwilę, w końcu wyciągnął pojedynczą kartkę. Odczytał adres. Mokotów, nie najgorzej. Przynajmniej nie musieli przebijać się przez całe miasto. – Mów dalej.

– Pogoda się psuje – odparł Krzeptowski, starając się dostrzec coś poza jasnym snopem rzucanym przez reflektory.

Jakub zerknął przez boczną szybę. Zobaczył niewyraźne, pędzone przez wiatr drobinki śniegu. Mimo wszystko rzeczywistość nadal funkcjonowała w miarę normalnie. Latarnie uliczne paliły się, szosa była przejezdna, z okien mijanych domów łagodny blask rzucały lampki choinkowe. Ruch na ulicach był znikomy. Dojeżdżali do Piaseczna.

– Rzeczywiście. Ale może zdążymy. Pod tym adresem ma na nas czekać wsparcie.

Krzeptowski po raz kolejny spojrzał pytająco, ale nie czekając nawet na przynaglenie Jakuba, wrócił do tematu.

Opowiedział wszystko dokładnie, mniej więcej od momentu, w którym przerwał podczas ich pora

Jakub skrzywił się, gdy usłyszał, jak Krzeptowski został potraktowany przez faceta z paralizatorem. Wszystko zapętlało się w jakiś dziwny, niezrozumiały splot wydarzeń. Permanentną inwigilację.

– Ktoś się na nas uwziął – powiedział, gdy Krzeptowski skończył. – Wszyscy w mniejszym czy większym stopniu doświadczyliśmy na własnej skórze czyjejś ingerencji. Komuś nadepnęliśmy na odcisk. Pytanie komu? I jaki to ma związek z Wicherkiem?

– Możliwe, że ma jakiś. Albo nie – pokręcił głową Krzeptowski. Jechał coraz wolniej, widoczność zmniejszyła się do najwyżej dwudziestu metrów. – W sumie w sprawie Wicherka gówno odkryliśmy. Nie mogliśmy nikomu zagrozić, bo nie mamy nawet cienia podejrzenia. Jedynie portret pamięciowy faceta, który być może powiedział coś, co przy odrobinie szczęścia może mieć związek ze sprawą, a i to też zależy, jak się sprawę zinterpretuje. Pendrive’a z prognozą odkryliśmy trochę przypadkiem. Więc powiedz mi, dla kogo jesteśmy groźni?

Jakub wzruszył ramionami. Męczyła go i ta podróż, i ta rozmowa. Jednego i drugiego nie mógł uniknąć.

– Smotrycz zniknął. Możemy przyjąć roboczo, że został uprowadzony. Moja żona została uprowadzona. Jesteśmy śledzeni, o czym świadczy facet przed blokiem Jadwigi i GPS w moim samochodzie. To przypadki, twoim zdaniem?

– Nie. Ale może musimy sięgnąć głębiej. Może to wszystko nie ma nic wspólnego z Wicherkiem.

– Ma – Jakub ponownie zamknął oczy. – Ma na pewno. Inaczej nie dostałbym zlecenia od premiera na dokończenie śledztwa.

– Zlecenia? – Krzeptowski miał wrażenie, że się przesłyszał.

– Może raczej polecenia. Mam znaleźć morderców Wicherka. Bez względu na koszty i złą pogodę.

– Poważnie? O tym rozmawialiście?

– Nie tylko. Pan premier udowadniał mi przez godzinę, że w naszym kraju dochodzi właśnie do przejęcia władzy, i to w sposób niemający wiele wspólnego z demokracją.

– I ty masz wykryć spisek?

– Pośrednio. Premier twierdzi, że wystarczy, jeśli wykryję zabójców Wicherka i tego, kto za tym stoi. Dziwnym trafem ktoś w tym samym momencie porywa mi żonę. Te typki, których na spółkę z Heleną i Yamato zlikwidowaliśmy, nie wyglądały na uczestników szkółki niedzielnej. Ktoś naprawdę ostro gra.

– Szaleństwo. To jest robota dla służb specjalnych. ABW, te sprawy…

– To samo powiedziałem premierowi. On się upierał przy swoim. Zgodziłem się, bo chciałem się od niego i kumpli jak najszybciej odczepić. Za chwilę i tak łączność szlag trafi, wszyscy się zaszyją w mysią dziurę i nic nie będzie ważne, poza chęcią przeżycia. Po powrocie sytuacji do normy zastanowiłbym się, co dalej…

Krzeptowski spojrzał szybko na pasażera i parsknął śmiechem.

– Co cię tak bawi?

– Ty. Znamy się tyle lat, a do ciebie nie dociera, że kłamać nie umiałeś i nadal nie umiesz.

– O co ci chodzi?

– O motywację, kochany, o twoją motywację. Pamiętasz, jak upierałeś się, że z wyjazdu do Afganistanu najważniejsza jest kasa? Pamiętasz? A potem pierwszy się wyrywałeś na patrole. Bo uważałeś, że tak trzeba i się jakąś przysługę robi temu krajowi, choć większość baranów zamieszkujących ten kraj myśli inaczej, a najczęściej ma w dupie, czy się dla tego kraju nadstawia karku, czy nie.

– Po co mi to mówisz?

– Bo teraz masz taką samą motywację, ty ceprze sakramencki. Chcesz pomóc, bo uważasz, że jednak przyzwoitość obowiązuje. I nie lubisz, jak ci ktoś paskudzi w ogródku.

– A ty lubisz?

Krzeptowski tym razem roześmiał się już na głos.

– Widzisz? Przyznałeś się.

– Do niczego się nie przyznałem. Owszem, może coś jest na rzeczy, a raczej było…

– …bo sytuacja się zmieniła?

– Właśnie. Teraz mnie nie interesuje Wicherek, pan premier i nasze państwo. Chcę odzyskać Helenę. Tylko to się liczy.

– Wiem – Krzeptowski wierzył. Ten ton znał lepiej niż dobrze. Ośli upór i niedostrzeganie ryzyka oraz konsekwencji. A także śmiertelne niebezpieczeństwo dla wszystkich, którzy staną na drodze.

– W tej sytuacji nie pytam, czy mi pomożesz, bo nawet nie mam prawa cię w to wciągać.

– Pytać? Znamy się długo. Nie musisz.

– Nie…

– Tak. I koniec tematu.

Milczeli przez chwilę.

– Dzięki.

– Nie ma za co. Obiecałem Helenie już dawno, że się będę tobą opiekował, pamiętasz?

Rzeczywiście, jeszcze przed wyjazdem do Afganistanu. Byli niespełna pół roku po ślubie.

Śnieg padał coraz gęstszymi płatkami. Poziome smugi mieniły się w świetle latarń. W zasięgu wzroku był tylko jeden samochód. O dziwo, na horyzoncie pojawił się pług, dziarsko zamiatając przestrzeń żółtym, ostrzegawczym światłem.

– Słyszysz? – Jakub ocknął się z zamyślenia. Krzeptowski przekręcił w prawo potencjometr przy radiu.

– …posłowie podjęli decyzję o kontynuowaniu bieżącej sesji posiedzenia sejmu. Aktualnie głosowana jest ustawa o natychmiastowym wprowadzeniu na terenie całego kraju stanu wyjątkowego. Marszałek sejmu Joachim Terlecki w krótkim uzasadnieniu stwierdził, że jest to konieczne, ponieważ rząd całkowicie nie panuje nad sytuacją. Do akcji wkroczy wojsko. Marszałek sejmu, jako pełniący obowiązki głowy państwa, przesłał do ministerstwa obrony narodowej wniosek o przeprowadzenie natychmiastowej mobilizacji wszystkich jednostek. – Marszałek Terlecki powiedział również, że w późniejszych godzinach wieczornych głosowany będzie kolejny punkt porządku obrad, podczas którego posłowie zajmą się nowelizacją konstytucji. Obecne zapisy ustawy zasadniczej są zdecydowanie nieadekwatne do wyzwania, przed jakim wszyscy stoimy, powiedział marszałek. Potrzebna jest bardzo silna władza wykonawcza, która będzie potrafiła stawić czoła najpoważniejszemu kryzysowi, z jakim Polacy mają do czynienia od zakończenia drugiej wojny światowej. Taki silny ośrodek to prezydent ze zwiększonymi prerogatywami, prezydent, który jest w stanie jeszcze w ciągu dzisiejszej nocy powołać rząd złożony z fachowców, ludzi nie lękających się wyzwań.