Mróz

– Jest takie mieszkanie na Ursynowie. Kumpla, który wyjechał na narty. Raczej bezpieczne.

– Raczej?

– No, pewien nie jestem. Ale nie mam nic i

– Na razie musi wystarczyć – Jakub machnął ręką. Nie chciał tracić czasu. Myślami był już przy następnych posunięciach. – Jadwiga, zostaniesz?

– Zostanę – powiedziała spokojnie.

– Można cię prosić, żebyś jej towarzyszył? — pytanie skierowane do Tolaka.

Lekkie kiwnięcie głową.

– Dobra. Macie już pogląd, co tu się stało?

– Z grubsza – Jadwiga przygryzła wargę. Żonę Jakuba widziała dwa razy w życiu, ale zdążyła ją polubić. Natomiast obrazy Heleny wprost chłonęła. Działały na jej wyobraźnię w zgoła niezwykły sposób, nigdy wcześniej nie podejrzewała się o takie pokłady wrażliwości. – Napastników było czterech. Przyjechali na nartach. Uderzyli od strony salonu, kuchni i sypialni. Czwarty również wskoczył przez okno sypialni. Pies zaatakował tego w salonie. Prawie całkowicie odgryzł mu twarz. Facet wykrwawił się na śmierć w kilka minut, zwłaszcza że pies jeszcze dziabnął go w gardło. Potem zdążył się rzucić na drugiego napastnika i ranić go. Nie wiadomo jak poważnie, ślady nie są wyraźne. Twoja żona zastrzeliła tego w kuchni. Oddała cztery strzały. Dwie kule poszły w ścianę, jedna w kamizelkę, a ostatnia była śmiertelna, napastnik dostał w twarz. Śmierć nastąpiła natychmiast. Łusek brak.

– Strzelała z rewolweru – mruknął Jakub. – W zeszłym roku kupiłem smitha, trzydziestkę ósemkę. I nauczyłem Lenę strzelać.

– Tak myślałam – skinęła głową Jadwiga. – Jednak nie znalazłam żadnej broni. Musieli ją zabrać. Twoja żona najprawdopodobniej została obezwładniona paralizatorem albo środkiem odurzającym. Raczej to drugie. Gdy przyjechaliśmy tutaj, miałam wrażenie, że czuję lekki zapach chloroformu. Pewna nie jestem, bo przez wybite szyby jest przeciąg jak cholera, możliwe, że mi się wydawało. Posłucham nagrania, może dojdzie trochę szczegółów. Ale wydaje mi się, że wszystko odbyło się mniej więcej tak, jak powiedziałam. Komórki twojej żony nie znalazłam. Ją też musieli zabrać ze sobą.

– Czy ci faceci coś mają przy sobie? – zapytał Krzeptowski. Dla prostej formalności, nie spodziewał się twierdzącej odpowiedzi.

– Nic. Ale mamy ich odciski palców i pobraliśmy próbki krwi do zbadania DNA. Zrobię też zdjęcia. Jeżeli uda mi się dostać do laboratorium i przejrzeć bazę danych, może któryś z nich gdzieś figuruje.

– Może. Furgonetka jest z pewnością kradziona, ale skuter wygląda na bardzo drogi model, nie sądzę, by w Polsce wiele takich jeździło. Możemy spróbować dotrzeć do sprzedawcy.

Tolak jednocześnie skinął głową i pokręcił nią.

– Jest Wigilia i stan klęski żywiołowej. Myślę, że prowadzenie jakiegokolwiek śledztwa będzie, mówiąc eufemistycznie, nieco utrudnione.

– I tak, i nie. Mam środki, by dowolnego członka naszego szanownego społeczeństwa wypruć z pieleszy i postawić na baczność.

Krzeptowski, Jadwiga i Tolak zgodnie spojrzeli na niego w zdumieniu.

– To znaczy? – Jadwiga. Jak zwykle refleks i przytomność umysłu.

– Wyjaśnię wam później. Teraz mam wrażenie, że musimy się wszyscy pospieszyć. Psuje się pogoda – przez chwilę nasłuchiwał, a w ciszę wdarł się gwizd wiatru w wybitych oknach. Tolak co prawda zamknął okie

– Dobra. My z Jakubem bierzemy oktavię i jedziemy załatwić, co mamy załatwić. Wy kończycie oględziny, zamykacie dom i jedziecie do Warszawy, do mieszkania. Tam się spotkamy.

– Jeszcze jedno. Na ile wystarcza bateria w twojej komórce?

– Proszę? Ach, bateria – Jakub dopiero po chwili zorientował się, że pytanie jest skierowane do niego. – Zwykle na tydzień. Ale teraz jest może połowa.

– Masz ładowarkę?

– Nie przy sobie. Ale nie, mam samochodową.

– Dobra. Podładuję.

– O co chodzi?

– Śpieszycie się, wyjaśnię później. Masz – wręczył mu wyciągnięty z kieszeni niepozorny, najprostszy aparat. – To jest komórka na kartę. Już sobie wbiłem jej numer. Porozumiewamy się tylko przy pomocy tego.

– A kontakt od porywaczy?

– Nie martw się. Usłyszysz ich.

– Dobra. Uważajcie na siebie.

– Wy również.

– Powodzenia.

– Wzajemnie.

28.

Wiktor oparł głowę o framugę okna samochodu. Całe szczęście pomyśleli z Jurijem o planie B. W odległości kilku kilometrów od celu ataku stał na poboczu terenowy nissan z kierowcą w środku. Wezwany przez Jurija, w kilka minut pojawił się na miejscu. Wiktor tych kilka minut spędził w dużym napięciu – stał przy szosie z nieprzytomną kobietą przewieszoną przez ramię i pistoletem w dłoni – gdy w końcu zza zakrętu wyprysnęły światła. Ku swej uldze skonstatował, że to wezwane wsparcie. Nie miał ochoty spotkać się z pędzącym na ratunek mężem kobiety. Razem z kierowcą zapakowali zdobycz na tylne siedzenie, przypięli pasami i przykryli kocem W razie kontroli – bardzo mało prawdopodobnej, ale Wiktor nauczył się, że takie z pozoru mało prawdopodobne zdarzenia mogą zniweczyć nawet najdoskonalsze scenariusze – mogli śmiało udawać jadących na spóźnioną Wigilię. Kobieta sprawiała wrażenia, jakby spała, a Wiktor w pierwszym rzędzie pozbył się kombinezonu.

Mieli przed sobą jeszcze kilka kilometrów, ale posuwali się szybko. Pogoda wyraźnie się psuła, ale Wiktor przewidywał, że raczej bez problemu powi

Kobieta jęknęła i zaczęła się wiercić. Po chwili jednak uspokoiła się.

29.

– Dobra. Jesteśmy czyści, żadnych podsłuchów. Mów wszystko, co wiesz. Wszystko, co usłyszałeś od Tolaka – powiedział Jakub, gdy ruszyli. Wiatr podejmował nieusta

– Tolak jest pracownikiem kontrwywiadu, i to, uważasz, w stopniu majora.

Jakubowi zdawało się, że jest przygotowany na wszelkie niespodzianki, ale aż gwizdnął ze zdziwienia.

– Szyszka.

– Otóż to, chwytasz w lot. Kontrwywiad nam go wsadził, bo chłopcom się wydawało, że ty albo ja, albo obaj, maczaliśmy palce w pewnych paskudnych przestępstwach o charakterze kryminalnym.

Jakub skinął głową. Taki ton mu pasował, czemu nie?

– Chodzi o zlikwidowanie szefów służb wywiadowczych paru zaprzyjaźnionych krajów oraz, całkiem niedawno, zamach na prezydenta?

– Tak jest, Sherlocku. Tolak twierdzi, że jeden samotny strzelec przeprowadził obie akcje.

– Potem opowiesz mi szczegóły. Co dalej?

– Węszył, węszył i niczego nie wywęszył. Przynajmniej, jeżeli chodzi o nas. A potem urwał mu się kontakt z własną centralą. Wczoraj wieczorem i dzisiaj rano spędził sporo czasu na odnowieniu kontaktów. Nie dość, że nie udało mu się ich nawiązać, to jeszcze odniósł wrażenie, że ktoś go poszukuje.

– Wie kto?

– Podejrzewa, że niektórzy z jego własnych kolegów. Na dodatek chyba nie życzą mu najlepiej. Więc się schował i zastanawia, co dalej. Żeby było śmieszniej, odkrył parę ciekawych rzeczy w sprawie Wicherka.

– Na przykład? – Jakub nadstawił uszu. Zaczął odczuwać wobec siebie coś w rodzaju podziwu: słuchał z uwagą Krzeptowskiego, a jednocześnie myślał o kilku i

Uniwersalny, symultaniczny Napoleon, przynajmniej w lokalnej wersji.

– Na przykład od żony Wicherka, tej…

– Winiarskiej.

– …właśnie, Winiarskiej, uzyskał całkiem dokładny portret pamięciowy faceta, który zdaje się groził Wicherkowi kilka dni przed śmiercią.

– Groził? Skąd Winiarska to wie?