Mróz

Prysznic. Długi gorący prysznic. Tego jej właśnie trzeba.

Otarła policzki wierzchem dłoni i bez pośpiechu rozebrała się. Ubranie wraz z bielizną rzuciła w kąt. Stała naga przed lustrem i bez zainteresowania przyglądała się muskularnym przedramionom, płaskiemu, pokrytemu paskami mięśni brzuchowi, krągłym biodrom, długim, silnie umięśnionym nogom, niewielkim, zgrabnym piersiom.

Oraz bliznom, biegnącym w różnych kierunkach na klatce piersiowej.

Dawno przestała zwracać uwagę na urodę, którą obdarzył ją los. W niektórych okolicznościach była sporym ułatwieniem; przeważnie jednak stanowiła przekleństwo. Doskonale zdawała sobie sprawę, że większość facetów ślini się na jej widok, rozbiera ją wzrokiem i chciałaby zaciągnąć do łóżka. Niektórzy byli uparci i decydowali się przekroczyć granice, jakie na ich drodze stawiała. Z tymi była zmuszona walczyć. I

Kęs dupy, pomyślała. Dupa i cycki. Tylko to się liczy. Co pod spodem – nieważne.

Mimo wszystko tamte czasy, które skończyły się ledwie dziś rano, wydały jej się z obecnego punktu widzenia jakieś beztroskie, może nie beztroskie, ale niosące w sobie nadzieję, wątły promyk światła pozwalający wytrzymać codzie

…schowane w najgłębiej ukrytej skrzyni, zatrzaśniętej na głucho. Zapomnianej na samym dnie duszy.

Jeszcze niedawno była pewna, że pieprzony świat musi zapłacić za wszystkie demony, które towarzyszyły jej przez tyle długich lat. Że to świat jest jej coś winien.

Teraz wiedziała, że się pomyliła. To ona musiała zapłacić. To jej przyszło spłacić dług.

Weszła pod prysznic, bez mrugnięcia przetrzymała pierwszych kilka sekund lodowatej wody, po czym dokładnie się namydliła. Spłukała pianę, następnie przeszła przez standardowy program: pięć minut lodowatych i wrzących strug wody na przemian. W łazience było jak w tureckiej łaźni. Wyszła, wytarła się i poszła do pokoju będącego sypialnią, pokojem dzie

Przez dziesięć minut wykonywała ćwiczenia rozciągające i oddechowe. Gdy poczuła, że zarówno tętno, jak i oddech ustabilizowały się na zwykłym poziomie, bez pośpiechu wstała, podeszła do szafy, wyjęła dres, po czym założyła go na gołe ciało.

Poczuła, że jest gotowa do rozpoczęcia planowania.

27.

– Kurwa mać – zaklął Krzeptowski.

– Zrobili nas – stęknął Jakub. W dalszym ciągu nie mógł złapać tchu. Blisko siedmiokilometrowy sprint doprowadził go do hiperwentylacji. Ciężko dyszał, ale myślał szybko. – Wywieźli ją…

– Samochodem – Krzeptowski kręcił głową. Nadal nie mógł pogodzić się z porażką. – Ten, co został, wziął ją na ręce, wyszedł na drogę, wsparcie przyjechało i tyle w temacie. Są już o dwadzieścia kilometrów stąd.

Jakub splunął i oparł się ciężko na kijach. Rozpacz. Krzeptowski starał się skupić. Odrzucić emocje. Przekształcić zdarzenia z ostatnich trzech kwadransów w normalną policyjną robotę.

– Nic tu więcej nie zwojujemy. Goście nie mają przy sobie niczego istotnego. Furgonetka na pewno jumnięta i też w niej nic nie ma.

Mówił w zasadzie do siebie, bo Jakub nie dawał znaku życia, zwieszony na kijach ze wzrokiem wbitym w śnieg. Jego oddech powoli się uspokajał.

– Zrobimy tak – gdy się wyprostował, nagle stał się i

Krzeptowski skinął głową i bez słowa zabrał się do pracy. Odnalazł broń zastrzelonego człowieka, ostrożnie włożył do kieszeni. Dźwignął trupa i ułożył w przestrzeni bagażowej furgonetki.

Jakub w tym czasie zdjął narty, razem z kijami wrzucił je do volvo. Wyciągnął zza kierownicy zastrzelonego kierowcę – Krzeptowski nie wyszedł z wprawy, dwie dziury w skroni, jedna trzy centymetry od drugiej – i ułożył obok towarzysza.

W pięć minut zmienili koło. Krzeptowski usiadł za kierownicą. Ruszyli.

Jechali nie przekraczając pięćdziesiątki, Krzeptowski kierował furgonetką, Tyszkiewicz volvo. Po dziesięciu minutach dojechali do Wiejskiego Domku. Gdy stanęli na podjeździe, zapaliła się dodatkowa silna lampa, uruchamiana przez czujnik ruchu. Ktoś musiał obserwować ich przyjazd przez okno w kuchni, bo nim zdążyli zapukać, drzwi stanęły otworem.

Tolak bez pośpiechu schował pistolet.

– Widzę, że się nie udało? – mruknął.

– Nie – pokręcił głową Jakub. Wszedł do środka, przepuścił Krzeptowskiego i zamknął drzwi na zasuwę. – Ten na nartach był na wabia.

– Tak myślałem. Pewien nie jestem, ale na drodze dojazdowej widziałem ślady stóp. Mocno odciśnięte, jakby bardzo ciężkiego człowieka.

– Albo dźwigającego ciężar.

– Dokładnie. Mieli dwa środki transportu. Wywieźli ją tym drugim.

Jadwiga wyszła z sypialni. Jakub rozejrzał się. Zobaczywszy Yamato, szybko odwrócił wzrok.

– Wiecie, co tu się wydarzyło? – zapytał.

– Masz swoją służbową komórkę? – odpowiedział pytaniem na pytanie Tolak. Cały czas przyglądał się im obu uważnie.

– Mam. Ach tak, rzeczywiście, Staszek mi mówił. – Jakub sięgnął do kieszeni, po czym zawahał się. – Oni mogą się chcieć skontaktować.

– Owszem. Mogą chcieć. Mimo wszystko daj mi.

– Tam jest nagrane porwanie.

Wszyscy spojrzeli pytająco.

– Lena próbowała się ze mną połączyć. Nie odebrałem, bo akurat byłem u premiera. W trakcie połączenia porywacze weszli do domu. Lena upuściła komórkę. Zanim ją wyłączyli, nagrało się około półtorej minuty.

– Ciekawe – odezwała się Jadwiga. Nieczęsto zdarza się mieć przestępstwo zarejestrowane w czasie rzeczywistym. Nawet jeżeli to tylko nagranie audio. – Może być bardzo pomocne.

Jakub doskonale o tym wiedział. Ociągając się, wydobył komórkę i podał Tolakowi. Ten rozłożył ją dwoma szybkimi ruchami i wyciągnął kartę SIM. Aparat podał Jadwidze.

– Teraz możemy rozmawiać – powiedział. – Sprawdziłem dom. Goście raczej nie zostawili mikrofonów ani kamer. Ale to – wyciągnął drugą dłoń, leżał na niej podłużny, czarny, oblodzony przedmiot – znalazłem pod błotnikiem twojego samochodu.

Jakub wczoraj by się zdziwił. Ba, nawet jeszcze dzisiaj rano. Teraz tylko wzruszył ramionami.

– GPS? – zapytał Krzeptowski.

– Najnowszy model.

– No cóż, samochód jest czysty – powiedział cicho Jakub. – To dobrze. Będzie ci lepiej służył.

– Mnie?

– Ja ze Staszkiem pojadę skodą.

– Gdzieś się wybieracie?

– Mamy kilka spraw do załatwienia. Chcemy was poprosić, żebyście tu zostali jeszcze przez jakiś czas i obejrzeli wszystko do końca. Poszukali wszystkich śladów, jakie uda się znaleźć. W furgonetce przed domem leży dwóch nieboszczyków. To członkowie ekipy. W środku jest też broń i skuter śnieżny. Sprawdźcie wszystko, co się da. Zostawimy wam volvo. Wrócicie nim do Warszawy. Spotkamy się… – zawahał się. To była sprawa, której jeszcze nie omówili. – Gdzie wy właściwie mieszkacie?