Mróz

Strzał. Poprawka.

Zmiana celu. Strzał. Poprawka.

Wyskoczył zza osłony – szaleństwo, tamtych mogło być więcej, a on nie miał na sobie nawet głupiej kamizelki, nie mówiąc o wsparciu, bo będącego najpewniej na skraju omdlenia i znajdującego się z dala od pola bitwy Tyszkiewicza nie brał, szczerze mówiąc, pod uwagę – ponieważ wiedział, że powodzenie akcji może zależeć wyłącznie od szybkości jej przeprowadzenia i czy

Krzeptowski był już o kilka metrów od pojazdu, gdy zobaczył ruch, niewyraźny kształt wychylił się zza ściany samochodu i strzelił szybko, kilkakrotnie, całe szczęście, cholernie niecelnie. Kule gwizdnęły tym swoim złowróżbnym chichotem, który potem różnym żołnierzom i policjantom śni się po nocach niezależnie od tego, jakich twardzieli udają w świetle dnia. Komisarz zanurkował rozpaczliwie, starając się skrócić dystans, a przede wszystkim skryć się za drugim bokiem samochodu. Uderzył boleśnie o zmrożoną ziemię. Wiatr wył nad głową, coraz głośniej i głośniej.

Na czworakach podpełzł w stronę szoferki, mając świadomość, że tamten, a może tamci, diabli wiedzą, za sekundę wychyli się zza rogu. Sam zamierzał skryć się za maską furgonetki.

Spóźnił się, wyraźnie się spóźnił. Usłyszał huk i coś szarpnęło go za rękaw, nie czuł bólu, tylko jakieś gorąco nieco powyżej łokcia, zresztą cholera wie gdzie, bo nie miał czasu o tym myśleć. Odruchowo rzucił się do przodu, kolejne kule – dwie albo trzy, człowiek w takich chwilach naprawdę nie ma głowy do matematyki – odbiły się od ziemi i poszybowały w stronę Jazgarzewa. Pomyślał, że następne już wejdą gładko w cel, osłona mu się skończyła, do drzew po bokach było po kilka metrów, czyli dwie, trzy sekundy potrzebne do ukrycia się, więcej niż nadto nawet dla średnio rozgarniętego strzelca, a ten na takiego nie wyglądał…

…i wtedy do akcji wkroczyła kawaleria.

Krzeptowski nie słyszał co prawda koniecznej w takich wypadkach trąbki wzywającej do szarży, jednak odległy huk trzech wystrzałów powiedział mu aż nadto wyraźnie, że do gry wkroczył Tajemniczy Strzelec Z Lasu Być Może Wybawca.

Z tyłu furgonetki rozległ się jęk, w de zabrzmiał jeszcze jeden strzał i wszystko ucichło.

Cisza była nader względna. Wiatr wył i śpiewał w gałęziach, drzewa trzeszczały z wysiłku, próbując ustać we względnym pionie, silnik furgonetki pracował na wolnych obrotach, jakieś pół metra od głowy komisarza. Mimo wszystko, nie licząc pojawiającego się w lewym ręku pieczenia (a jednak, nie dość uważnie chyba słuchał, gdy koledzy opowiadali o swoich ranach, co stanowiło ulubiony temat rozmów we wszystkich bazach jak Afganistan długi i szeroki), czuł się świetnie, niemal jak młody bóg.

Ostrożnie przekręcił się na plecy, a potem usiadł. Pomacał rękę, krwawiła, ale miał wrażenie, że niezbyt mocno; draśnięcie, może nawet obcierka. Kość w każdym razie wyglądała na nienaruszoną, co było dość istotnym pocieszeniem. Oceniwszy, że będzie żył, wstał i ostrożnie, z lufą wyciągniętą przed siebie, ruszył w stronę tyłu furgonetki.

Obok drzwi leżał człowiek i nie ruszał się. Krzeptowski kopnięciem wybił pistolet z zaciśniętej dłoni leżącego i celując w niego cały czas, nogą obrócił z pleców na brzuch. Schylił się i lewą dłonią, tą od ra

Usłyszał zgrzyt nart o zmrożony śnieg. Podniósł głowę. Tyszkiewicz, dysząc jeszcze po morderczym biegu, podjechał szybko, zdjął narty, omiótł spojrzeniem sytuację, odrzucił kijki, wyciągnął z kieszeni rozgrzanego jeszcze glocka, szarpnięciem otworzył tylne drzwi furgonetki, bardzo się przy tym starając, aby pozostać poza linią strzału ewentualnego, pozostałego jeszcze przy życiu pasażera.

Ale pasażera nie było.

Za kierownicą trup zastrzelonego przez Krzeptowskiego kierowcy. W przestrzeni ładunkowej skuter śnieżny, kopcący jeszcze nieco z rury wydechowej. Obok tobogan, z podłużnym, przykrytym kocem kształtem.

Jakub rzucił się w tę stronę, zerwał koc…

…i zobaczył równo ułożone klocki drewna z zapasów Wiejskiego Domku. Ciężar, mający sprawiać wrażenie, że tobogan dźwiga człowieka.

26.

Zuza

Dowiedziała się sporo, a jednocześnie niewiele. Obraz dwóch zabójców w jej mieszkaniu tylko potwierdził to, co już wiedziała od momentu, gdy zobaczyła martwą matkę. Miała zginąć, i to właśnie było pierwszoplanowym celem gości, którzy nie doczekawszy się jego realizacji, przystąpili do – najprawdopodobniej opracowanego wcześniej – wykonania planu rezerwowego. Osiągnięcia celu numer dwa.

Najpewniej: mają za zadanie zmusić Zuza

Zuza

Zapaliła silnik i ruszyła, nawet nie spojrzawszy za siebie.

Plan.

Punkt numer jeden: baza.

Numer dwa: środki – odzież, sposób poruszania się.

Numer trzy: uzbrojenie.

Numer cztery: wiedza.

Numer pięć: modus operandi.

Baza: śmiech na sali. Wynajmowała zapasowe mieszkanie, które dziś w nocy uratowało jej życie, i do tego tylko ograniczały się jego możliwości. Oczywiście nie nadawało się do stawienia czoła nawałnicy, która właśnie zaczęła wysuwać na świat pazury – wiatr wzmógł się znacznie i zaczęło być naprawdę zimno – ale na razie Zuza

Ponieważ o mającym nadejść kataklizmie dowiedziała się wczoraj, oprócz zakupów, które, niepotrzebnie jak się okazało, zrobiła razem ze Smotryczem dla matki i Zosi, pewną część wieczoru poświęciła również sobie. Odwiedziła sklep sportowy i kupiła dwa komplety zimowej termoaktywnej bielizny, polarowe bluzy, kombinezon, puchową kurtkę, przeciwśnieżną maskę, czapkę i specjalnie wzmocnione rękawice oraz komplet nart terenowych.

Paradoksalnie, zakupy były efektem poważnego błędu.

Dopiero teraz zdała sobie sprawę, że wyjechać powi

Pokiwała głową nad swoją głupotą. Po czym odrzuciła ją precz. Skoncentrowała się na chwili bieżącej.

Weszła do mieszkania, malutkiej kawalerki na Grochowie wynajętej kilka miesięcy temu. Była w niej całkowicie anonimowa, zresztą, jak sądziła, trzy czwarte mieszkań było przez właścicieli wynajmowanych. Nikt nikogo nie znał, nikt nikomu nie mówił „dzień dobry” i ta w normalnych warunkach dość frustrująca okoliczność była Zuza

Rzuciła na ziemię torbę z rzeczami – kolejny atrybut pora

I łzy. Wielkie i gęste, skapujące z policzków na marmurowy blat otaczający umywalkę. Nawet nie próbowała ich powstrzymywać.