Mróz

Gdy wbiegł na niewielkie wzniesienie, siedemdziesiąt, może osiemdziesiąt metrów przed sobą zobaczył majaczące w oddali niewyraźne kształty. Dwie postacie, tobogan, niski, opływowy pojazd…

Wiedział, że tamci mogą być uzbrojeni, nawet na pewno są, ale nie dbał o to. Serce waliło mu jak młotem, ale niczego i

…puścił prawy kijek i wyciągnął z kieszeni pistolet. Tempo biegu znacznie spadło. Widział już dość wyraźnie. Dwóch ubranych na biało ludzi, takich samych jak martwi towarzysze w Wiejskim Domku, tobogan i…

…skutery śnieżne. Tamci uwijali się jak w ukropie. Jakub usłyszał warkot rozrusznika, nadzieja na to, że mróz skuł smary, okazała się pło

Skuter wyjechał na drogę. Jakub właśnie stawał w pozycji strzeleckiej. Pasażer skutera odwrócił się, coś zamajaczyło czarno w jego ręku, Jakub usłyszał huk, kula przeleciał dobry metr obok. Następny strzał mógł już być znacznie lepszy, należało zakładać, że pasażer skutera nie używał broni od święta, ale Tyszkiewicz nie dbał o to. Nie dbał w ogóle o nic, poza uspokojeniem oddechu i opanowaniem drżenia rąk.

Ugiął nieco nogi w kolanach, oparł dłoń na wbitym w ziemię kiju – nigdy takiego strzelania nie trenował, ale rozwiązanie nasunęło mu się już w czasie biegu, narciarski kij był idealną w tych okolicznościach podstawą, stwarzającą warunki do oddania w miarę precyzyjnego strzału. Oczywiście teoretycznie. Była noc, wiało, Jakub miał w ręku pistolet, a nie snajperski karabin, tętno strzelca oscylowało około stu pięćdziesięciu uderzeń na minutę, wiatr z pewnością nie pomagał, tylko kręcił jak w jakimś kodę czarownic…

…Jakub strzelił po czterech sekundach od startu porywaczy, zanim skuter zdołał nabrać prędkości.

Odległość: trzydzieści metrów. Muszka, szczerbinka, ręce wyprostowane.

Pasażer zachwiał się i przechylił na bok. Jakub wystrzelił ponownie. Przechylony zrobił koziołka i spadł ze skutera. Kierowca pochylił się i dodał gazu. Jakub nacisnął spust po raz trzeci, potem czwarty i piąty. Kierowca nie zwalniał, z tej odległości nie dało się zaobserwować, czy został trafiony. Jakub strzelił po raz szósty. Po sekundzie stracił skuter z oczu, słyszał tylko oddalający się warkot. Miał wrażenie, że silnik pracuje na nieco mniejszych obrotach, ale może to wiatr. Może złudzenie. Wyobraźnia. Jakub zaklął, schował pistolet do kieszeni, chwycił kijek i ruszył dalej.

25.

Krzeptowski w istocie przypomniał sobie drogę, toteż dojechali jak po sznurku. Choć mieli do przebycia znacznie krótszy dystans niż Jakub, o jakieś siedem kilometrów, przyjechali dobre dziesięć minut po nim, mimo że poruszali się najszybciej, jak się dało, znacznie ponad granicą ryzyka. Szybszej jazdy sfatygowana octavia, nie mówiąc o pasażerach, najprawdopodobniej by nie przeżyła.

Gdy Krzeptowski skręcił w ostatnią, prywatną dróżkę prowadzącą do domu, zwolnił. Jadwiga i Tolak wyjęli broń, z rozmowy z Tyszkiewiczem wynikało, że niepotrzebnie. I tak byli spóźnieni, ale zadziałał odruch. Zatrzymali się tuż za pracującym cały czas i jasno oświetlonym volvo. Drzwi do domu stały otworem i z zewnątrz nic nie zwiastowało nieszczęścia.

Tolak został na zewnątrz, przyglądając się bacznie samochodowi Jakuba. Jadwiga i Krzeptowski ostrożnie przekroczyli próg. Znajdujące się w środku zwłoki dwóch ubranych na biało mężczyzn, psa, a także masa krwi i wyraźne ślady walki zrobiły na nich takie samo wrażenie jak na Tyszkiewiczu, może nawet większe, ponieważ mieli nieco więcej czasu, aby się nad tym zastanowić.

Zadzwoniła komórka Krzeptowskiego.

Jakub.

– Gdzie jesteś?

– Weź mój samochód i jedź z powrotem – Tyszkiewicz tak dyszał, że z trudem można go było zrozumieć. – On ma Lenę, ucieka skuterem. Jedzie na północ, ścigam go, jest być może ra

– Już. Nie rozłączaj się. – Krzeptowski wybiegł, gestem dając znak Tolakowi, aby pobiegł za nim. – Bierz skodę i wyjeżdżaj – krzyknął.

– Jadę z tobą.

– Nie. Zostań z Jadwigą. Tamten jest jeden, dam radę.

Tolak pokręcił głową, ale nie dyskutował więcej. Wskoczył do octavii, zgrzytnął biegiem i zaczął się wycofywać na drogę. Krzeptowski usiadł za kierownicą volvo, chwilę patrzył na skrzynię biegów, jeszcze nigdy nie prowadził automatu, w końcu przełożył dźwignię na pozycję „R”, samochód zaczął się toczyć, wcisnął lekko gaz i pły

– Jesteś?

– Owszem – głos jeszcze bardziej chrapliwy i urywany.

– Przejeżdżam przez Łbiska. Co dalej?

– Jedź prosto. Za wsią zwolnij. Koło zielonego domu po lewej będzie skręt w polną drogę. Musisz uważać, słabo go widać. Jedź tą drogą, a jak dojedziesz do poprzecznej, skręć jeszcze raz w lewo, w stronę lasu. Jak dojedziesz, wyłącz silnik i nasłuchuj. Moim zdaniem on się porusza w twoją stronę, tak przynajmniej idzie jego ślad.

Krzeptowski za wsią zwolnił i po chwili znalazł skręt. Na polnej drodze przyspieszył, nie przejmując się żałosnym jękiem amortyzatorów. Dno samochodu parę razy zaszorowało o lodowy garb pośrodku drogi, raz uderzył w coś mocno, ale nie zwalniał. Po chwili dojechał do czegoś w rodzaju poprzecznej drogi. Skręcił w lewo. W istocie las majaczył nieopodal. Krzeptowski pokonał pozostałych dwieście metrów i zatrzymał się. Wyłączył silnik, wysiadł i zaczął nasłuchiwać.

– Gdzie jesteś? – usłyszał głos Jakuba.

  – Tam, gdzie kazałeś. Przy wjeździe do lasu. Ale nic nie słyszę.

– On jedzie cały czas prosto, powinien na ciebie wyjechać. Myślę, że gdzieś tam w okolicy powinien czekać na niego samochód.

Krzeptowski rozejrzał się uważnie – Nic nie widzę, może jest w głębi. Jak daleko jesteś?

– Niedaleko. On powinien zaraz na ciebie wyjechać.

Rzeczywiście. Być może natrętne brzęczenie komara przebijające się przez wycie wiatru to silnik skutera. Pojawiło się i zaraz osłabło. Krzeptowski już zrozumiał.

– Rzeczywiście w lesie mają samochód. Przepakowują się do niego.

– Zaraz tam będę – głos był jeszcze bardziej urywany i chrapliwy, Jakub najpewniej starał się przyspieszyć kroku. – Postaraj się ich zatrzymać.

– Spokojna głowa – Krzeptowski wcale nie był pewien, czy to, co mówi, jest prawdą.

Od dłuższej chwili prowadził rozmowę z Jakubem i pracował. Rozdarł na pół znalezioną w bagażniku szmatę i upchał za wycieraczkami reflektorów. Korzystając z tego zaimprowizowanego zaciemnienia, włączył silnik i cofnął samochód głębiej w las. Ustawił dziesięć metrów od drogi. Miał z tego miejsca dobrą widoczność, pole ostrzału i osłonę. Wyjął pistolet, odruchowo sprawdził naboje w magazynku, przeładował. Skrył się za maską terenówki i czekał.

Po chwili usłyszał przytłumiony warkot. W ciemności zamajaczył niewyraźny kształt. Poruszał się powoli, podskakując na nierównościach drogi. Furgonetka. Mocna, ale nie najnowszego typu. Do bólu standardowa, w do bólu trywialnym kolorze. Najpewniej o numerze rejestracyjnym zasłoniętym zmrożoną papką.

Przejechała na wprost stanowiska Krzeptowskiego. Komisarz w tym czasie miał już oba łokcie oparte o maskę samochodu, a muszka zgrała się ze szczerbinką.