Mróz

Ruch był minimalny, Zalesie Dolne osiągnął w minutę. Za kościołem skręcił w lewo, znowu przyspieszył do setki, choć wiedział, że prędkość przekraczająca sześćdziesiąt kilometrów na godzinę w tym miejscu bezpośrednio graniczy z samobójstwem. Droga była ciemna, wąska, kręta, źle wyprofilowania. Kłykcie na kierownicy zbielały, pot kapał ciurkiem, Jakub przygryzał dolną wargę tak mocno, że na języku poczuł krew.

Nie zwracał na to uwagi. Był tak skoncentrowany, że bodźce zewnętrzne mogły dla niego nie istnieć.

Jednocześnie myślał.

Wszystkie pora

…był gotów zrobić wszystko, by Helenie nic się nie stało.

Minął Jazgarzew, na drodze do Łbisk znowu rozpędził się do stu dwudziestu, przez wieś przemknął niczym rakieta z kreskówki, ostatnich pięć kilometrów pokonał w tempie, którego nie powstydziłby się rajdowy mistrz świata. Szczerze mówiąc, gdy się potem nad tym zastanawiał, wątpił, by któryś z zawodowych kierowców, kozaków żyjących z dobrze skalkulowanego ryzyka, odważył się na taką prędkość w takich warunkach.

Jakub przejechał trzydzieści trzy kilometry w dwadzieścia minut. Dokonał tego w terenie w przeważającej części zabudowanym, w ciemnościach i przy wiejącym z prędkością huraganu wichrze. To, że dojechał na miejsce żywy, bez najmniejszej rysy na lakierze, zakrawało na cud.

Kilometr przed celem zwolnił, zgasił długie światła. W samochodach marki volvo nie można wyłączyć świateł w ogóle, nawet w dzień, co z punktu widzenia Jakuba było dość istotną przeszkodą, gdyby chciał podjechać pod dom niepostrzeżenie.

Ale nie dbał o to. Skręcił kierownicę, pokonał szybko ostatnie sto metrów, po czym nie wyłączając silnika zatrzymał się. Wprawnym ruchem wyciągnął pistolet, otworzył drzwi i wysiadł.

Reflektory samochodu oświetlały drzwi wejściowe do domu, zamknięte i wyglądające na niezniszczone. Jakub szybkim spojrzeniem otaksował otoczenie. Nic. Nikogo. Ale po lewej od domu masa śladów, jakby nart i stóp. Ostrożnie wyjrzał zza węgła.

Wybite okno.

Przeładował broń, wprowadził nabój do lufy. Podniósł pistolet na wysokość oczu. Ostrożnie podszedł do wybitego okna. Powoli, starając się nie zwracać uwagi na skrzypiący pod nogami śnieg, zajrzał do środka. Było już ciemno, w domu nie paliło się światło, toteż nie dostrzegł zbyt wiele. Jakieś niewyraźne postacie na podłodze; naprzeciw drugie okno, szczerzące zębate resztki wybitych szyb.

Zaczął nasłuchiwać. Wiatr wył i szumiał w koronach drzew, więc efekty nasłuchu były dość mizerne. Wyglądało jednak na to, że w środku nie ma nikogo. Przynajmniej nikogo żywego.

Ze zjeżonymi ze strachu włosami i żołądkiem w kowalskim imadle cofnął się, drżącą dłonią wyciągnął z kieszeni klucze. Podszedł do drzwi, jasno oświetlonych reflektorami samochodu. Otworzył górny zamek, dolny był otwarty. Nacisnął na klamkę i ostrożnie wszedł do przedpokoju.

Cisza. Warkot potężnego trzylitrowego diesla V5 common rail.

Ruszył dalej. Na progu kuchni, głową w stronę okna, leżał trup. Ubrany w biały maskujący strój, w butach narciarskich na nogach. Krew wokół głowy zdążyła utworzyć już wielką kałużę. W salonie następny trup, w identycznym stroju, za to pozbawiony twarzy. Obok Yamato z niewygasłym jeszcze grymasem wściekłości na czarnym pysku, wyszczerzonymi zębami i rozprutym kulami bokiem.

Jakubowi zakręciło się w głowie. Nawet w tym cholernym Nagum Thai, pod kulami szuszwoli, nie czuł takiego strachu.

Ale w następnych pomieszczeniach: sypialni, pokoju gości

Ponownie wyszedł na zewnątrz. Przyjrzał się śladom. Ostrożnie postąpił kilka kroków wzdłuż prawego boku domu. Po kilku sekundach wrócił biegiem, otworzył z hukiem drzwi garażu, podszedł do stojącej w rogu szafy, wyjął z niej narciarskie buty, błyskawicznie pozbył się zwykłych, założył tamte, wziął z kąta biegówki i kije, wyszedł na zewnątrz, rzucił narty na śnieg, podwójne kliknięcie oznajmiło, że buty zespoliły się z wiązaniami. Pętle kijków przełożył przez dłonie już w biegu. Glock powędrował do kieszeni kurtki.

Nie był Justyną Kowalczyk, ale jeździł i biegał całkiem nieźle. Całe dzieciństwo spędził, jeżdżąc zawodniczo w klubie narciarskim, a ponieważ Helena była chętną i pojętną ucze

Gdy tylko przyjrzał się śladom, stało się jasne, co zaszło w domu. Grupa ludzi, trzech, może czterech, przyjechała od strony lasu na nartach, ciągnąc coś za sobą, prawdopodobnie sanki lub tobogan, kołyskę na płozach, używaną przeważnie przez ratowników górskich, ale dającą możliwość również ciągnięcia jej za sobą w płaskim terenie przy użyciu lin i specjalnej uprzęży. Napastnicy zaatakowali dom z trzech stron, obezwładnili Helenę, przywiązali pasami i pobiegli z powrotem w stronę lasu. Nie mogli być daleko, został jeden lub najwyżej dwóch, a nie jest łatwo ciągnąć kilkudziesięciokilogramowy ciężar w tak głębokim śniegu. Tempo ucieczki nie mogło być zatem zbyt szybkie. Założywszy, że całe zdarzenie rozegrało się na przestrzeni ostatnich dwudziestu minut, była szansa, że napastników można dogonić, zanim zmienią środek lokomocji na szybszy.

Te wszystkie myśli przemknęły przez głowę Jakuba niczym transkontynentalny ekspres. Miarowo odbijał się od podłoża, ruchy po półminucie stały się skoordynowane i sprężyste, rozpacz dodawała sił. Był w dobrej formie, treningi z Krzeptowskim i resztą przeprowadzane kilka razy w tygodniu przynosiły efekty, toteż biegł naprawdę szybko. Usłyszał, że dzwoni komórka, początkowo miał zamiar zignorować natręta, potem do niego dotarło, że to może Krzeptowski, więc nie przerywając biegu i odpychając się tylko jednym kijkiem, nacisnął przycisk tkwiącej w uchu bluetoothowej słuchawki.

– Dojeżdżamy – usłyszał głos Krzeptowskiego. – Gdzie jesteś?

– Ścigam sprawców. Zaraz będę w lesie za domem.

– Poczekaj. Pomożemy ci.

– Nie mam czasu. Porwali Lenę…

– O kurwa.

– Wejdźcie do środka, drzwi są otwarte i rozejrzyjcie się. Niczego nie dotykałem. Czekajcie na mnie. Odezwę się.

23.

Jurij skinął głową siedzącemu obok technikowi. Ten kilkakrotnie kliknął myszką. Zlokalizował telefon komórkowy pościgu. Na mapie, obok poruszającego się wolno czerwonego punkciku, pojawił się drugi, zielony. Zielony poruszał się szybciej niż czerwony i szybko, zbyt szybko, do kurwy nędzy, go doganiał.

– Delta Dwa, masz na plecach gościa, jest za tobą o pół kilometra. Ile masz do pierwszej bazy?

– Za minutę tam będę – głos ciągnącego tobogan żołnierza był zdyszany, chrapliwy i z trudem przebijał się przez zakłócenia. Cholerna pogoda.

– Pospiesz się. Tamten jest zbyt blisko. W razie czego wiesz, co robić.

– Tak jest.

24.

Jakub wydłużył krok. Rytmicznie odbijał się kijami, starał się wdychać powietrze nosem, a wydychać ustami. Teren był z lekka pofałdowany, przecinka szeroka na cztery metry.

Wiatr huczał w koronach drzew, ale w lesie się go na razie nie odczuwało, w każdym razie Jakub nie zwracał na niego uwagi. Było ciemno, ale śnieg z reguły rozjaśnia zimowy mrok, więc dawało się wytrzymać, ślad założony przez porywaczy był w każdym razie widoczny. Bacznie obserwował teren.